HOT NEWSΑΠΟΨΕΙΣΜΑΡΓΕΤΗΣΠΑΠΑΝΑΓΝΟΥΣΥΡΙΓΟΥΤΡΥΦΩΝΑΣ

Αλλαγή στην αλλαγή μα για τον αθλητισμό όλα… ίδια!

1.22Kπροβολές

Με νέα κυβερνητική απόφαση τα δεδομένα, που αφορούν στα μέτρα και την πρόληψη κατά του κορονοϊού, ανατράπηκαν για μια, ακόμη, φορά, καθώς, όπως είναι, ήδη, γνωστό, η παράταση της αναστολής των Πρωταθλημάτων και η γενικότερη “παύση” στον αθλητισμό, τουλάχιστον, ως τις 7 του Γενάρη είναι γεγονός!

Αλλαγή στην αλλαγή μα για τον αθλητισμό όλα… ίδια…

Οι αρθρογράφοι του “Campeones.gr” έπιασαν χαρτί και μολύβι κι αποτύπωσαν, σε λίγες παραγράφους ο καθένας, τα όσα δεινά βιώνουν ο ελληνικός αθλητισμός, τα εγχώρια Πρωταθλήματα και οι αθλητές των οποίων οι αγωνιστικοί στόχοι έχουν μπει στον πάγο και η προετοιμασία γίνεται με πολλές δυσκολίες.

Γιώργος Μαργέτης

Ο αθλητισμός στην Ελλάδα ούτε εκπέμπει σήμα κινδύνου ούτε βρίσκεται στην εντατική περιμένοντας το θαύμα που θα τον σώσει από το μοιραίο. Πλέον, βρίσκεται εγκαταλελειμμένος και γυμνός έξω στην παγωνιά σαν “ζητιάνος” που ξεψυχάει αργά και βασανιστικά στο πεζοδρόμιο, με τους περαστικούς να τον προσπερνούν σφυρίζοντας αδιάφορα.

Η απόφαση αναστολής όλων των  Πρωταθλημάτων – αγωνιστικών υποχρεώσεων, πλην SuperLeague 1 και Basket League, ήταν, επί της ουσίας, η ταφόπλακα για τον αθλητισμό στην Ελλάδα και ιδιαίτερα τον ερασιτεχνικό! Η παράταση της διακοπής των αγωνιστικών υποχρεώσεων κατά έναν επιπλέον μήνα σε όλες τις αθλητικές δραστηριότητες με εξαίρεση τις μεγάλες και εμπορικότερες κατηγορίες σε ποδόσφαιρο  – μπάσκετ, δίνει την χαριστική βολή στο πτώμα του ερασιτεχνικού αθλητισμού.

Η απόφαση αυτή της ελληνικής κυβέρνησης, όπως ήταν φυσικό, ξέσπασε αντιδράσεις, τόσο εντός αθλητικού χώρου όσο και εκτός αυτού. Όχι άδικα! Υπάρχουν πολλά αναπάντητα ερωτήματα σχετικά με την συγκεκριμένη απόφαση. Αρχικά, ποια τα κριτήρια επιλογής – διαχωρισμού ως προς το να συνεχιστούν μόνο οι αγώνες σε SuperLeague – Basket League και όχι στα υπόλοιπα είδη αθλημάτων, όταν, μάλιστα, κάθε αγωνιστική δραστηριότητα διεξάγεται δίχως την παρουσία κόσμου.

Δηλαδή, στην Super League – Basket League ο ιός έχει μικρότερες πιθανότητες να μεταδοθεί από αθλητή σε αθλητή – αποστολή σε αποστολή, δεν θα υπάρξουν μετακινήσεις συλλόγων – αθλητών από μια περιοχή σε μια άλλη ή, μήπως, δεν θα υπάρξουν επαφές ανάμεσα στους αθλητές κατά την διάρκεια διεκδίκησης μιας αμφισβητούμενης φάσης; Νομίζω πως όλα αυτά είναι αρκετά λογικές απορίες που έχουν περάσει από όλων το μυαλό. Το σημαντικότερο, όμως, όλων, είναι το τι μέλει γενέσθαι την επόμενη ημέρα.

Δεν πρέπει να λησμονηθεί το γεγονός ότι ο ελληνικός αθλητισμός, και δη ο ερασιτεχνικός, από την περίοδο που ξεκίνησε η οικονομική κρίση στην χώρα έχει σωρεία πληγμάτων σε κάθε επίπεδο με αποκορύφωμα το οικονομικό σκέλος. Οι κρατικές επιχορηγήσεις σε βάθος χρόνου εξαφανίστηκαν, οι διοικητικοί παράγοντες είτε έκλεισαν σταδιακά τα πορτοφόλια τους είτε έβγαζαν χρήματα από αυτό με διστακτικότητα, ενώ η πλειοψηφία του κόσμου, βλέποντας ότι ο χώρος χάνει την λάμψη του παρελθόντος, άρχισε να γυρνά την πλάτη του προς αυτό και να επικεντρώνεται, κυρίως, στα λεγόμενα “μεγάλα” αθλήματα σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ.

Ασφαλώς, γι’ αυτήν την κατάσταση ευθύνη έχουν και διοικήσεις σωματείων – ομάδων – ομοσπονδιών, αναφορικά με την διοίκηση – προώθηση του αθλητικού προϊόντος, αλλά αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο της υπόθεσης αυτής. Η ελληνική κυβέρνηση με την απόφασή της να αφήσει στον “πάγο” το σύνολο του ελληνικού αθλητισμού και, δίχως να δείξει ότι έχει αντίμετρα για την εν λόγω απόφαση, επί της ουσίας, οδηγεί σε λουκέτο τον χώρο, αρκετά σωματεία στον αφανισμό και, φυσικά, πολλούς ανθρώπους (αθλητές, προπονητές, γυμναστές, φροντιστές) στην ανεργία, όπου αρκετοί εξ’ αυτών δεν έχουν άλλο εισόδημα και επιβιώνουν μόνο από έναν μισθό που τους αποφέρει ο ερασιτεχνικός αθλητισμός.

Η συγκεκριμένη απόφαση έχει προκαλέσει έντονο προβληματισμό σ’ όλον τον κόσμο και, φυσικά, αντιδράσεις. Σύμφωνοι. Μπορεί ποδόσφαιρο και μπάσκετ να είναι εμπορικότερα αθλητικά θεάματα σε σχέση μ’ άλλα είδη αθλημάτων, αυτό όμως, δεν σημαίνει ότι τα τελευταία πρέπει να αφήνονται στην μοίρα τους. Η παράταση της διακοπής κατά ένα μήνα βάζει τέλος στην αγωνιστική σεζόν στα αθλήματα, καθώς τα σωματεία με ελάχιστα έσοδα και λίγες χορηγίες δεν μπορούν να αντέξουν και, ταυτόχρονα, οι αθλητές/τριες χρειάζονται, όπως είναι φυσικό, ένα σημαντικό χρονικό διάστημα προετοιμασίας, προκειμένου να επανέλθουν σε ένα ικανοποιητικό βαθμό ετοιμότητας. Δεν είναι μηχανές να γυρίσουν τον διακόπτη και αυτόματα να είναι πανέτοιμοι να αγωνιστούν. Οποιαδήποτε βιαστική κίνηση μπορεί να έχει σοβαρά θέματα υγείας σε αθλητές/τριες. Μάλιστα, όλα αυτά, υπό την πίεση χρόνου εξαιτίας διεξαγωγής Ολυμπιακών Αγώνων και όχι μόνο.

Ο ερασιτεχνικός αθλητισμός με τα τωρινά δεδομένα δεν υφίστανται στην Ελλάδα, έχει καταστραφεί και η ευθύνη είναι μοιρασμένη σε όλους  μας (Πολιτεία, κόσμος, παράγοντες, ομοσπονδίες, δημοσιογράφοι, οπαδισμός, αθλητική κουλτούρα) από την κορυφή έως τον πάτο και το αντίστροφο…

Σταύρος Παπανάγνου

Από που να ξεκινήσω και που να τελειώσω. Πραγματικά, δεν ειμαι σε θέση να αντιληφθώ τη λογική της απόφασης αναστολής των μεν και διεξαγωγής των δε. Αν, μάλιστα, τα πρωτόκολλα τηρούνται κανονικά, μου φαίνεται αστεία η διάκριση μεταξύ “επαγγελματισμού” και “ερασιτεχνισμού”.

Είναι αναγκαίο να γίνει κατανοητή απο όλους, ανεξάρτητα το τι ομάδα υποστηρίζουν και ποιο άθλημα τους τέρπει, η αναγκαιότητα της συνέχισης και ολοκλήρωσης όλων των πρωταθλημάτων. Οι λόγοι είναι, πραγματικά, αμέτρητοι, όμως θα υπογραμμίσω τους πιο σημαντικούς, προσπαθώντας να αποδείξω, πρωτα στον εαυτό μου, ότι δεν είμαι τρελός, καθώς, πραγματικά, παλεύω να καταλάβω τη λογική της απόφασης αυτής.

Ένας αθλητής που αγωνίζεται σε ερασιτεχνικό σωματείο δε σημαίνει πως είναι υποδεέστερος απο έναν επαγγελματία. Τουναντίον, θα έλεγα, καθώς σπαταλάει πολύτιμο χρόνο και πολλές φορές και χρήμα ή οικογενειακές στιγμές, για να κάνει αυτό που αγαπάει και να στηρίξει τη δομή του ελληνικού αθλητισμού. Δεν τίθεται προς συζήτηση, φυσικά, πως η βάση της πυραμίδας στον αθλητισμό κάθε χώρας είναι οι ερασιτέχνες. Οι αθλητές, άλλωστε, δεν ξεχωρίζουν γήπεδο, κατηγορία, πόλη, φύλο κι άλλα…

Ακόμη, πολλές φορές, τα (έστω και λίγα) χρήματα που λαμβάνουν αθλητές του πόλο, του χάντμπολ, του βόλεϊ, του στίβου είναι ζωτικής σημασίας για κάποιους. Δεν είναι λίγοι οι αθλητές που περιμένουν, ακόμη και τα ελάχιστα οδοιπορικά που παίρνουν, για να καλύψουν βασικές ανάγκες της καθημερινότητάς τους. Άνθρωποι που παλεύουν για το μεροκάματο, κάνοντας, παράλληλα, αυτο που αγαπούν αγνά.

Οι ερασιτεχνικές ομάδες, με τη σειρά τους, κινδυνεύουν με αφανισμό. Ας πάρουμε, για παράδειγμα, την ομάδα της περιοχής μου. Ο Αθλητικός Όμιλος Λαμίας (ΑΟΛ) ξόδεψε αρκετά χρήματα στο μεταγραφικό παζάρι του καλοκαιριού, για να φέρει αθλήτριες απο την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Αντίστοιχα, φυσικά, έπραξαν και άλλες ομάδες, με στόχο την αξιοπρεπή παρουσία στο πρωτάθλημα. Αυτοί οι σύλλογοι, είτε πρόκειται για ποδόσφαιρο, είτε για πόλο, είτε για οποιοδήποτε σπορ, αντιμετωπίζουν πρόβλημα βιωσιμότητας. Οι χορηγοί αρνούνται να πληρώσουν, καθώς η διαφήμιση δεν “έτρεξε” (ή, ακόμη, και αν έγινε, αν το μαγαζί είναι σε αναστολή που να βρει να τα δώσει;). Τα τηλεοπτικά (όσες ομάδες διαθέτουν τέτοια) είναι απίθανο να καταβληθούν στο ακέραιο, πολύ πιθανό, ακόμη και αν, τελικά, συνεχίσουν και ολοκληρωθούν τα πρωταθλήματα.

Καλό είναι να μη ξεχνάμε και τους αθλητές που μας κάνουν περήφανους ως Έλληνες. Αυτούς που πρέπει να προετοιμαστούν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, όμως βρίσκουν τους χώρους άθλησης και προπόνησης ερμητικά κλειστούς. Η Κατερίνα Στεφανίδη (την οποία, μάλιστα, είχαμε την τιμή να φιλοξενήσουμε στο σαιτ μας) δε δίστασε να έρθει σε ρήξη με τον Υπουργό κύριο Αυγενάκη. Μιλάμε για την κορυφαία αθλήτρια του κόσμου στο άλμα επί κοντώ.

Οι επιπτώσεις είναι αλυσιδωτές και θα έχουν την μορφή τσουνάμι. Δυστυχώς, και χωρίς να θέλω να γίνω μάντης κακών και κομιστής άσχημων μαντάτων, το καράβι πλέει ακυβέρνητο στα βράχια. Ή, μάλλον, έχει κυβερνήτη, όμως αυτός σφυρίζει αδιάφορα.

Κλείνοντας, θέλω να τονίσω πως η υγεία είναι και πρέπει να είναι πάντα προτεραιότητα. Αυτό δε χρίζει αμφισβήτησης. Αρκεί, να μη γίνεται διαχωρισμός, με βάση το ποια αθλήματα είναι πιο επικερδή σήμερα, αλλά με γνώμονα την ανάγκη να σωθεί ο αθλητισμός του αύριο.

Νίκη Συρίγου

Είναι γεγονός πως σε κανέναν δεν αρέσει να τού βάζουν όρια. Αντιλαμβανόμαστε, βέβαια, εν προκειμένω, ότι επρόκειτο για τη δημόσια υγεία και την ασφάλεια των πολιτών. Εντούτοις, παρατηρείται μία σύγχυση στον τρόπο με τον οποίο η Κυβέρνηση λαμβάνει τα σχετικά μέτρα. Δεν είμαστε εδώ, για να ασκήσουμε πολιτική κριτική. Είμαστε εδώ, για να σχολιάσουμε τις επιπτώσεις που έχουν οι αποφάσεις αυτές στους αθλητές, στον αθλητισμό και τον Πρωταθλητισμό και, γενικότερα, στη φυσική άσκηση που κάθε πολίτης έχει δικαίωμα να κάνει για λόγους, κυρίως, υγείας αλλά και πνευματικής χαλάρωσης.

Και, όταν βλέπεις ότι το Κράτος δίνει προτεραιότητα και είναι περισσότερο ελαστικό σε ό,τι σχετίζεται με το χρήμα κι όχι με τις ανάγκες του σώματος και του πνεύματος, κάπου εκεί εκνευρίζεσαι και κάπου θέλεις να “ξεσπάσεις”. Διότι, αν το καλοσκεφτείς, πολύ περισσότερο από κάθε άλλο κλάδο, έχει πληγεί αυτός του αθλητισμού. Και σού το λέει αυτό η συγκεκριμένη αρθρογράφος που τυγχάνει να εργάζεται και στον τομέα της εστίασης και βρίσκεται σ’ αναστολή (ξανά) εδώ και πολύ, πολύ, καιρό.

Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, απ’ τα βασικά. Αναστολή όλων των Πρωταθλημάτων πλην των δύο κορυφαίων σε μπάσκετ και ποδόσφαιρο. Ότι, δηλαδή, τι; Πόσο έξυπνο είναι αυτό; Ας πάρουμε, για παράδειγμα, τη… “σπυριάρα”. Όλοι οι αθλητές της Α1, με τα καλά και τα κακά, συνεχίζουν την προετοιμασία τους, συντηρούν το κορμί τους, αγωνίζονται, οι ομάδες ρολάρουν, οι στόχοι βήμα – βήμα, προς το παρόν, τουλάχιστον, βρίσκονται σε μια σειρά και βάσει τους προγράμματος υλοποιούνται. Δηλαδή, παρά τα όσα τραγικά βιώνουμε, ας πούμε ότι, αν και μ’ αυτόν τον τρόπο, το Πρωτάθλημα συνεχίζει τη συνήθη ρότα του. Στην Α2, ωστόσο, και σ’ όλα τα υπόλοιπα Πρωταθλήματα, δε μάς αποσχολεί τι γίνεται; Οι αθλητές δεν έχουν, καν, το δικαίωμα της προπόνησης, το σώμα δε διατηρείται, προφανώς, στην κατάσταση στην οποία θα επιβαλλόταν, ενώ, κι αγωνιστικά να το δει κανείς, δεδομένου ότι με το πέρας της αναστολής που θα έχει αγγίξει τις 9 εβδομάδες απραξίας και την προετοιμασία που θα πρέπει να κάνουν, οι παίκτες θα κληθούν να πραγματοποιήσουν αγώνα δρόμου, για ν’ αγγίξουν τους αγωνιστικούς στόχους και την ομαλή διεξαγωγή των Πρωταθλημάτων, κυρίως, αν αναλογιστεί κανείς και τις πιθανές αναβολές των παιχνιδιών σε περιπτώσεις κρουσμάτων, όπως παρατηρήθηκε στην έναρξη της Basket League. Πόσο αξιοκρατικό, λοιπόν, είναι αυτό; Για να μη λάβει κανείς υπόψιν και την όλο και περισσότερη υποβάθμιση των ερασιτεχνικών τμημάτων στο πέρασμα των χρόνων…

Έπειτα, με το μέτρο αυτό, φαίνεται η ανισορροπία και η μη πνευματική διαύγεια στον τρόπο με τον οποίο λαμβάνονται τα μέτρα. Μήπως θέλουν να μάς πουν ότι Super League 1 και Basket League αξίζουν περισσότερο συγκριτικά με τα υπόλοιπα Πρωταθλήματα; Μήπως είναι περισσότερο εμπορικά και δε μάς παίρνει να χάνουμε χρήματα; Μήπως ασκήθηκαν πιέσεις σχετικά με τα τηλεοπτικά; Ή, μήπως, μάς, απασχολεί περισσότερο η υγεία των αθλητών των ερασιτεχνικών, κυρίως, τμημάτων και τους προστατεύουμε αδιαφορώντας για τους πρωταγωνιστές της Σούπερ και Μπάσκετ Λιγκ αντίστοιχα εκθέτοντάς τους σε κίνδυνο απ’ τη στίγμη που στις λίγκες αυτές, παρά την ύπαρξη κρουσμάτων και τη γενικότερη κατάσταση, όλα φαίνεται να κυλούν μέλι γάλα;

Συνεχίζοντας, ας θίξουμε την επαγελματική παράμετρο. Οι αθλητές αφενός λατρεύουν αυτό που κάνουν αφετέρου βιωπορίζονται απ’ αυτό. Δεν παίζουν, ούτε για να περνά η ώρα τους, ούτε για να βλέπει η Νίκη και η κάθε Νίκη τ’ απογεύματα τα εγχώρια ματσάκια. Όπως και στην πρώτη καραντίνα, έτσι και στη δεύτερη, οι αθλητές αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα. Όπως εσύ ξυπνάς κάθε πρωί και πας στη δουλειά σου, για να πληρωθείς, έτσι κι εκείνοι προπονούνται, ακολουθούν ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα, παίζουν στις εκάστοτε διοργανώσεις και, φυσικά, για το λόγο αυτό, πληρώνονται απ’ την ομάδα, στην οποία ανήκουν. Αν, λοιπόν, δεν υπάρχει αγωνιστική δράση, δεδομένων και των οικονομικών προβλημάτων που υπάρχουν σε χαμηλότερες κι ερασιτεχνικές λίγκες, ποιος ο λόγος για έναν πρόεδρο, ώστε να πληρώνει τον αθλητή; Και πέρα απ’ αυτό, ποια η εξασφάλιση ενός αθλητή σε μια περίπτωση, σαν κι αυτή που βιώνουμε, ώστε να εξασφαλιστεί βιοποριστικά; Κάνοντας διαφημίσεις για σαμπουάν;

Και, συν τοις άλλοις, μη λησμονούμε ότι ένας αθλητής οφείλει να έχει κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που να τον καθιστούν υγιή και πολύτιμο για την ομάδα κι ένα απ’ αυτά είναι η συντήρηση του σώματός του. Μπορεί να φαντάζει λίγο αλλόκοτο και υπερβολικό στ’ αυτιά κάποιων. Θ’ αναρωτηθούν. “Αθλούνται τόσα χρόνια και θα πάθουν κάτι με την αποχή τριων μηνών;”. Δηλαδή, πραγματικά, τώρα… Είσαι δάσκαλος. Μπορείς να δουλέψεις χωρίς τα βιβλία σου; Είσαι λογιστής. Μπορείς να δουλέψεις χωρίς την αριθμομηχανή σου; Είναι αθλητής. Και, πέρα απ’ την “τέχνη” του εκάστοτε αθλήματος, το σώμα του πρέπει να πληροί κάποιες συγκεκριμένες προδιαγραφές. Και, στην τελική, δε μιλάμε για το σώμα το δικό μου, το δικό σου, τα οποία μπορεί να είναι και χρόνια αγύμναστα. Μιλάμε για επαγγελματιών που χρήζουν ιδιαίτερων αναγκών και φροντίδας.

Φαντάζομαι πως σάς κουράζω. Γι’ αυτό θα προσπαθήσω να γίνω σύντομη. Πέρα απ’ τα εγχώρια Πρωταθλήματα των ομαδικών αθλημάτων, δε πρέπει να λησμονούμε και τ’ ατομικά αθλήματα και, κυρίως, τους Ολυμπαικούς Αγώνες του Τόκυο που θα λάβουν εξ αναβολής χώρα το καλοκαίρι του προσεχούς έτους. Οι ελληνικές συμμετοχές δεν είναι ελάχιστες και το θέμα είναι πως οι Ολυμπιονίκες κι αθλητές μας προπονούνται κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες. Αρκετοί απ’ αυτούς δεν έχουν, καν, τους προπονητές τους κοντά τους και η επαφή, με την οποία καθίσταται “εφικτή” η προπόνηση, μπορεί να πραγματοποιηθεί μονάχα διαδικτυακά. Ας αναλογιστούμε, παρόλο που τα πράγματα είναι διαφορετικά σε σχέση με την πρώτη καραντίνα, πώς οι αθλητές αυτοί μπορούν να ξεπεράσουν τα εμπόδια και ν’ αφοσιωθούν στο στόχο;

Και, για να μη μονοπολήσω κι άλλο το ενδιαφέρον και το χρόνο σας, καθώς ακολουθεί και η άποψη του αγαπητού Νέστορα, θα κλείσω με κάτι που δεν το θεωρώ αμελητεό. Στον αντίποδα, είναι πολύ σημαντικό! “Το σώμα είναι ο ναός της Ψυχής μας”, όπως έλεγε κι ο Πλάτωνας. Κι ο αθλητισμός είναι υγεία. Αν, λοιπόν, δεν προπονείται/αθλείται το σώμα μας, τότε εκείνο ατροφεί. Αθλητισμο δεν αποτελεί μονάχα η Basket League ή το ντέρμπι ανάμεσα σε Ολυμπιακό-Παναθηναϊκό. Αθλητισμός είναι και τα γυμναστήρια, των οποίων χρήση δε κάνουν μονάχα οι επαγγελματίες αθλητές αλλά και οι απλοί πολίτες. Δε θα σταθώ στο οικονομικό σκέλος που αφορά στους ιδιοκτήτες των γυμναστηρίων. Είπαμε δεν κάνουμε πολιτική κριτική. Θα σταθούμε, ωστόσο, στο γεγονός ότι ο κόσμος απομακρύνεται με τον τρόπο αυτό απ’ τον αθλητισμό. Και, όσο απομακρύνεται, τόσο πιο δύσκολη είναι η προσαρμογή του, όσο κι αν ασχολείται μ’ αυτόν. Ναι, οκ! Υπάρχουν και οι ενναλακτικοί τρόποι διατήρησης της φυσικής κατάστασης, θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος, αλλά σε καμία περίπτωση δεν αντικαθιστούν τη δουλειά που πραγματοποιείται στα γυμναστήρια. Ο κόσμος γυμνάζεται, κυρίως, για λόγους υγείας. Σωματικής και πνευματικής. Ο αθλητισμός είναι εκτόνωση. Αποτελεί εσωτερική ανάγκη. Είναι δικαίωμα. Και, κυρίως, στην παρούσα φάση, την οποία βιώνουμε, συνδιαστικά με τα γενικότερα προβλήματα οικονομικής και κοινωνικής φύσεως, η εκτόνωση (κυρίως ψυχική/πνευματική) καθίσταται περισσότερο από ποτέ επιτακτική. Ωστόσο, αντ’ αυτού, μάς κλείνουν στο καζάνι και μάς αφήνουν να βράζουμε. Δεν είναι, λοιπόν, λίγο οξύμωρο για τον άνθρωπο να τού στερείς την υγεία, για να προστατέψεις την υγεία του;!

Εν κατακλείδι, ας μη λησμονούμε, λοιπόν, ότι, ακόμα και μ’ ελάχιστο σχεδιασμό, όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί ή, τουλάχιστον, θα ρόλαραν, σαφώς, καλύτερα. Με λίγο συντονισμό και πρόγραμμα θα μπορούσαν και οι αθλητές να εξασφαλίσουν, τουλάχιστον, τη συντήρηση και οι πολίτες την εκτόνωσή τους. Εξάλλου, στο εξωτερικό η αγωνιστική δράση όχι, απλά, συνεχίζεται χωρίς διακοπές κι αναστολές αλλά, ήδη, ο κόσμος έχει πάρει τη θέση του στα γήπεδα…

Νέστορας Τρύφωνας

Δεν ξέρω, αν θα πρέπει να γελάσω ή να στενοχωρηθώ από την εν λόγω απόφαση. Σίγουρα, πρέπει να γελάσω, γιατί, όσο κι αν προσπάθησα, δεν μπόρεσα να βρω καμία λογική στην απόφαση της Κυβέρνησης. Από την άλλη δεν μπορώ να προβληματίζομαι για το μέλλον των “μικρών αθλημάτων”, αυτό που ονομάζουμε Ερασιτεχνικός Αθλητισμός.

Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ξέρετε, προφανώς, ότι πέραν της Σούπερ Λιγκ 1 και της Μπάσκετ Λιγκ, υπάρχουν κι άλλα αθλήματα, όπως το βόλλεϊ, για παράδειγμα, ή το πόλο. Σε αυτά τα αθλήματα υπάρχουν και σωματεία τα οποία δεν ανήκουν στους “μεγάλους” του ελληνικού αθλητισμού, δεν παίρνουν χορηγικά συμβόλαια. Έχουν ελάχιστα έως μηδαμινά έσοδα από τα τηλεοπτικά δικαιώματα και, ίσως, κάποιους χορηγούς, γιατί η πολιτεία έχει φροντίσει να “κόψει” από τον αθλητισμό. Με την απόφαση αυτή, πολλά εξ’ αυτών καταδικάζονται στο να βάλουν λουκέτο. Παράδειγμα αποτελεί ο Φοίνικας Σύρου. Μία ομάδα, η οποία είναι ανταγωνιστική και φέτος είχε ψηλές βλέψεις, απειλεί με αποχώρηση από το Πρωτάθλημα. Βλέπετε, ο ερασιτεχνικός αθλητισμός νοσούσε έτσι κι αλλιώς λόγω της οικονομικής κρίσης. Σκεφτείτε, λοιπόν, τι γίνεται εάν “χτυπήσεις” κάτι που, ήδη, “νοσεί”.

Από εκεί κι έπειτα, πως αποφασίζεις να κόψεις μέρος του αθλητισμού; Θα μου πείτε ναι, το έχουμε σκεφτεί όλοι. “Στο ποδόσφαιρο δεν κολλάει ο κορωνοϊός αλλά στο πόλο κολλάει”; Η Κυβέρνηση φαίνεται πως κρατάει δύο μέτρα και δύο σταθμά σε αυτήν την περίπτωση. Αλλά ας κάνουμε έναν απλό συλλογισμό. Ναι, όντως, οι ομάδες της Σούπερ Λιγκ 1 και της Μπάσκετ Λιγκ έχουν την οικονομική δυνατότητα να εφοδιάζονται με τεστ κάθε τόσο, πράγμα που δεν είναι εφικτό στον ερασιτεχνικό αθλητισμό. Παρόλα αυτά, από τα τόσα χρήματα που έχουν δοθεί από την Κυβέρνηση για τον κορωνοϊό, ένα μέρος, ίσως, να άξιζε να επενδυθεί εκεί. Θα μου πείτε, βέβαια, εδώ δεν μπόρεσαν να βγάλουν άκρη με τη Σούπερ Λιγκ 2. Εκεί όπου οι ομάδες είχαν κάνει το σχεδιασμό τους ξοδεύοντας αρκετά χρήματα, για να παραμένουν “στον πάγο” από την περασμένη σεζόν.

Καλά και ωραία τα όσα λέμε εμείς εδώ, αλλά ας δούμε και ορισμένες αντιφάσεις σε αυτό το ζήτημα. Το μπάσκετ, για παράδειγμα, είναι ένα άθλημα που βασίζεται στην επαφή, το βόλεϊ, πάλι, όχι. Με ποια λογική, λοιπόν, δε συνεχίζεται το βόλεϊ; Ειπώθηκε από ειδικούς ότι το χλώριο της πισίνας εξουδετερώνει τον ιό. Πώς, λοιπόν, απαγορεύεις το πόλο ή την κολύμβηση; Αλλά ξέχασα, εγώ δεν είμαι ειδικός. Δεν χρειάζεται, όμως, να είμαι ειδικός για να τονίσω πως η άθληση είναι υγεία και θα το επαναλαμβάνω όσες φορές κι αν μου δοθεί η ευκαιρία.

Επειδή, όμως, η άθληση είναι και για εμάς τους υπόλοιπους, αυτούς που παίζουν ερασιτεχνικά ποδόσφαιρο και μπάσκετ αλλά και τα παιδάκια που κάνουν κολύμβηση, πώς, λοιπόν, κλείνεις τα πάντα; Πώς, γνωρίζοντας ότι η άσκηση σε συνδυασμό με μία σωστή διατροφή είναι η βάση για καλό ανοσοποιητικό και κατ’ επέκταση υγεία. Πώς κλείνεις τα γυμναστήρια, όταν, τουλάχιστον, στην Αθήνα, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, δεν υπήρξε ούτε ένα επιβεβαιωμένο κρούσμα; Πώς; Γιατί, κακά τα ψέματα, η αναστολή των αθλητικών δραστηριοτήτων, εκτός από τα λογιστικά του κάθε συλλόγου, έχει αντίκτυπο σε όλη την κοινωνία, την κοινωνία την οποία προστατεύετε. Δυστυχώς, έχω χάσει κάθε ελπίδα για τον ερασιτεχνικό αθλητισμό. Ναι, ξέρω πως ακούγομαι δυσοίωνος και μακάρι να βγω ψεύτης αλλά, καλώς ή κακώς, τα γεγονότα εκεί με οδηγούν.

Campeones Team
ο συγγραφέαςCampeones Team

Αφήστε μια απάντηση

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο