HOT NEWSΑΝΑΛΥΣΕΙΣΑΠΟΨΕΙΣΜΑΡΓΕΤΗΣΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Αυτή η παρτίδα πήγε στο ευρωπαϊκό και όχι στο αμερικανικό… ολιγοπώλιο

423προβολές

Όπως ξαφνικά ανακοινώθηκε η δημιουργία της κλειστής ευρωπαϊκής Λίγκα στο ποδόσφαιρο, με τον ίδιο τρόπο πραγματοποιήθηκε η απόφαση  αναστολής αυτής μέχρι νεοτέρας.

Ας μην κοροϊδευόμαστε, η συγκεκριμένη ιδέα μπορεί να τέθηκε  στον «πάγο» τώρα, όμως στο μέλλον θα επιστρέψει στο προσκήνιο από τους «ισχυρούς» συλλόγους, ίσως με ευνοϊκότερες συνθήκες στην αγορά και σε  σαφώς καλύτερο χρόνο.

Καλό είναι να ξεκαθαριστούν ορισμένα πράγματα εξ’ αρχής. Η στρατηγική της κλειστής λίγκα δεν είναι εξ’ ορισμού αρνητική. Με μια όμως σημαντική προϋπόθεση. Αυτή να εφαρμόζεται σε ένα κατάλληλα διαμορφωμένο περιβάλλον, το οποίο η νοοτροπία – λογική μπορεί να το αντιληφθεί και κυρίως να το αποδεχθεί. Ταυτόχρονα με αργά αλλά σταθερά βήματα να προστίθενται περισσότερα κομμάτια ή βελτιωτικές ρυθμίσεις που θα διατηρούν το ενδιαφέρον του κόσμου υψηλό, ελκυστική αγορά για τρίτες αγορές και συνολικά βιώσιμη.  Όταν ένα περιβάλλον είναι ακατέργαστο, όλη αυτή η διαδικασία είναι ευκολότερο να εφαρμοστεί και να γίνει αποδεκτή. Αντίθετα, όταν  το περιβάλλον έχει μάθει αλλιώς και έχει διαμορφωθεί μια συγκεκριμένη νοοτροπία, λογική, αντίληψη, στρατηγική, πορεία είναι λογικό να υπάρξουν έντονες αντιδράσεις σε κάτι καινούργιο και κυρίως άγνωστο πρακτικά στις τάξεις του.

Η Ευρώπη δεν μπορεί να υποστηρίξει ή καλύτερα να δεχθεί την λογική της κλειστής λίγκα στα αθλητικά της δρώμενα. Όσο και αν η Γηραιά Ήπειρος δέχεται επιρροές από τις ΗΠΑ και το αντίστροφο, οι δύο Ήπειροι παραμένουν δύο διαφορετικοί κόσμοι, με σημαντικές διαφορές ως προς την νοοτροπία, λογική, κουλτούρα  και αντίληψή τους.  Εξαίρεση δεν θα μπορούσε να αποτελεί ο αθλητικός χώρος.

Οι πλούσιες – δυνατές ομάδες πάντα υπήρχαν, θα υπάρχουν και θα έχουν τον πρώτο λόγο στις εξελίξεις, τους τίτλους και το μεγαλύτερο κομμάτι της εμπορικής πίτας. Αυτό ίσχυε ανέκαθεν στον αθλητισμό  σε όλον τον πλανήτη.  Στην Ευρώπη όμως υπάρχει αυτός ο άγραφος κανόνας που την θέλει να επιδιώκει να δίνει και στον «αδύναμο – ανίσχυρο» το δικαίωμα στο όνειρο, την ευκαιρία να κάνουν την έκπληξη, το θαύμα, την διάκριση. Η Ευρώπη αθλητικά μπορεί εξίσου να ευνοεί με αποφάσεις – ρυθμίσεις τους «ισχυρούς» ή οι τελευταίοι να κυριαρχούν συνήθως στις διοργανώσεις και να είναι γενικά οι «καλομαθημένοι» , ωστόσο θέλει να υπάρχει ποικιλομορφία συλλόγων, αρκετοί αγώνες, εξέλιξη και συνεργασία εθνικών πρωταθλημάτων με διασυλλογικών διοργανώσεων και να δίνει το δικαίωμα σε όλους  να αποδείξουν εντός αγωνιστικού χώρου τις όποιες πιθανότητες τους για διάκριση, το δικαίωμα του ανταγωνισμού και ένα μερίδιο της αγοράς (ανεξάρτητα αν είναι υψηλό ή χαμηλό) αλλά ταυτόχρονα την δυνατότητα να διεκδικήσει ακόμα μεγαλύτερο κομμάτι και να εξελιχθεί σε κάτι λαμπερότερο.

Με βάση λοιπόν τα παραπάνω, η στρατηγική της κλειστής λίγκα σύμφωνα με την αμερικανική εφαρμογή και όπως προσπάθησαν να φέρουν οι 12 ευρωπαϊκοί σύλλογοι, έρχεται κόντρα σε όλα όσα έχει συνηθίσει και  λειτουργεί η Ευρώπη όλα αυτά τα χρόνια στον ομαδικό αθλητισμό. Το ESL (European Super League) είχε ως στόχο να δημιουργήσει μια κλειστή λίγκα των δυνατών και ανεξάρτητη από UEFA, σχεδιασμένη όπως τα αμερικανικά πρότυπα (βλέπετε ΝΒΑ). Επί της ουσίας, οι «12» επιχείρησαν να μεταφέρουν την διοργάνωση του UEFA Champions League (τα τελευταία χρόνια είχε μετατραπεί σε διοργάνωση των δυνατών), σε ένα ιδιωτικό κλειστό τουρνουά με τις πιο εμπορικές ομάδες, όπου ο τρόπος λειτουργίας του, χορηγικές συμφωνίες κλπ θα καθορίζονται από τις συμμετέχοντες ομάδες. Μια διοργάνωση που θα έχει περιορισμένες συμμετοχές, η εμπορική πίτα θα μοιράζεται μεταξύ τους, χωρίς υποβιβασμούς – προβιβασμούς, σταθερά έσοδα και δίχως σημασία για τον νικητή ή τον ηττημένο, καθώς άπαντες θα κέρδιζαν οικονομικά από εισιτήρια, τηλεοπτικά, πρόσθετες χορηγίες και κάθε άλλου είδους έσοδο.

Όλα αυτά όμως, έρχονται σε αντίθεση με αυτά που η Ευρώπη έχει μάθει να λειτουργεί αθλητικά και ταιριάζει απόλυτα στο μοντέλο των ΗΠΑ. Καλώς ή κακώς, ο αθλητισμός παγκοσμίως έχει εξελιχθεί σημαντικά σε όλους τους τομείς του (πχ. Αγωνιστικά, διοικητικά, οικονομικά, προπονητικά κλπ) σε σημείο όπου οι σύλλογοι – ομάδες – σωματεία  λειτουργούν ως εταιρείες και για να είμαστε ειλικρινείς  αυτή είναι η πραγματικότητα.  Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να ξεχνούν τον τρόπο με τον οποίο οι ευρωπαίοι φίλαθλοι, θεατές, οπαδοί, πελάτες τους αντιλαμβάνονται τον αθλητισμό, όπως επίσης και τι πρεσβεύει ο ίδιος ο αθλητισμός.

Μια τέτοια απόπειρα θα είχε ανταπόκριση και επιτυχία στις ΗΠΑ, όχι όμως στην Ευρώπη. Υπάρχουν πολλές διαφορές στον αθλητισμό των δύο Ηπείρων. Η Αμερική βασίζει τον επαγγελματικό της ομαδικό αθλητισμό σε στρατηγική κλειστής λίγκα, όπου ο αριθμός των οργανισμών (δηλαδή ομάδες) που στελεχώνουν το πρωτάθλημα σε κάθε ομαδικό άθλημα είναι συγκεκριμένος, υπό συγκεκριμένους κανόνες, περιορισμούς και χωρίς υποβιβασμούς – προβιβασμούς. Ο κάθε οργανισμός δεν εκπροσωπεί μόνο το όνομα ή τα συμφέροντά  του αλλά ολόκληρη πόλη ή ακόμη και ολόκληρης Πολιτείας με πολυετής συμφωνίες δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Διαφορετικός κόσμος, άλλη νοοτροπία, αγορά, κουλτούρα και γενικά προσέγγιση σε πολλά ζητήματα. Στο αθλητικό κομμάτι, οι ΗΠΑ εδώ και πολλά χρόνια έχουν  μάθει να λειτουργούν στα ομαδικά τους αθλήματα πάνω στο μοντέλο της κλειστής λίγκα, όπου κάθε φορά προσπαθούν να προσθέτουν κάτι καινούργιο με σκοπό την καλύτερη δυνατή εξέλιξη, προβολή και φυσικά μεγαλύτερα έσοδα. Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ο αθλητισμός είναι μια τεράστια εμπορική και μη βιομηχανία, η οποία πάνω απ’ όλα είναι «μπίζνα», θέαμα, ψυχαγωγία, διαφήμιση και έως ένα βαθμό για να μην κοροϊδευόμαστε επίδειξη δύναμης. Στην πορεία οι Αμερικανοί βάζουν την πίεση του «πρέπει», του πρωταθλητισμού, του αποτελέσματος.  Μόνο τυχαία δεν είναι η φράση που χρησιμοποιούν αρκετά συχνά «let’s make money». Άπαντες εκεί λειτουργούν με βάση να δημιουργήσουν όσο το δυνατόν ισχυρότερο συνολικά προϊόν, το οποίο στην συνέχεια θα προωθούν – διαφημίσουν στον υπόλοιπο πλανήτη, πετυχαίνοντας τις καλύτερες συμφωνίες. Από τους ιδιοκτήτες των οργανισμών, τους αθλητές, τους διοικητικούς της εκάστοτε λίγκας έως τον τελευταίο εργαζόμενο λειτουργούν ως σύνολο για την δημιουργία δυνατού αθλητικού προϊόντος ψυχαγωγίας, ιστοριών και επιδόσεων το οποίο θα προωθείτε εντός και εκτός Αμερικής με στόχο το κέρδος. Κατά την διάρκεια της σεζόν, η σκοπιμότητα και το αποτέλεσμα μπαίνει στο σκεπτικό των οργανισμών με αποκορύφωμα την περίοδο των playoffs. Τότε το σκηνικό αλλάζει για όλους όσους συμμετέχουν. Σ’ αυτό το στάδιο, η Αμερική γίνεται Ευρώπη.

Υπάρχουν ακόμη πολλές διαφορές ανάμεσα στις δύο Ηπείρους αλλά περισσότερο θα κουράσουν αν αναφερθούν. Ενδεικτικά, μπορείτε να δείτε την διαφορά ανάμεσα στο ιδιοκτησιακό καθεστώς των ομάδων, το μέγεθος κάθε αγοράς, τον ρόλο των σχολείων και κολλεγίων στην αθλητική βιομηχανία των ΗΠΑ, την αντίληψη του κόσμου, την νοοτροπία, τον τρόπο διοίκησης, προώθησης, την προσέγγιση και την συνεργασία – αλληλοσυμπλήρωση του κάθε τομέα αυτής της βιομηχανίας ξεχωριστά, προκειμένου να υπάρξει ένα δυνατό προϊόν που θα αποφέρει υψηλά κέρδη.

Βέβαια, δεν πρέπει να λησμονηθεί το γεγονός ότι ακόμη και οι Αμερικανοί που ακολουθούν την τακτική της κλειστής λίγκα στα ομαδικά τους αθλήματα, όλο και πιο συχνά κάνουν σκέψεις για διεύρυνση των ομάδων που μετέχουν στην Λίγκα, μέσω κάποιας δημιουργίας νέου οργανισμού σε πόλη ή Πολιτεία που είτε δεν διαθέτει ομάδα σε συγκεκριμένο άθλημα είτε επειδή η αγορά επιτρέπει την είσοδο ακόμη ενός οργανισμού. Το ΝΒΑ φερ’ ειπείν, βλέποντας ότι τα έσοδα του επλήγησαν σημαντικά από την πανδημία και από την κρίση σχέσεων με την Κίνα, εμφανίζεται να βλέπει όλο και πιο «ζεστά» το ενδεχόμενο διεύρυνσης των ομάδων της Λίγκα.

Αρκετά όμως ειπώθηκαν για το μοντέλο που ακολουθεί η Αμερική, το οποίο είναι  δύσκολο να αναλυθεί  και το κυριότερο να κατανοηθεί απόλυτα απ’ όλους. Με απλά και λίγα λόγια, κρατείστε ότι Αμερική και Ευρώπη ακολουθούν διαφορετικά αθλητικά μοντέλα, ασχέτως αν οι σημερινές συνθήκες τους εμφανίζουν να έχουν ως στόχο το κέρδος.

Ας επιστρέψουμε στο θέμα της Ευρώπης. Οι 12 ποδοσφαιρικοί σύλλογοι πιεζόμενοι από τα τεράστια χρέη που τους συνοδεύουν και τα μειωμένα εφετινά τους έσοδα εξαιτίας πανδημίας θέλησαν να μεταφέρουν το «ολιγοπώλιο» τους στο Champions League σε μια δική τους ολοκληρωτικά διοργάνωση, όπου θα είναι τα απόλυτα αφεντικά, χωρίς την στέγη της UEFA, άλλες ομάδες να μοιράζονται την εμπορική πίτα και τα κέρδη.  Επί της ουσίας, όπως ειπώθηκε παραπάνω, το «ολιγοπώλιο των ισχυρών» στο UEFA Champions League όπου ευθύνη έχει και η ίδια η UEFA, μετέφεραν 12 συγκεκριμένοι σύλλογοι σε μια δική τους Λίγκα. Μην ξεχνάμε ότι όλο και περισσότερος κόσμος στον χώρο του ποδοσφαίρου μιλάει για το Champions League των πλουσίων και το Europa League των φτωχών.

Η συγκεκριμένη κίνηση θα είχε αποτέλεσμα – αποδοχή, αν γινόταν σε μια αγορά όπως αυτή της Αμερικής. Το σκεπτικό των 12 ποδοσφαιρικών συλλόγων που ηγήθηκαν σ’ αυτήν την ενέργεια έρχεται άκρως αντίθετα στην λογική που ακολουθεί – έχει μάθει να λειτουργεί η Ευρώπη, εξυπηρετεί μονοδιάστατα τα δικά τους συμφέροντα, δημιουργούν άνισο ανταγωνισμό ή καλύτερα εξαλείφουν τον ανταγωνισμό δημιουργώντας μονοπώλιο. Κάλλιστα μπορεί να πει κανείς ότι η εν λόγω ενέργεια αποτελεί και προσβολή τόσο των υπόλοιπων συλλόγων της Ευρώπης όσο και του ίδιου του αθλητισμού.

Στην Ευρώπη ο ομαδικός αθλητισμός θέλει να υπάρχουν εθνικά πρωταθλήματα, διασυλλογικές διοργανώσεις, πολλών συλλόγων ανεξάρτητα από δυναμική, εμπορική αξία, πορτοφόλι, τίτλους. Όλες οι ομάδες έχουν το δικαίωμα να αγωνιστούν και να διεκδικήσουν ότι καλύτερο μπορούν από την διοργάνωση που μετέχουν.

Η κλειστή λίγκα αφαιρεί όλα τα παραπάνω, το δικαίωμα της έκπληξης, της διεκδίκησης ενώ μειώνει σημαντικά την έννοια του αποτελέσματος που στην Ευρώπη παίζει σημαντικό ρόλο. Αν για παράδειγμα η υπόθεση προχωρούσε κανονικά, τότε οι ομάδες της Λίγκας θα έβγαιναν όλες κερδισμένες από την υπόθεση ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα ή τον τελικό νικητή του τουρνουά, αφού όλες θα έβαζαν τα ίδια χρηματικά ποσά στα ταμεία τους, γεγονός που είναι και όλο το ζητούμενο. Παράλληλα τα έσοδα των ομάδων της Λίγκα αυτά θα δημιουργούσαν άνισο ανταγωνισμό στον χώρο του ποδοσφαίρου, ντόμινο αναπροσαρμογών εμπορικών συμφωνιών άλλων συλλόγων, εθνικών πρωταθλημάτων, διοργανώσεων ή ακόμα και εθνικών ομάδων.

Οι χορηγοί (πρωταθλημάτων, συλλόγων, διοργανώσεων, εθνικών ομάδων) βλέποντας ότι δημιουργείτε ένα τουρνουά με την συμμετοχή των πιο πολυδιαφημισμένων συλλόγων της Ευρώπης θα προχωρούσαν (στην καλύτερη) σε αναπροσαρμογή των ήδη υπαρχουσών εμπορικών συμφωνιών προσφέροντας χαμηλότερες τιμές εξαιτίας της ύπαρξης της κλειστής Λίγκα  ή (στην χειρότερη) μη επιλέγοντας να καταθέσουν προσφορές όταν θα υπάρχει η δυνατότητα να διαφημίζονται διαρκώς από τα δυνατά «brand» της ποδοσφαιρικής Ευρώπης.

Η Ευρώπη με την υπάρχουσα μορφή της δεν μπορεί να υποστηρίξει – δεχθεί μια κλειστή Λίγκα. Ακόμα και αν το εγχείρημα των «12» προχωρούσε θα ήταν με ημερομηνία λήξης με μοναδικό στόχο τα έσοδα ενώ τα προβλήματα στο σύνολο του ποδοσφαίρου και των υπόλοιπων συλλόγων θα ήταν περισσότερα σε σχέση με σήμερα συν του κινδύνου ύπαρξης – βιωσιμότητας τους.

Η κίνηση των «12» ήταν ξεκάθαρα για οικονομικούς λόγους ώστε να καλύψουν τις οικονομικές τρύπες στα ταμεία τους και ενδεχομένως ένα είδος πίεσης προς την πλευρά της UEFA. Το χρονικό ανακοίνωσης δημιουργίας της ESL λίγες ώρες πριν τις ανακοινώσεις της UEFA για τις αλλαγές στο Champions League και ταυτόχρονα το «πάγωμα» των σχεδίων για την νέα διοργάνωση μετά την οικονομική «απάντηση» της UEFA  με νέα εμπορική συμφωνία, αποτελεί ένα σημείο για σκέψη. Σε κάθε περίπτωση πάντως, η κινητοποίηση των Άγγλων φιλάθλων και οπαδών κατά της νέας ιδιωτικής διοργάνωσης των «μεγάλων» της Ευρώπης, οι πολιτικές παρεμβάσεις και γενικότερα η κριτική από όλα τα Μέσα ενημέρωσης (ακόμη και φιλικά προσκείμενα σε συλλόγους) οδήγησαν στην αποχώρηση των ομάδων από το ESL.

Η περίπτωση της Ευρωλίγκα που αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα κλειστής Λίγκα στην Ευρώπη αποδεικνύει με τον πιο τρανό τρόπο ότι ένα τέτοιο πλάνο στην Ευρώπη μπορεί να ελκύει ενδιαφέρον, όμως αυτό είναι προσωρινό και αν δεν υπάρχει εξέλιξη σε κάθε σεζόν ή γίνουν άστοχες διοικητικές ενέργειες χάνει πόντους στην προτίμηση του κόσμο και μετατρέπεται σε μια μονότονη διοργάνωση. Η Ευρωλίγκα εδώ και 20 χρόνια αποτελεί μια υπό κατασκευή κλειστή Λίγκα που ότι «χτίζει» με κόπο, χρήμα και ιδρώτα των αθλητών, των ομάδων που μετέχουν σ’ αυτήν και του κόσμου που την στηρίζει πιστά, το «γκρεμίζει» με τις διοικητικές της αποφάσεις και της εμπορική της αποτυχία να εισέλθει και να δημιουργήσει γερές βάσεις σε αγορές. Αυτό που δίνει στην Ευρωλίγκα τον τίτλο της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης της Ευρώπης στο μπάσκετ είναι οι επενδύσεις (δίχως κέρδος) των ομάδων της, ο ιδρώτας των αθλητών, οι φίλαθλοι και το φορμάτ που είναι της λογικής όλοι εναντίον όλων, το οποίο δημιουργεί ειδικές συνθήκες και απρόβλεπτη εξέλιξη από αγωνιστική σε αγωνιστική παρά το γεγονός ότι η διαφορά μπάτζετ μεταξύ ομάδων είναι σημαντική και τα δυνατά πορτοφόλια έχουν κυρίως τον πρώτο λόγο. Αυτό όμως δεν απαγορεύει στον λιγότερο οικονομικά δυνατό να διεκδικήσει την νίκη, την έκπληξη και τις όποιες πιθανότητες του αναλογούν για διάκριση σε μια διοργάνωση που τα έσοδα είναι χαμηλά σε σχέση με την αρχική επένδυση.

Ας επιστρέψουμε όμως στο ποδοσφαιρικό κομμάτι. Μέσα στις πολλές δηλώσεις που ειπώθηκαν τις προηγούμενες ημέρες, διοικητικά μέλη των συλλόγων που μετείχαν στην Λίγκα υποστήριξαν ότι με την υπάρχουσα κατάσταση στο ποδόσφαιρο και παρά τα σημαντικά τους έσοδα, δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες τους. Αυτό από μόνο του επιβεβαιώνει με τον πιο επίσημο τρόπο την κακοδιαχείριση πόρων που υπάρχει στις ομάδες ή καλύτερα την αλόγιστη και υπερβολική σπατάλη που οι ίδιες αποφάσισαν να πράξουν μέσα από τις μεταγραφικές τους πολιτικές ή στρατηγικές. Δεν είναι λίγες οι φορές που οι σύλλογοι έχουν βρεθεί στο επίκεντρο έντονης κριτικής αναφορικά με τα χρηματικά ποσά που ξοδεύουν σε μεταγραφές και μισθούς ποδοσφαιριστών ή ακόμα και σε αποζημιώσεις προπονητών. Σε διαφορετική περίπτωση, η άποψη αυτή εκφέρεται για να δείξει την διάθεση που θα κινηθούν καταστάσεις στο μέλλον.

Η κατάσταση ως προς το κομμάτι αυτό έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο, με την ευθύνη να βαραίνει κάθε εμπλεκόμενο στον χώρο του ποδοσφαίρου. Έχουμε φτάσει στο σημείο να θεωρείται συνηθισμένο ή λογικό μια μεταγραφή ποδοσφαιριστή να ξεπερνά τα 100 εκατομμύρια ευρώ (και λίγα λέμε). Οι συγκεκριμένοι σύλλογοι μόνοι  τους βάζουν σε δύσκολη θέση των εαυτό τους εξαιτίας της αύξησης των χρεών τους. Ουδείς τους αναγκάζει να ξοδεύουν τόσο υψηλά χρηματικά ποσά. Οι μάνατζερ ή ποδοσφαιριστές ή οι σύλλογοι που έχουν τα δικαιώματα των ποδοσφαιριστών θέτουν τον οικονομικό τους πήχη. Η τελική απόφαση όμως για το εάν θα τον φτάσουν ή θα τον υπερβούν ανήκει στην ομάδα που αγοράζει. Δεν είναι υποχρεωτικό να αγοράζουν διαρκώς σε υψηλές τιμές ενώ δεν τους διασφαλίζει κανείς ότι όσο ακριβότερες μεταγραφικές κινήσεις κάνουν θα πετύχουν και τους στόχους τους. Εξάλλου, η επιτυχία δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο με ηχηρές μεταγραφές αλλά και με παραγωγή νεαρών αθλητών από τις ακαδημίες. Αυτός εξάλλου δεν είναι και ο λόγος ύπαρξής τους; Να βοηθούν δηλαδή στην στελέχωση της πρώτης ομάδας σε βάθος χρόνου και σε μια προσπάθεια να υπάρξει πορεία πρωταθλητισμού και δημιουργία υπεραξιών που μπορεί να δώσει επιπλέον έσοδα.

Αν το ποδόσφαιρο έχει φτάσει σε σημείο οι «ισχυροί» να διαμαρτύρονται για τα έσοδα και να υποστηρίζουν ότι δεν τους φτάνουν για να επιβιώσουν, τότε τι πρέπει να πουν οι υπόλοιποι σύλλογοι που δεν διαθέτουν τα ίδια έσοδα;

Οι τελευταίες ημέρες έδειξαν έντονα τα πολλά διοικητικά – διαχειριστικά προβλήματα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, επισήμως τις φιλοδοξίες των «μεγάλων», την επιρροή που έχει ως άθλημα παγκοσμίως αλλά και ότι οι οπαδοί (ειδικά οι Άγγλοι) παραμένουν σημαντικά «αντίβαρα» της καθαρής επιχειρηματοποίησης του χώρου και αφήνουν μια νότα  που θυμίζει άλλες εποχές.

Το ποδόσφαιρο γενικά επηρεάζει τον χώρο του αθλητισμού οργανωτικά, διοικητικά, οικονομικά με πολλά αθλήματα να ακολουθούν μοντέλα που εκείνο προωθεί, ειδικά διαμορφωμένα πάνω στις δικές τους προδιαγραφές.

Προσωπικά διατηρώ επιφυλάξεις ότι η υπόθεση «κλειστή Λίγκα» έκλεισε για την Ευρώπη. Όχι απαραίτητα για το ποδόσφαιρο αλλά γενικά για τον ευρωπαϊκό αθλητισμό σε επίπεδο ομάδων. Γενικά θαρρώ το θέμα θα επανέλθει στο προσκήνιο τα επόμενα χρόνια, καθώς όσο τα χρέη δεν μειώνονται…αλλά αντίθετα αυξάνονται τόσο η ανάγκη έσοδα θα μεγαλώνει.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, η λογική της κλειστής Λίγκα με τις υπάρχουσες συνθήκες στην Ευρώπη δύσκολα μπορεί να επιβιώσει ή να γίνει αποδεκτή. Για να συμβεί αυτό, τότε η Ευρώπη θα πρέπει να αντιγράψει συνολικά  και να ακολουθήσει πιστά το αμερικανικό μοντέλο, όπου αυτό εύκολο μπορεί να θεωρηθεί. Αυτό απαιτεί τεράστιες αλλαγές σε διοικητικό, οργανωτικό και νομοθετικό πλαίσιο της Ευρώπης, όχι μόνο σε επίπεδο αθλητισμού αλλά και γενικά Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Κλειστή Λίγκα δεν μπορεί να επιβιώσει στην Ευρώπη, μπορεί όμως η τελευταία αντί για νέα μοντέλα διοίκησης να βελτιώσει και να εξελίξει αυτό που ήδη ακολουθεί, μέσω καλύτερης διαχείρισης των κεφαλαίων της.

Σ’ αυτόν τον γύρο νικήτρια οριακά η ευρωπαϊκή πλευρά, με την αμερικανική να περιμένει την επόμενη ευκαιρία της και τον αθλητισμό να ζει πάντα με τον κίνδυνο της διάσπασης εξαιτίας του χρήματος και των παιχνιδιών εξουσίας.

Ο μοναδικός κερδισμένος στην όλη υπόθεση; Το ολιγοπώλιο, καθώς αυτό επιτυγχάνεται με διαφορετικούς τρόπους τόσο από τo ευρωπαϊκό μοντέλο διοίκησης όσο και από το αμερικανικό….

Υ.Γ. Η λογική, «τα δικά μου…δικά μου και τα δικά σου… δικά μου…» μόνο ζημιές μπορεί να αφήσει σε όποιον την χρησιμοποιήσει. Οι 12 ισχυροί του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου πραγματοποίησαν έναν ορισμό του αντιαθλητικού φάουλ εις βάρος των φιλάθλων – πελατών τους και του ίδιου του αθλητισμού. Αμέσως χρεώνονται και τεχνική ποινή, με την εικόνα και το κύρος τους να ζημιώνονται σημαντικά από την κίνησή τους για κλειστή Λίγκα, όπου δύσκολα θα αποκατασταθούν στο 100%. Οι συγκεκριμένοι σύλλογοι έπεσαν στην παγίδα που είχε πέσει την περσινή σεζόν η Ευρωλίγκα στο μπάσκετ με την στάση- αποφάσεις της στο θέμα της πανδημίας, όπου μεγάλο μέρος του κόσμου έχασε οριστικά την εμπιστοσύνη του προς αυτήν…

Αφήστε μια απάντηση

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο