HOT NEWSΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΜΠΑΣΚΕΤΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Ας συστηθούμε ξανά με το γυναικείο μπάσκετ!

232προβολές

Ποιος είπε ότι ο αθλητισμός κοιτάζει το γενετήσιο φύλλο αλλά κι ότι το μπάσκετ είναι καθαρά ανδρική υπόθεση; Μπορεί οι άνδρες να έχουν αναδειχθεί στο επαγγελματικό μπάσκετ αναγάγοντάς το σ’ “επιστήμη”, εντούτοις και οι γυναίκες έχουν προσφέρει τη δική τους πινελιά στο χώρο αποδεικνύοντας ότι το πάθος δε κάνει διακρίσεις.

Τι κι αν αγωνίζονται μ’ “αλογοουρές” και “βαμμένα νύχια”, οι γυναίκες αθλήτριες αποδεικνύουν ότι η θελκτική τους πλευρά και η γυναικεία τους φύση δε μπορούν να επισκιάσουν την ικανότητα και το ταλέντο και κλείνουν τα στόματα σ’ όλους εκείνους που τις παροτρύνουν να περιοριστούν στο μπαλέτο και τη Ρυθμική Γυμναστική.

Το μπάσκετ είναι σύστημα, ακρίβεια, μαθηματικά. Το μπάσκετ απαιτεί τρέξιμο αλλά, παράλληλα, και “χορό” πάνω στο παρκέ. Το μπάσκετ θέλει μυαλό, συγκέντρωση, ταλέντο και πολύ περισσότερο πάθος. Και οι γυναίκες δε στερούνται μηδενός εκ των προαναφερθέντων…

Το “Campeones.gr” είχε την τιμή και τη χαρά να μιλήσει με δυο αθλήτριες του ερασιτεχνικού μπάσκετ. Η Δέσποινα Μπούζα και η Λάουρα Γκίνη μίλησαν αποκλειστικά στη Νίκη Συρίγου συζητώντας για την “πορτοκαλί θεά”, για τις διαφορές μεταξύ των δύο φύλλων όσον αφορά στο παιχνίδι, για τη δημοτικότητα του γυναικείου μπάσκετ και τις διαφορές σε σύγκριση με τα ξένα δεδομένα.

Παράλληλα, τόνισαν τα προβλήματα που διακρίνουν το γυναικείο μπάσκετ, ενώ μέσα απ’ τις δικές τους προσωπικές εμπειρίες και βιώματα έκαναν λόγο για τις χαμηλές κι ερασιτεχνικές κατηγορίες τ’ αθλήματος.

Πολύ περισσότερο μάς συστήνουν εκ του μηδενός το γυναικείο μπάσκετ μιλώντας για εκείνο μέσα απ’ τα δικά τους μάτια δίνοντάς μας να καταλάβουμε ότι η καλαθόσφαιρα δεν είναι μόνο “άνδρες, μεταγραφές, NBA, Euroleague, Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, ΑΕΚ” αλλά, γενικότερα, μια “ιδέα”, την οποία, για να την υπηρετήσει κανείς, οφείλει να “φτύσει πολύ αίμα”, μένοντας, πολλές φορές, ακόμη και στην “αφάνεια”, μακριά απ’ την “αίγλη” τ’ αθλήματος, έτσι όπως παρουσιάζεται απ’ τα Μέσα.

Πριν ξεκινήσω, λοιπόν, επιθυμώ, ως Νίκη, να κάνω μια μικρή παρένθεση και μια επισήμανση, αναφορικά με το λόγο της επιλογής του συγκεκριμένου θέματος.

Θυμάμαι, στη σχολή Δημοσιογραφίας, μάς έλεγαν ότι, για να μάθουμε τα μυστικά του ρεπορτάζ, σε καμία περίπτωση δε θα μπορούσαμε, γεγονός που ακούγεται αλλά και είναι πολύ φυσικό και λογικό, ν’ αναλάβουμε απευθείας αναμέτρηση μιας κορυφαίας, για παράδειγμα, διοργάνωσης, παρά μονάχα ξεκινώντας απ’ τα μικρά και τοπικά Πρωταθλήματα. Εκεί υπάρχει τριβή, τα πράγματα είναι πιο άμεσα και περισσότερο προσβάσιμα.

Μ’ αυτή, λοιπόν, τη σκέψη, θεώρησα, πως, για να κατανοήσεις ένα άθλημα, μια διοργάνωση, μια ομάδα, ένα σύστημα, τις παίκτριες, πώς έχουν τα πράγματα, ποια τα προβλήματα, ποιοι οι στόχοι και τα συναισθήματα, ποια η ψυχολογία, πώς λειτουργεί αυτή η “ιδιαίτερη κοινωνία”, τι, τέλος πάντων, κρύβεται πίσω απ’ την πρώτη εικόνα, τη δεύτερη, που λένε, ανάγνωση, πρέπει να στραφείς στις βάσεις. Μόνο εκεί, μόνο έτσι θα κατανοήσεις και θα φτάσεις χωρίς να “σαβουριαστείς” στην κορυφή. Όπως, ακριβώς, και οι σύλλογοι αναζητούν την άνοδο.

Και πως θα μπορούσε να γίνει καλύτερα αυτό, αν όχι μιλώντας μ’ αθλήτριες που τρώνε με το… “κουτάλι” το μπάσκετ από τα μέσα, απ’ τις δυσκολίες, με τις δυσκολίες, από εκεί που δε το βάζεις κάτω και συνεχίζεις. Οι χαμηλές κατηγορίες που λέμε. Τα τοπικά παιχνίδια. Σ’ αυτά θα βρεις παιδιά με θέληση, στόχους κι όνειρα. Θα βρεις, όμως, και παιδιά που δε θα διστάσουν ν’ απογυμνώσουν και να παρουσιάσουν την αλήθεια, διώχνοντας το περιτύλιγμα και λέγοντας τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Αυτό, λοιπόν, θα κάνουν για εμάς τα δυο αυτά κορίτσια.

Θα μάς συστήσουν το μπάσκετ και, πιο συγκεκριμένα, το γυναικείο!

Και δεν έχω παρά να τις ευχαριστήσω -ξανά- για την αποδοχή της πρόσκλησης και της κατάθεσης της δικής τους αλήθειας!

«Who is who?»

Γνωρίζοντας τις συνεντευξιαζόμενες…

Δέσποινα Μπούζα:

«Ξεκίνησα, εντελώς τυχαία, στον Εθνικό Μελιγαλά, όταν ήμουν δώδεκα. Δεν υπήρχαν εγκαταστάσεις κι αυτό δυσχέραινε πολύ την προσπάθειά μας. Ωστόσο, καταφέραμε να βγούμε πρώτες στις Νεανίδες στη δεύτερή μου, αν θυμάμαι καλά, χρονιά στην ομάδα. Ύστερα πήγα στην Καλαμάτα ’80, όπου τα πράγματα δεν πήγαν τόσο καλά όσο τα ήθελα, και η τελευταία σχολική χρονιά μου με βρήκε με τον Άρι Καλαμάτας στην Α2 Εθνική Κατηγορία. Έπειτα, λόγω σπουδών, μετακόμισα στα Τρίκαλα, όπου έπαιξα 4 χρόνια στον τοπικό Αίολο. Φέτος, γύρισα σπίτι, για να παίξω ξανά με τον Άρι στην Α2. Παίζω στις θέσεις 1 και 2, όμως προτιμώ να είμαι στον άσσο.».

Λάουρα Γκίνη:

«Ξεκίνησα στην ΕΣΚΑΒΔΕ στη Σχερία, στα τμήματα υποδομών, στη συνέχεια στον ΕΣΚΑΝΑ ΑΟΠΦ τελευταία χρονιά ως νεάνιδα, έπειτα Φοίνικας Αγίας Σοφίας, ΕΣΚΑ Θρίαμβος Δάφνης Β’ ΕΣΚΑ, ΚΟΥΚΑΚΙ Γ’ ΕΣΚΑ  και Δόξα Βύρωνος Γ’ ΕΣΚΑ.».

Ποια η διαφορά του γυναικείου απ’ το ανδρικό μπάσκετ απ’ αγωνιστική άποψη;

Δ.Μ.: «Κοίτα, υπάρχουν πολλές διαφορές κι αυτό, νομίζω, μπορεί να τ’ αντιληφθεί ο καθένας. Οι διαφορές οφείλονται, κυρίως, στα γενετικά χαρακτηριστικά των δύο φύλων. Οι άνδρες είναι πιο δυνατοί, πιο γρήγοροι, πιο αλτικοί, με αποτέλεσμα αυτό να βγαίνει και στο παιχνίδι τους. Σ’ εμάς τα πράγματα είναι πιο σοφτ, κυρίως στην Ευρώπη δηλαδή, γιατί στην Αμερική το παιχνίδι αλλάζει. Βλέπεις πολύ γυμνασμένα κορμιά με πολλές αθλητικές ικανότητες. Και πάλι, όμως, δεν είναι σαν τ’ αντρικό μπάσκετ. Θεωρώ πως οι γυναίκες εστιάζουμε περισσότερο στα βασικά του μπάσκετ, επειδή ξέρουμε, για παράδειγμα, ότι δεν έχουμε τα σωματικά προσόντα να πάρουμε ένα ριμπάουντ, αν δεν κάνουμε ένα πολύ καλό μπλοκ. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, όμως, πως, παρά τη διαφορά στη σωματοδομή, το ύψος της μπασκέτας, οι αποστάσεις και, γενικά, το γήπεδο δε βοηθούν τις γυναίκες να κάνουν αντίστοιχα με τους άντρες πράγματα, όπω,  για παράδειγμα, να καρφώνουν, γιατί όλα είναι τοποθετημένα βάσει των αντρικών σωματικών προτύπων. Θεωρώ, επίσης, πως εμείς αντιλαμβανόμαστε πιο γρήγορα τα συστήματα και τα τηρούμε πιστά, σ’ αντίθεση με τους άνδρες που μπορεί να πάρουν μόνοι τους περισσότερες πρωτοβουλίες.».

Λ.Γ.: «Σίγουρα υπάρχει διαφορά δυναμικότητας και οι άνδρες είναι περισσότερο αθλητικοί μ’ αποτέλεσμα το παιχνίδι τους να μπορεί να είναι πιο εντυπωσιακό. Απο αγωνιστικής πλευράς ένα γυναικείο κι ένα αντρικό παιχνίδι μπορούν να έχουν το ίδιο ενδιαφέρον!».

Ποια η διαφορά απ’ άποψη προσέλκυσης κι ενδιαφέροντος απ’ την πλευρά των θεατών;

Δ.Μ.: «Για όλα όσα ανέφερα παραπάνω, πιστεύω πως το γυναικείο μπάσκετ δεν προσελκύει τόσο κόσμο. Δε θεωρείται το ίδιο θεματικό συγκριτικά με τ’ αντρικό. Αυτό έχει ως συνέπεια την ελάχιστη ύπαρξη χορηγών, που κι αυτό με τη σειρά του έχει συνέπειες. Οι αγώνες σπάνια καλύπτονται τηλεοπτικά. Το 2017 βγήκαμε τέταρτες στο Εurobasket και πολλοί Έλληνες δεν ήξεραν, καν, τα ονόματα, έστω μιας ή δυο, παικτριών. Αυτό, όπως καταλαβαίνετε, έχει πολύ μεγάλο αντίκτυπο στην ανάπτυξη του γυναικείου μπάσκετ.».

Λ.Γ.: «Η διαφορά, απ’ άποψη προσέλκυσης κι ενδιαφέροντος των θεατών, είναι, πολλές φορές, αρκετά αισθητή. Για παράδειγμα, σ’ αγώνα Γ’ ΕΣΚΑ κατηγορίας ανδρών μπορεί να δει κανείς την κερκίδα γεμάτη, ακόμα και αν το ματς δεν είναι ντέρμπι, ενώ ο αντίστοιχος αγώνας στη Γ’ ΕΣΚΑ κατηγορία γυναικών θα έχει λιγότερο κόσμο, εκτός κι αν είναι ματς ανόδου ή κάποιο ντέρμπι.».

Ποια η διαφορά του γυναικείου μπάσκετ στην Ελλάδα σε σύγκριση με τα ξένα δεδομένα;

Δ.Μ.: «Στην Ελλάδα το επίπεδο είναι, σαφώς, πεσμένο. Αν αναλογιστείτε ότι ο Ολυμπιακός αναδείχθηκε αήττητος Πρωταθλητής για 5η συνεχή φορά, αντιλαμβάνεστε ότι δεν υπάρχει, καν, ο θεμιτός ανταγωνισμός. Υπάρχει μια ομάδα που κάνει περίπατο κι επενδύει σε παίκτριες και οι υπόλοιπες που κονταροχτυπιούνται για τη 2η θέση και κάτω. Έτσι, το Πρωτάθλημα δεν έχει σασπένς. Υπάρχουν ομάδες στην Ευρώπη, κυρίως στη Ρωσία και τελευταία και στην Τουρκία, που φέρνουν παίκτριες απ’ την Αμερική, για να παίξουν στην Ευρώπη το χειμώνα και να επιστρέψουν στις υποχρεώσεις του WNBΑ, μόλις τελειώσει η ευρωπαϊκή σεζόν. Αυτό ανεβάζει πολύ τον πήχη. Μιλάμε για παίκτριες με κολεγιακή εμπειρία, οι οποίες έχουν βγει απ’ τα αθλητικά προγράμματα της Αμερικής με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Στην Ελλάδα δεν πέφτουν τόσα χρήματα, πέραν του Ολυμπιακού, για τέτοιες επενδύσεις. Αυτό βέβαια έχει και τα καλά του. Πολλές νέες κοπέλες παίρνουν, με τον τρόπο αυτό, την ευκαιρία και παίζουν σε υψηλό επίπεδο. Θεωρώ πως έχουμε Ελληνίδες παίκτριες υψηλού επιπέδου, παρά τις αντιξοότητες και την οικονομική στενότητα. Για παράδειγμα, η Πηνελόπη Παυλοπούλου ή η Ελεάννα Χριστινάκη είναι δυο παίκτριες που μού έρχονται τώρα στο μυαλό και είναι ευρωπαϊκών προδιαγραφών.».

Λ.Γ.: «Σίγουρα, οι εγκαταστασεις στην Ελλάδα είναι πολύ πίσω απ’ τις αντίστοιχες του εξωτερικού. Υπάρχουν ομάδες, οι οποίες δεν έχουν ούτε γήπεδο, ενώ σε χαμηλότερες κατηγορίες μπορεί να δει κανείς γυναίκες να προπονούνται σ’ ανοικτά γήπεδα, πράγμα αρκετά επικίνδυνο για την υγεία των αθλητριών. Επιπρόσθετα, πολλά γήπεδα είναι ακατάλληλα μη έχοντας καλή ή καθόλου συντήρηση. 

Τι περιλαμβάνει μια προπόνηση, πόσο διαρκεί και σε τι διαφέρει απ’ την αντίστοιχη των ανδρών;

Δ.Μ.: «Μια τυπική προπόνηση περιλαμβάνει το ζέσταμα, το κύριο μέρος και την αποθεραπεία και διαρκεί περίπου 1 ώρα και 30 λεπτά. Το κύριο μέρος είναι αμιγώς μπασκετικό. Προπονούμε τα συστήματα, διάφορες συνθήκες του παιχνιδιού και, συνήθως, υπάρχει και παιχνίδι. Πέραν του μπασκετικού κομματιού, υπάρχει και το γυμναστήριο. Πρέπει ν’ αφιερώνουμε ώρα κι εκεί. Το γυμναστήριο σε κάνει αθλητή. Εκεί δίνουν περισσότερη βάση οι άντρες, νομίζω. Η προπόνηση εντός παρκέ δε διαφέρει τόσο μεταξύ μας, όσον αφορά τ’ ασκησιολόγιο. Διαφέρει ως προς τη δύναμη, την ταχύτητα και, γενικά, την ένταση.».

Λ.Γ.: «Η προπόνηση ανδρών και γυναικών δε διαφέρει ιδιαίτερα. Είναι καθαρά θέμα προπονητή/τριας το ποσό καλή κι ενδιαφέρουσα θα είναι η προπόνηση. Περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, ομαδικές κι ατομικές ασκήσεις, επίθεση, άμυνα, συστήματα, συνεργασίες, διπλό παιχνίδι, φιλικά μεταξύ σωματείων. Διαρκεί 1 με 1,5 ώρα. Αυτό, βέβαια, αλλάζει, ανάλογα με τις κατηγορίες. Οι πιο ψηλές έχουν και διπλές και 3ωρες προπονήσεις.».

Στ’ αθλήματα νερού, αλλά και σ’ άλλα, οι κοπέλες αντιμετωπίζουν θέματα με την υγεία τους, όπως ασταθής περίοδος και τα σχετικά. Εσείς θυσιάζετε κάτι στον τομέα της υγείας;

Δ.Μ.: «Όχι, δε νομίζω. Απλά, παίζοντας το παιχνίδι, είναι πάντα πιθανό να τραυματιστείς, ακόμη και μη ούσα επαγγελματίας. Επιπρόσθετα, επιβαρύνεσαι με τα έξοδα της θεραπείας και, ανάλογα με το πόσο σοβαρός είναι ο τραυματισμός, μπορεί να μείνεις εκτός δουλειάς. Ωστόσο, αυτό είναι ένα ρίσκο που το παίρνουν όλοι.».

Λ.Γ.: «Σίγουρα. Προσωπικά, έχω θέμα με τη μέση και τους αστραγάλους.». 

Τι κατάσταση επικρατεί στις χαμηλές γυναικείες κατηγορίες;

Δ.Μ.: «Γενικά, τα τοπικά Πρωταθλήματα στις επαρχίες είναι ολιγάριθμα και μικρά. Δεν το ευχαριστιέσαι, δεν προλαβαίνεις, καν, να φορμαριστείς. Θεωρώ πως είμαστε λίγο παραμελημένες απ’ τις διοικήσεις, ενίοτε. Δίνουν μεγαλύτερη έμφαση στις ανδρικές ομάδες, αν και το ν’ ανέβει μια γυναικεία ομάδα σ’ Εθνική Κατηγορία είναι πολύ πιο εύκολο, καθώς δεν υπάρχουν πολλές ενδιάμεσες κατηγορίες. Οι Πρωταθλήτριες ομάδες του τοπικού παίζουν μπαράζ και η πρώτη ανεβαίνει στην  Α2. Το να έχει μια ομάδα το γυναικείο της τμήμα σ’ Εθνική Κατηγορία είναι κάτι που δίνει αίγλη και στο σωματείο, ενώ, παράλληλα, αποτελεί ζωντανή διαφήμιση και πόλο έλξης νέων κοριτσιών στις ακαδημίες. Νομίζω πως είναι κάτι που πρέπει να το σκεφτούν καλύτερα οι διοικήσεις.».

Λ.Γ.: «Εξαρτάται την ομάδα, τη διοίκηση, καθώς και το ποσό θέλει ν’ ασχοληθεί, το ποσό πολύ θέλει την άνοδο, γενικά. Δυστυχώς, στις χαμηλές κατηγορίες, επειδή βρίσκονται δύσκολα χορηγοί και δεν υπάρχουν χρήματα, συνήθως, όσο καλή θέληση κι αν υπάρχει απ’ όλους, ακόμα και ν’ ανέβει μια ομάδα, δύσκολα θα σταθεί στην επόμενη κατηγορία. Όμως, οι περισσότερες ομάδες με ό,τι έχουν, (λίγες προπονήσεις, καμία ή ελάχιστες μεταγραφές κτλ.) προσπαθούν να σταθούν μ’ αξιοπρέπεια και κατεβαίνουν, γιατί θέλουν να ευχαριστηθούν το παιχνίδι.».

Ποια η διαδρομή που πρέπει να διανύσει μια κοπέλα, για να παίξει γυναικείο μπάσκετ και να φτάσει στο, όσο το δυνατόν, κορυφαίο επίπεδο;

Δ.Μ.: «Σίγουρα πρέπει να υπερκεράσει πολλά εμπόδια. Κανένας δρόμος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα σε κανένα άθλημα. Πέραν απ’ τις συγκυρίες που πρέπει να είναι ευνοϊκές και την τύχη που χρειάζεται, πρέπει να είναι συνειδητοποιημένη γνωρίζοντας πως ο αθλητισμός θέλει “θυσίες». Ξέρεις, δεν είναι ωραίο να χάνεις την 4ήμερη εκδρομή σου, γιατί την Κυριακή έχεις σημαντικό αγώνα ή να μη μπορείς να πας σ’ ένα Σαββατιάτικο πάρτυ του σχολείου για τον ίδιο λόγο, αλλά συμβαίνει. Εκεί μπαίνει το προσωπικό στοιχείο και το πόσο το θέλει κανείς. Υπάρχει και η αντίληψη στην κοινωνία ότι τα κορίτσια πρέπει να είναι καλές μαθήτριες και πιστεύεται πως ο αθλητισμός τις απομακρύνει απ’ αυτό. Είναι τελείως λανθασμένος τρόπος σκέψης αυτός. Αν κάποια θέλει να γίνει κορυφαία, πρέπει ν’ αφιερώσει ώρες προπόνησης, κι ατομικής και ομαδικής, και να έχει γερό στομάχι. Στο χώρο μας οι απογοητεύσεις είναι πολλές. Νομίζω πως είναι θέμα mentality! Από ένα σημείο κι έπειτα, δεν αρκεί μόνο το ταλέντο.».

Λ.Γ.: «Χρειάζεται σίγουρα ταλέντο κι αντίληψη, αλλά το κυριότερο είναι σκληρή δουλειά. Να περνάει αρκετές ώρες της ημέρας στο γήπεδο, ακόμα και στις διακοπές, και ν’ ακούει τον προπονητή της. Να είναι σεμνή και να μην καβαλάει το καλάμι, επειδή βλέπει πως ξεχωρίζει. Αντίθετα, να δουλεύει ακόμα περισσότερο, να μην τα παρατάει και να μην  απόγοητεύεται σε καμία δυσκολία.».

Πόσο δύσκολη ή εύκολη είναι η αναγνώριση της γυναίκας αθλήτριας μπάσκετ;

Δ.Μ.: «Είναι αρκετά δύσκολη, αν σκεφτείς ότι πολλοί έμαθαν την Μάλτση, την σπουδαιότερη όλων μ’ απίστευτη καριέρα και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, στη δύση της καριέρας της λόγω του Εurobasket το 2017. Δυστυχώς, ο γυναικείος αθλητισμός δεν τραβά τα φώτα όσο ο ανδρικός. Αυτό κάνει δύσκολη την αναγνώριση. Όλοι ξέρουμε ό,τι ξέρουμε, κυρίως, απ’ την τηλεόραση. Πόσες φορές έχεις δει ν’ αφιερώνουν ένα τοπικ στ’ αθλητικά δελτία ειδήσεων για τις μεταγραφές του Πρωταθλητή Ολυμπιακού ή απόσπασμα από έναν αγώνα του στο Eurocup. Θα πω ελάχιστες, γιατί δεν μού αρέσει να είμαι αφοριστική. Για αυτό, μια κοπέλα θα πρέπει να παίζει μπάσκετ, επειδή τής αρέσει το παιχνίδι, κι όχι επειδή επιδιώκει την αναγνώριση μέσα απ’ αυτό. Βέβαια, στη μικροκοινωνία των μπασκετικών ανθρώπων υπάρχει αναγνώριση και σεβασμός προς τις καλές παίκτριες.».

Λ.Γ.: «Δεν είναι ούτε εύκολη ούτε δύσκολη. Συνήθως, ξεχωρίζουν παίκτριες από μικρή ηλικία και, αν πέσουν σε σωστά χέρια, η πορεία τους είναι ανοδική. Γενικά, επειδή το γυναικείο μπάσκετ δεν είναι τόσο διαδεδομένο όσο τ’ αντρικό, δεν αναγνωρίζεται μια αθλήτρια απ’ τον κόσμο, όπως θ’ αναγνωριζόταν ένας άντρας αθλητής, ωστόσο, σίγουρα, υπάρχει θαυμασμός και σεβασμός απέναντι σε μια παίκτρια που έχει καταφέρει πολλά κι έχει φτάσει ψηλά, απ’ αυτούς που παρακολουθούν γυναικείο μπάσκετ.

Υπάρχει αγωνιστική θέση στην οποία μια γυναίκα αποδίδει καλύτερα ή χειρότερα από έναν άνδρα;

Δ.Μ.: «Αυτό είναι σχετικό. Μπορεί μια γυναίκα πλει μέικερ να παίζει καλύτερα τα συστήματα και να ψάχνει πιο υπομονετικά τη σωστή πάσα από έναν άντρα. Ή, στον αντίποδα, μια κοπέλα στο 5 να μην είναι αρκετά δυνατή στο ποστ παιχνίδι, λόγω μυϊκής αδυναμίας και κακών τελειωμάτων. Όλα αυτά, όμως, αποτελούν ζητήματα, τα οποία, σαφώς, λύνονται!».

Λ.Γ.: «Οχι. Γυναίκες κι άνδρες μπορούν να είναι εξίσου αποδοτικοί σ’ όλες τις θέσεις.».

Ποια η σχέση αθλητριών και προπονητή;

Δ.Μ.: «Νομίζω πως, αν ο προπονητής καταλάβει την ευαίσθητη φύση των γυναικών και την υπεραναλυτική τους σκέψη, δε θα υπάρχει πρόβλημα. Υπάρχουν πολλοί άντρες προπονητές που έχουν κάνει σπουδαίες πορείες με γυναικείες ομάδες.».

Λ.Γ.: «Αυτό είναι αμφιλεγόμενο. Είναι καθαρά θέμα χαρακτήρων. Ο προπονητής γυναικείου μπάσκετ πρέπει να ξέρει να διαχειρίζεται τη ψυχολογία των αθλητριών, γιατί, κατά ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό, αποτελούν παίκτριες ψυχολογίας. Αν βρεθούν οι ισορροπίες, θεωρώ πως θα είναι μια σχέση παραπάνω από ιδανική.».

Ποια η σχέση μεταξύ των αθλητριών σε μια ομάδα;

Δ.Μ.: «Το ότι είσαι ομάδα με κάποιον, δε σε κάνει απαραίτητα και φίλο. Είμαστε 12 διαφορετικές προσωπικότητες, είναι, σχεδόν, αδύνατον να ταιριάξεις μ’ όλες. Οφείλεις, όμως, μέσα στο γήπεδο να δρας με τις αρχές της ομάδας. Εκεί δεν υπάρχουν φιλίες, συμπάθειες κι αντιπάθειες. Είστε όλες μία κι αγωνίζεστε για έναν κοινό σκοπό. Αυτός είναι κι ο λόγος που αγαπώ το μπάσκετ, η ομαδικότητα και το πόσο πρέπει να τριμάρεις τις γωνίες της προσωπικότητάς σου, για να μη σκίσεις το παζλ της ομάδας.».

Λ.Γ.: «Κι αυτό είναι σχετικό. Έχω βρεθεί σ’ ομάδες που το κλίμα τους είναι οικογένειακο και σ’ άλλες που είναι λιγότερο και, ίσως, υπάρχουν και κόντρες κι ανταγωνιστικότητα. Γενικά, όμως, είμαι τυχερή, διότι, στις περισσότερες ομάδες που έχω πάει, το κλίμα υπήρξε καλό εντός κι εκτός γηπέδου.

Ποιο το σύστημα διεξαγωγής του μπάσκετ στις κατηγορίες που συμμετέχετε και, γενικότερα, στις διοργανώσεις;

Δ.Μ.: «Υπάρχει μια τοπική κατηγορία, η οποία διεξάγεται μ’ ομάδες συγκεκριμένων νομών και δύο Εθνικές Κατηγορίες. Οι Πρωταθλητές των τοπικών παίζουν μπαράζ για την άνοδο στην Α2, όπου, τελικά, πηγαίνει ο πρώτος σε νίκες. Η Α2, συνήθως, χωρίζεται σε βορρά και νότο, αλλά φέτος, και λόγω του covid, υπάρχουν 2 κατηγορίες στο νότο. Τα μπαραζ ισχύουν και για την άνοδο απ’ την Α2 στο σημαντικότερο Πρωτάθλημα της χώρας, την Α1. Όλα τα Πρωταθλήματα έχουν δύο γύρους, ώστε μια ομάδα να παίξει με τη αντίπαλη εντός κι εκτός έδρας.».

Λ.Γ.: «Στην ΈΣΚΑΒΔΕ φέτος ορίστηκε να υπάρχουν 2 όμιλοι. Οι πρώτοι των 2 ομίλων παίζουν κι ο νικητής πάει σε μπαράζ με τους πρώτους των υπολοίπων ενώσεων. Ο πρώτος είναι κι αυτός που παίρνει το εισιτήριο για την Α2.».

Ποιός ο δρόμος για τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις;

Δ.Μ.: «Στην Ευρώπη πηγαίνει ο Πρωταθλητής της Α1. Το ανώτερο Πρωτάθλημα εκεί είναι η Women Euroleague και τ’ αμέσως επόμενο το EuroCup.».

Λ.Γ.: «Για να πάει μια ομάδα σ’ ευρωπαϊκές διοργανώσεις, πρέπει να έχει αρκετά καλό κορμό, ξένες, καλή διοίκηση και προπονητικό τιμ. Έχοντας αυτά ως βάσεις, το να κατέβει η ομάδα σ’ ευρωπαϊκή διοργάνωση, είναι μια πολύ ωραία εμπειρία.».

Υπάρχει χορηγικό ενδιαφέρον;

Δ.Μ.: «Ελάχιστο θα έλεγα. Στις επαρχίες υπάρχουν κάποιοι επιχειρηματίες που μάς στηρίζουν, κυρίως, παρέχοντάς μας ρουχισμό, αλλά ως εκεί. Δύσκολα θα επενδύσει κάποιος τα χρήματά του, αν, ήδη, ξέρει ότι το κέρδος θα είναι μικρό. Ακόμα και στην Α1 δεν υπάρχει τηλεοπτική κάλυψη ή θα καλύπτονται κατ΄ επιλογήν ορισμένοι σημαντικοί αγώνες. Βέβαια, υπάρχουν και χορηγοί που βοηθούν σε είδος. Αν κάποιος, για παράδειγμα, έχει χώρο εστίασης, μπορεί να παρέχει δύο δωρεάν γεύματα σ’ αθλήτριες της ομάδας ή σ’ άλλη περίπτωση να υπάρχει κάποια έκπτωση στην ένδυση ή την υπόδυση.».

Λ.Γ.: «Στις χαμηλές κατηγορίες όχι. Προσπαθούν πολύ, ώστε να βρουν, έστω κι έναν, χορηγό. Υπάρχουν κι εξαιρέσεις, όταν είναι πιο γνωστά σωματεία, αλλά, κατά κύριο λόγο, τα πράγματα έχουν ως έτσι.».

Ποια η οικονομική στήριξη που παρέχεται στο γυναικείο μπάσκετ;

Δ.Μ.: «Δεν υπάρχει μεγάλη οικονομική βοήθεια. Οι περισσότερες διοικήσεις καλύπτουν μόνο τα έξοδα των αγώνων κι αλλάζουν αγωνιστική εμφάνιση κάθε δύο ή τρία χρόνια, στην καλύτερη των περιπτώσεων. Στην προηγούμενή μου ομάδα, φαντάσου, φτιάξαμε μόνες μας ένα ημερολόγιο προσπαθώντας να διαφημίσουμε την ομάδα και να βγάλουμε κάποια χρήματα, για να είμαστε λίγο πιο άνετες. Το καλό είναι ότι υπάρχουν λίγοι, αλλά καλοί άνθρωποι, που δείχνουν ένα ενδιαφέρον και μπορείς ν’ απευθυνθείς σ’ αυτούς, αν υπάρξει ένα απρόσμενο έξοδο. Για παράδειγμα, για ν’ ανέβει μια ομάδα στα μπαράζ και να παίξει, χρειάζεται μερικές χιλιάδες ευρώ, για διανυκτερεύσεις σε ξενοδοχείο, φαγητό, μετακινήσεις κτλ. Αυτά τα χρήματα δύσκολα τα καλύπτει μια διοίκηση. Συνήθως, ψάχνουμε μόνες μας χορηγούς, για να τα καταφέρουμε. Και, φυσικά, δεν είναι λίγες οι ομάδες που δηλώνουν οικονομικό κόλλημα και δεν κατεβαίνουν σε τέτοιες διοργανώσεις. Είναι πολύ άδικο και στενόχωρο για τις παίκτριες που έχουν παλέψει τόσο, να τούς στερείται η ευκαιρία για μια άνοδο σ’ Εθνική Κατηγορία. Χάνεις το κίνητρό σου κι ως παίκτρια μετά.».

Λ.Γ.: «Ελάχιστη. Μπορώ, ωστόσο, να έχω άποψη μόνο για Γ’ ΕΣΚΑ κι ΕΣΚΑΒΔΕ που, όντως, δεν υπάρχει, πέρα απ’ τους χορηγούς, κάποια ουσιαστική οικονομική ενίσχυση.».

Ποιες οι οικονομικές απολαβές μιας μπασκετμπολίστριας;

Δ.Μ.: «Είναι πενιχρές, ειδικά αν τις συγκρίνεις με τις αντίστοιχες των αντρών. Δεν υφίσταται, καν, σύγκριση, βασικά. Ακόμα και στο WNBA, το salary cap ξεπερνά για λίγο το ένα εκατομμύριο, τη στιγμή που στο ΝΒΑ αγγίζει τα 110 εκατομμύρια $. Οι τοπ Ελληνίδες παίκτριες σ’ ελληνικές ομάδες πληρώνονται αρκετά καλά, με βάση τα χρήματα που κυκλοφορούν στην αγορά, γενικά, κι όχι με βάση τα χρήματα του επαγγελματικού αθλητισμού και τις αντίστοιχες παροχές στους άνδρες. Στις μικρότερες κατηγορίες πληρώνονται ελάχιστα τα πρώτα βιολιά των ομάδων ή τους δίνονται δωρεάν κάποιες παροχές, όπως σπίτι, φαγητό κτλ.».

Λ.Γ.: «Σε χαμηλές κατηγορίες ελάχιστες. Μπορεί, ίσως, για μεταγραφές που γίνονται, για να ενισχύσουν την ομάδα για την άνοδο ή για τις μετακινήσεις κάποιων παικτριών, αλλά και πάλι δε γνωρίζω τα σχετικά ποσά.».

Γενικότερη προσωπική εικόνα για το γυναικείο μπάσκετ… Κάτι έντονο, κάτι που πιστεύετε ότι αξίζει να γραφεί…

Δ.Μ.: «Το γυναικείο μπάσκετ είναι, σαφώς, πίσω απ’ το αντρικό, όσον αφορά στα χρήματα, το ενδιαφέρον κτλ. Αυτό είναι γεγονός που πρέπει να γνωρίζουν όλες οι νεαρές κοπέλες που θέλουν ν’ ασχοληθούν επαγγελματικά μ’ αυτό. Δεν πρέπει όμως, να τούς κόβει τα φτερά και να τούς γκρεμίζει τα όνειρα. Μια γυναίκα μπορεί να σταθεί στο παρκέ εξίσου αποδοτικά, μπορεί να βάλει το σουτ, να παίξει την άμυνα, να τρέξει στον αιφνιδιασμό με την ίδια αποτελεσματικότητα. Το μόνο που μπορεί να επηρεάσει έναν αθλητή σε μέγιστο βαθμό είναι η προσωπική του απόδοση κι εξέλιξη. Σ’ αυτό πρέπει να στοχεύουμε, στο πώς θα γίνουμε καλύτερες στο παρκέ, πώς θα βοηθήσουμε στο μέγιστο την ομάδα μας. Δέχομαι πολλές φορές ατάκες του τύπου “πόσο καιρό θα παίζεις, ακόμα, μπάσκετ”, “τελείωσες το πανεπιστήμιο, πρέπει να βρεις και μια δουλειά” και, “αν, αργότερα, κάνεις οικογένεια και παιδιά, θα εξακολουθείς να τρέχεις στα γήπεδα και στα ταξίδια;”. Μια γυναίκα, όπως κι ένας άντρας, έχει το δικαίωμα να κάνει αυτό π’ αγαπά για όσο εκείνος το θέλει. Τα κοινωνικά στερεότυπα δεν πρέπει να ορίζουν καμιάς μας την πορεία. Προτρέπω την κάθε μια να κυνηγήσει τ’ όνειρό της στον αθλητισμό είτε αυτό είναι μπάσκετ είτε ποδόσφαιρο είτε οτιδήποτε.».

Λ.Γ.: «Θεωρώ πως το γυναικείο δεν υστερεί σε τίποτα απ’ το αντρικό και θα ήταν πολύ ωραίο ο κόσμος ν’ ασχολούνταν περισσότερο. Όλες οι κατηγορίες έχουν μεγάλο ενδιαφέρον.».

Υπάρχει κάποιο παράπονο που θα θέλατε να εκφράσετε;

Δ.Μ.: «Γενικά δε μού αρέσει να παραπονιέμαι. Γνωρίζω πως ο χώρος έχει προβλήματα, αλλά δε θα γκρινιάξω. Θα κάνω ό,τι μπορώ, για να καλυτερέψει το τοπίο για εμένα και για όσους εργάζονται στο γυναικείο μπάσκετ κι όποτε χρειαστεί, θα είμαι εκεί, για να βοηθήσω μ’ όποιον τρόπο μπορώ. Ως τότε, επικεντρώνομαι στο να γίνομαι καλύτερη παίκτρια και, κυρίως, καλύτερη συμπαίκτρια, προσπαθώντας πάντα ν’ απολαμβάνω το παιχνίδι.».

Λ.Γ.: «Πολύ συγκεκριμένα για το Πρωτάθλημα της ΕΣΚΑΒΔΕ, όπου κι αγωνίστηκα πέρσι, θα ήθελα να πω πως ήταν πραγματικά ένα χάος. Το Πρωτάθλημα ξεκίνησε Μάρτιο, κάτι που δεν υφίσταται πουθενά. Ομάδες, δηλαδή να κάνουν προετοιμασία από’ τον Αύγουστο και να ξεκινούν επτά μήνες μετά. Οπως, επίσης, να χωρίζουν 2 ομίλους για 7 ομάδες, 4 στον έναν και 3 στον άλλο. Αυτά είναι απαράδεκτα και, μακάρι, να υπήρχε κάποιος που να μπορούσε να επέμβει και να μην αφήνει να γίνονται τέτοιες κινήσεις που κάνουν ζημιά. Τόσο σ’ εμάς όσο και στο γυναικείο μπάσκετ.».

 

Αφήστε μια απάντηση

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο