HOT NEWSΑΝΑΛΥΣΕΙΣΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΣΥΡΙΓΟΥ

Απ’ την κατεδάφιση του «Νίκος Γκούμας» στο Πρωτάθλημα του 2018 (pics)

2.97Kπροβολές

Όλα στη ζωή λειτουργούν πολωτικά! Υπάρχουν, δηλαδή, δύο όψεις στο ίδιο νόμισμα. Υπάρχει το άσπρο και το μαύρο! «Μα υπάρχει και το γκρι», θα πει κάποιος! Ναι, σίγουρα, δεν είναι απαραίτητο κι ούτε χρειάζεται να τα βλέπουμε όλα απόλυτα! Σε κάποιες περιπτώσεις υπάρχει και η “μέση”, η εναλλακτική, ο συμβιβασμός! Πες το, όπως θες! Αλλά σε κάποια πράγματα ισχύει ή το ένα ή το άλλο! Τίποτε περισσότερο… Τέλος. Κι αυτό, πέρα απ’ τη ζωή, υφίσταται και στον αθλητισμό. Γιατί κι ο αθλητισμός ζωή είναι… Ανάσα μέσα στη ρουτίνα μας… Χαμόγελο στη χαρά… Δάκρυ στη λύπη… Πολωτικές καταστάσεις…

Και η ΑΕΚ έχει ζήσει πολλές απ’ αυτές… Μια χαρακτηριστική πολωτική της κατάσταση δε θα μπορούσε παρά να είναι η 5η Μαΐου… 2003… 2018… Ο θάνατος και η ζωή, αντίστοιχα. Η απαισιοδοξία και η ελπίδα…

«Πάντα υπάρχει μια ρωγμή σ’ όλα. Από εκεί είναι που μπαίνει το φως»

Ήμουν αρκετά μικρή, για να θυμάμαι καθαρά, αλλά ήταν τόση η ένταση της στιγμής που κατάφερε να χαραχτεί μέσα μου… Ξέρεις, τότε δήλωνα ότι είμαι ΑΕΚ, γιατί ήταν ο πατέρας, ήταν ο αδελφός, είχα κιτρινόμαυρες παραστάσεις… Πως να πω ότι είμαι κάτι άλλο; Έτσι, άλλωστε, πολλές φορές δε γίνεται η επιλογή της ομάδας; Κάτι σα χαρακτηριστικό γνώρισμα. Σαν κοινή ταυτότητα των μελών της οικογένειας. Πολύ αργότερα κατάλαβα τη σημασία του να δηλώνει κανείς Ενωσίτης! Άλλωστε, η ομάδα του καθενός αποτελεί τη δική του θρησκεία. Έτσι έγινε με τα χρόνια και η ΑΕΚ για εμένα.

Έτσι ήταν και για τον πατέρα μου…

Δεν τον έβλεπα να κλαίει, συχνά… Ίσως, σχεδόν, ποτέ… Φύσει σκληρός κι εσωστρεφής άνθρωπος… Μα, διάολε, εκείνον το Μάη… Του 2003… Πόσα δάκρυα, πόσο κλάμα. Κλάμα. Ο πατέρας κλαίει… Δεν είχα πολυκαταλάβει… Ο αδελφός μου μού έδειξε με το δάκτυλό του την τηλεόραση… Ένα γήπεδο… Μπουλντόζες… Κατεδαφισμένες εξέδρες… Συντρίμμια… Χώματα… Κόσμος… Δάκρυα… Τι ήταν όλα αυτά;

Το “Νίκος Γκούμας” κατεδαφίζεται… Η Νέα Φιλαδέλφεια δε θα είναι ποτέ ξανά η ίδια. Η γειτονιά των Αεκτζήδων, των Ενωσιτών…

Σαν σήμερα, το 2003…

«Αρχίζει η κατεδάφιση του γηπέδου της Νέας Φιλαδέλφειας. Η κατεδάφιση, η οποία θα ολοκληρωθεί στις 2 Ιουνίου του ίδιου έτους. Θα περάσουν πολλά χρόνια, για να ξεκινήσει η ανέγερση νέου, με την πρώτη ημέρα εργασιών για την “Αγιά Σοφιά” να είναι η 28η Ιουλίου του 2017.».

Μαζί με τα χώματα σέρνονταν στη γη και τα όνειρα, οι αναμνήσεις, οι εικόνες τόσων ανθρώπων… Ενός απ’ αυτούς και του πατέρα μου… Γιατί έζησε τη Νέα Φιλαδέλφεια, όπως προσδοκά να ζήσει κάθε φίλαθλος την έδρα του, όπως λαχταρώ κι εγώ να μπω στην “Αγιά Σοφιά” και να φτιάξω τις δικές μου μνήμες, πέρα από έδρες προσωρινές, πέρα απ’ το ΟΑΚΑ, του οποίου κάθε άκρη, κάθε πόντο, έχω γνωρίσει…

Έβλεπε, λοιπόν, να τού κλέβουν ένα τεράστιο κομμάτι της ψυχής του, να το ποδοπατούν… Και δε μπορούσε να κάνει κάτι! «Κλαίει για την ΑΕΚ…», σκέφτηκα… Πόσο πολύτιμη τού είναι… Πόσο πολύτιμη μπορεί να γίνει μια ομάδα… Δε καταλάβαινα αρκετά πράγματα, αλλά ο σπόρος είχε φυτευτεί μέσα μου… Θα ερχόταν το πλήρωμα του χρόνου και θα καταλάβαινα…

Απ’ το 2003 και τα δάκρυα του πατέρα στο 2018… Στα δάκρυα τα δικά μου…

Δε πίστευα ποτέ ότι θα έκλαιγα τόσο, όταν παρακολουθούσα την ΑΕΚ να στέφεται Πρωταθλήτρια Ελλάδος το 2018, έπειτα από 24 χρόνια, κατακτώντας το 12ο Πρωτάθλημα της ιστορία της… Θυμάμαι πως εκείνη την ημέρα δούλευα, δεν υπήρχε χρόνος να πάω στη Ριζούπολη και συμβιβάστηκα, δυστυχώς ή ευτυχώς συμβιβάστηκα, να παρακολουθήσω το ματς στο στέκι της γειτονιάς μου… Μόνη μου παρηγοριά η σκέψη ότι ήμουν μέσα στο ΟΑΚΑ, στο ματς με το Λεβαδειακό, στη δική μας, πρόωρη, φιέστα! Τότε που και μαθηματικά το τρόπαιο ήταν δικό μας… Τότε που το κατάμεστο γήπεδο σειόταν: «Να τοι, να τοι, οι Πρωταθλητές!».

Τα δάκρυα, λοιπόν, ποτάμι. Ο κόσμος με κοιτούσε. Ο κολλητός μου έλεγε πως δεν πάω καλά. Δε βλέπει ποδόσφαιρο, δε μπορεί να καταλάβει τι ένιωσα εγώ κι άλλες τόσες χιλιάδες Ενωσιτών εκείνη τη βραδιά… Δεν τον κατηγορώ…

Έκλαψα, γιατί, σε μια τόσο σημαντική στιγμή της ομάδας μου, δεν ήμουν κοντά της να ρουφήξω τη στιγμή ως το μεδούλι. Έκλαψα, γιατί ήταν το πρώτο Πρωτάθλημα που παρακολούθησα και βήμα – βήμα, αγώνα τον αγώνα, έφτασα ως την πηγή και ήπια, επιτέλους, νερό… Από τότε που γεννήθηκα… Ναι… Δυστυχώς, το τελευταίο Πρωτάθλημα το πήρε η Ένωση, όταν γεννιόμουν… Αυτό του 2018 ήταν το μοναδικό που πανηγύρισα με συνείδηση κι ένταση…

Και, κλαίγοντας, συνειδητοποίησα το τι αισθανόταν ο πατέρας εκείνον το Μάη του 2003… Ένιωσα ότι η ΑΕΚ κυλάει μέσα μου. Ένιωσα ότι 24 χρόνια ανομβρίας ήταν πολλά. Πέρα απ’ το Κύπελλο, θέλαμε κι εμείς ένα Πρωτάθλημα, διάολε… Είναι μια ελπίδα κι αυτό. Είναι η πίστη. Είναι η φλόγα που μάς κρατάει ζωντανούς…

Αμέσως το τηλέφωνο χτύπησε… Ήταν ο πατέρας… «Το σηκώσαμε, Νικάκι!»…

Και τόσο αστραπιαία, όπως ακριβώς λέει κι ο Νίκος Καζαντζάκης πως περνάει η ζωή, πέρασαν οι σκέψεις απ’ το μυαλό μου…

Η τηλεόραση, οι εικόνες, ο πατέρας, τα δάκρυα, ο πόνος, η ελπίδα, το σημερινό Πρωτάθλημα, τα χαμόγελα… Η Πίστη στο δικό μας Έμβλημα…

Πόσο τυχαίο είναι ότι η λύπη και η χαρά έκαναν τον κύκλο τους την ίδια εκείνη σημαδιακή για κάθε Ενωσίτη μέρα, τη 5η του Μάη…

Μάς το χρωστούσε η ζωή…

Ναι, η μέρα αυτή, η οποία ήταν τόσο συναισθηματικά φορτισμένη για τον κιτρινόμαυρο λαό, αλλά, δυστυχώς, με τόση αρνητική και θλιβερή υφή, ήρθε ν’ αντισταθμίσει με λίγη χαρά, λίγη πνοή εκείνο το Πρωτάθλημα…

Άλλωστε, πλέον, η “Αγιά Σοφιά” είναι τόσο κοντά… Τα πράγματα έχουν δρομολογηθεί… Η ΑΕΚ θα γυρίσει στο σπίτι της…

Ένιωσα, λοιπόν, πολύ περισσότερο απ’ το 2017 που μπήκε μπροστά το γήπεδο, ότι, πραγματικά, το 2018 κάτι αλλάζει…

Τα δάκρυα της λύπης του πατέρα έγιναν ένα με τα δάκρυα της δικής μου χαράς… Και σαν ένας κύκλος να έκλεισε μέσα μου… Τα καλύτερα είναι μπροστά για την ΑΕΚ… Τα καλύτερα είναι μπροστά για κάθε Ενωσίτη…

Αλλά εκείνη την ημερομηνία δε θα τη λησμονήσουμε… 5 Μαΐου… 2003; 2018; Η ουσία είναι μία. Και είναι τόσο δική μας… Γιατί είναι η Ιστορία μας…

Αφήστε μια απάντηση

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο