HOT NEWSΑΝΑΛΥΣΕΙΣΑΠΟΨΕΙΣΜΑΡΓΕΤΗΣΜΠΑΣΚΕΤ

Ευρωλίγκα-«Αιώνιοι»: Όμηροι της αστάθειας,της ασυνέπειας και των ρόλων τους

326προβολές

Το 2020 οδεύει προς την ολοκλήρωσή του και μαζί του ο πρώτος γύρος της Ευρωλίγκα με τους ελληνικούς συλλόγους σε μια ιδιαίτερα μπερδεμένη κατάσταση που μόνοι τους έχουν παγιδευτεί.

Η προ τελευταία εβδομάδα του έτους είναι έτοιμη να αποχωρήσει όπως επίσης και ο πρώτος γύρος της Ευρωλίγκα, με Ολυμπιακό (7-8) – Παναθηναϊκό (5-10) ή Παναθηναϊκό (5-10) – Ολυμπιακό (7-8) να κάνουν γενικά από μόνοι τους δύσκολη την ζωή τους στην διοργάνωση.

Όπως ήταν γνωστό και είχε επισημανθεί πολλές φορές από το καλοκαίρι, η φετινή σεζόν  θα ήταν ιδιαίτερη για όλους τους συλλόγους, με την αστάθεια, την ανασφάλεια – αμφιβολία να κυριαρχούν ως στοιχεία. Ωστόσο για τις ελληνικές ομάδες η κατάσταση έπειτα από 15 στροφές, δηλαδή δύο παιχνίδια (χρωστούν από 1 εξ αναβολής ματς) από την ολοκλήρωση του πρώτου γύρου, η συνολική τους εικόνα περισσότερο προβληματίζει παρά βγάζει αισιοδοξία ότι αμφότεροι προοδεύουν στο παιχνίδι τους.

Οι δύο ελληνικές ομάδες παρουσιάζουν τρομακτικά μεγάλη αστάθεια ως προς τον τρόπο προσέγγισής τους από παιχνίδι σε παιχνίδι, σοβαρά θέματα συγκέντρωσης αλλά και αρκετά μπερδεμένοι αναφορικά με τους ρόλους και ταυτόχρονα διαχείριση των παικτών στα ρόστερ τους.

Για παράδειγμα, αμφότεροι εμφανίζουν σημαντική αστάθεια στην αμυντική τους προσέγγιση ανά παιχνίδι, όπου σε αρκετά ματς είτε αργούν να «δείξουν τα δόντια» τους αμυντικά είτε το κάνουν με ξεσπάσματα της στιγμής και όχι με διάρκεια. Αντίθετα σε όσα παιχνίδια έδειξαν αμυντική προσέγγιση – σκληράδα στην πλειοψηφία τους τα κέρδισαν με ελάχιστες εξαιρέσεις. Οι Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός ή Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός σε όσα παιχνίδια είχαν αμυντική σκληράδα και συγκέντρωση, με Μιλάνο, Μακάμπι, Ζενίτ, Μπαρτσελόνα, Ερυθρός Αστέρας, Ρεάλ (παρά την ήττα) οι «κόκκινοι» και με Χίμκι, Μπαρτσελόνα, Φενέρ, ΤΣΣΚΑ – Εφες (παρά τις ήττες), Μπάγερν, Μιλάνο και  Άλμπα που  όχι μόνο έδειχναν ότι βαδίζουν σε έναν δρόμο (με τα όποια προβλήματα) που τους ταιριάζει αλλά συνδύαζαν καλή εικόνα πάνω στο παρκέ.

Προσοχή! Δεν αναφερόμαστε στα παιχνίδια των ελληνικών ομάδων ως προς την αναλογία των αποτελεσμάτων που έχουν φέρει έως τώρα (23/12) στην Ευρωλίγκα. Το συγκεκριμένο κείμενο  σχηματίζεται με βάση την συνολική τους εικόνα μέχρι στιγμής στην διοργάνωση. Η νίκη, η ήττα και σε ορισμένα αθλήματα η ισοπαλία είναι κομμάτια του αθλητισμού, απολύτως λογικά και αναμενόμενα. Παρένθεση, όσοι δεν μπορούν να δεχτούν την ήττα ή την ισοπαλία ως πιθανά αποτελέσματα ή καλύτερα αποδέχονται μόνο την νίκη ως αποτέλεσμα, τότε δεν παρακολουθούν – κατανοούν τον ίδιον τον αθλητισμό παρά μόνο το αποτέλεσμα. Όσο και αν τα αποτελέσματα αποτελούν μέρος του τελικού ταμείου, προσωπικά θεωρώ παντελώς λάθος  νοοτροπία να κυριαρχεί στο σύνολο του ελληνικού αθλητισμού όλη αυτή η εξάρτηση – εμμονή – πίεση – κυριαρχία για το νικηφόρο αποτέλεσμα. Ασφαλώς όλοι/ες οι αθλητές/τριες και ομάδες έχουν ως στόχο την νίκη αλλά στον αθλητισμό υπάρχουν και άλλα αποτελέσματα που μπορούν με τις κατάλληλες συνθήκες, δουλειά, εξέλιξη, διαδικασία να οδηγήσουν σε ένα καλό – αξιοπρεπή τελικό ταμείο.

Αρκετά όμως ξεφύγαμε από το θέμα μας ας επανέλθουμε στο ζητούμενο. Οι «Αιώνιοι» σε ακόμη μια αγωνιστική εμφανίστηκαν  αμυντικά ασταθής, αρκετά ασυγκέντρωτοι και με ζητήματα ρόλων αλλά και διαχείρισης. Αυτό επιβεβαιώθηκε στην τρέχουσα αγωνιστική σε Τελ Αβίβ και Πόλη με τις ελληνικές ομάδες να έχουν σημαντική αστάθεια στην απόδοσή τους αλλά και αμυντική ασυνέπεια γεγονός που τους οδήγησαν σε δίκαιες ήττες από Μακάμπι (7-9) και Φενέρ (6-10) αντίστοιχα.

Στο Ισραήλ ο Παναθηναϊκός ξόδεψε ένα ημίχρονο μέχρι να μπει στο πνεύμα της αναμέτρησης, με σοβαρό θέμα στην άμυνα κάτι που τον δυσκόλεψε να βρει ρυθμό και ψυχολογία στην επίθεση. Όλα αυτά, την ώρα που ο Νεμάνια Νέντοβιτς ήταν σε ένα εξαιρετικό βράδυ επιθετικά που πήγε στράφι.  Οι «πράσινοι» δίχως σκληράδα και συγκέντρωση στην άμυνά τους άφησαν την ανώτερη ποιοτικά και πιο δουλεμένη Μακάμπι να κάνει το παιχνίδι της, να βρει ρυθμό επιθετικά αλλά το κυριότερο να νιώσει άνεση πάνω στο παρκέ τόσο αμυντικά όσο και επιθετικά. Η βαθμολογική θέση των ισραηλινών τους αδικεί αρκετά, καθώς αρκετά ματς (6) κρίθηκαν αρνητικά γι’ αυτούς στο τελευταίο σουτ. Μπορεί να μην διαθέτουν την ίδια ποιότητα πάγκου σε σχέση με πέρυσι, όμως παραμένουν μια ομάδα με συγκεκριμένες Αρχές στο παιχνίδι της και αρκετά καλά δουλεμένη, όλα αυτά με υπογραφή Σφαιρόπουλου.

Το +11 (41-30) ως σκορ ημιχρόνου θα πρέπει να κολακεύει τον Παναθηναϊκό με βάση της αμυντικής του ασυνέπειας κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να γίνει το έργο του στην επίθεση ακόμη χειρότερο, όπου ήδη φαινόταν ότι βρίσκεται σε κακό φεγγάρι. Η διαφορά είχε φτάσει ακόμα και τους 16 πόντους πριν το ημίχρονο και αν ο Παναθηναϊκός δεν είχε τον Νέντοβιτς (πέτυχε τους 14 από τους 30 πόντους της ομάδας του) να τον κρατάει όρθιο, τότε το πρώτο εικοσάλεπτο θα ήταν συντριπτικά υπέρ της Μακάμπι. Στο δεύτερο ημίχρονο  η αμυντική διάθεση – συγκέντρωση του Παναθηναϊκού βελτιώθηκε και ταυτόχρονα ο Νέντοβιτς (39 πόντους με 7/9 δίποντα και  7/13 τρίποντα) συνέχισε το εντυπωσιακό του κρεσέντο κάνοντας ντέρμπι το ματς, όμως οι γηπεδούχοι έχοντας ξεκινήσει την δουλειά από το ημίχρονο και με πολύ καλό διάβασμα του παιχνιδιού αλλά και ψυχολογία έφτασαν σε μια δίκαιη νίκη με 89-81.

Από την άλλη πλευρά, ο Ολυμπιακός στην Πόλη δεν τα πήγε καλύτερα σε γενική εικόνα. Οι «ερυθρόλευκοι» μπορεί να βρήκαν ένα εκπληκτικό εικοσάλεπτο ευστοχίας από την περιφέρεια με 9/16 τρίποντα (56,2%), όμως η Φενέρ βρήκε απάντηση με ανάλογη υψηλή ευστοχία στα δίποντα (16/22 – 72,7%). Ταυτόχρονα, οι γηπεδούχοι εκμεταλλεύτηκαν  το γεγονός ότι οι αντίπαλοί τους στο ίδιο χρονικό διάστημα είχαν 9 λάθη / 11 ασίστ, την ώρα που οι πρώτοι είχαν 4 λάθη και 14 ασίστ. Παρά την υψηλή ευστοχία από το τρίποντο για τον Ολυμπιακό, τα «κίτρινα καναρίνια» έδειχναν να πατούν καλύτερα αμυντικά – επιθετικά όσο ο χρόνος κυλούσε αποκτώντας ρυθμό και ψυχολογία από την κυριαρχία τους στην ρακέτα και την μη αμυντική διάθεση του ελληνικού συλλόγου. Το ημίχρονο βρήκε την Φενέρ προηγούμενη 45-41.

Η επιστροφή των ομάδων από τα αποδυτήρια επιφύλασσε χειρότερη κατάσταση για τον Ολυμπιακό, ο οποίος παρέμεινε αμυντικά ασυνεπής και επιθετικά μονοδιάστατος  – προβλέψιμος με τρίποντα που με την σειρά τους δεν έβρισκαν στόχο (1/5), νευρικός με 4 λάθη φτάνοντας τα 15 συνολικά. Η Φενέρ εκμεταλλεύτηκε αυτήν την κατάσταση και «έχτισε» διαφορά ασφαλείας +12 (66-54) αλλά κυρίως τόνωσε την ψυχολογία της για την τελική ευθεία. Στην δ’ περίοδο ο Ολυμπιακός αφυπνίστηκε κάπως αμυντικά βγάζοντας περισσότερη διάθεση – ενέργεια, με την Φενέρ να συντηρεί την διαφορά στο +10 (73-63 στο 5:46). Από το συγκεκριμένο σημείο, οι φιλοξενούμενοι άρχισαν να βγάζουν άμυνες ενώ στην επίθεση ο Βεζένκοφ (17 πόντους με 5/7 τρίποντα) με τρίποντα έφερε το ματς στο -1 (75-74 στο 2:00) δίνοντας επί της ουσίας την δυνατότητα στην ομάδα του να «κλέψει» την αναμέτρηση. Η Φενέρ όμως συνήλθε από το «βραχυκύκλωμά» της και «καθάρισε» την υπόθεση φτάνοντας σε μια δίκαιη νίκη με 84-77.

Επαναλαμβάνεται για ακόμη μια φορά για να μην δημιουργηθούν πιθανές παρεξηγήσεις. Δεν προβληματίζουν οι ήττες ως αποτελέσματα αλλά η γενική εικόνα, η αστάθεια ή η αμυντική προσέγγιση που έχουν οι «Αιώνιοι» με σημαντικές μεταπτώσεις από παιχνίδι σε παιχνίδι. Φυσικά, υπάρχουν και ορισμένα ελαφρυντικά για τις ελληνικές ομάδες, τύπου ότι είναι νέα σύνολα, τραυματισμοί, αγωνιστική αποχή, θετικά κρούσματα, απειρία κλπ. Ωστόσο, όλα καλύπτουν μόνο ένα μικρό ποσοστό την συνολική αιτία. Όσοι χρησιμοποιούν ως κύρια βάση τα παραπάνω, τότε βλέπει το δέντρο αλλά δεν βλέπει το δάσος.

Ασφαλώς κάθε ομάδα είναι λογικό και έχει δικαίωμα στο ντεφορμάρισμα, σε κακές εμφανίσεις και αστάθεια. Όμως, οι ελληνικοί σύλλογοι φαίνεται να είναι ιδιαίτερα μπερδεμένοι ως προς αυτό που θέλουν να βγάλουν πάνω στο παρκέ. Εκεί που δημιουργούν την εντύπωση ότι πραγματοποιούν την μια αγωνιστική ένα βήμα μπροστά, την αμέσως επόμενη ή σχεδόν επόμενη κάνουν δύο βήματα πίσω.

Αρκετά πράγματα μπορεί να τονίσει ο καθένας/ η καθεμία σ’ αυτές τις 15 αγωνιστικές που έχουν δώσει οι ελληνικοί μας εκπρόσωποι στην Ευρωλίγκα. Όλα θα έχουν βάση και θα πλησιάζουν το συνολικό τους θέμα. Αυτά που θα ξεχωρίσει και θα σταθεί η συγκεκριμένη στήλη θα είναι η αμυντική ασυνέπεια και το ξεκαθάρισμα ρόλων – προσώπων.

Αμφότερες οι δύο ομάδες παρουσιάζουν αρκετές μεταπτώσεις ως προς την αμυντική τους προσέγγιση – διάθεση από παιχνίδι σε παιχνίδι. Το φαινόμενο είναι ιδιαίτερα φανερό όταν καλούνται να αντιμετωπίσουν ομάδες πρώτης ταχύτητας σε σχέση με εκείνες από το δεύτερο ράφι και κάτω. Στα παιχνίδια όπου οι «Αιώνιοι» έχουν μπει με τον θεωρητικό τίτλο «αουτσάιντερ» η προσέγγιση, η συγκέντρωση και η σκληράδα τους είναι αισθητά καλύτερη σε σχέση με όταν καλούνται να μπουν σε αγώνες με «πρέπει» ή με ομάδες που οριακά  υπερτερούν – μειονεκτούν μαζί τους.

Επιπλέον, Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός ή Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός δείχνουν έντονα να ψάχνουν ακόμα ρόλους στο παιχνίδι τους. Σ’ αυτό ενδεχομένως ένας σημαντικός λόγος να είναι ότι και οι δύο δεν παίρνουν τα πράγματα που υπολόγιζαν από τους πάγκους τους όταν φτάσει η ώρα οι λεγόμενοι «βασικοί» να λάβουν τις απαραίτητες ανάσες. Ωστόσο οι «Αιώνιοι» στην προσπάθειά τους να βρουν λύσεις  και με σφικτό ροτέισον σαν να φαίνεται ότι έχουν μπερδευτεί χειρότερα σε σχέση με την εκκίνηση της σεζόν.

Φερ΄ειπείν, ο μεν Παναθηναϊκός έχει χρησιμοποιήσει ελάχιστα έως τώρα στην σεζόν σχήμα που θα περιλαμβάνει τους Παπαπέτρου – Μήτογλου – Παπαγιάννη στην ίδια πεντάδα. Αν δεν με απατά η μνήμη μου, οι συγκεκριμένοι παίκτες φέτος στην Ευρωλίγκα είχαν αγωνιστεί για μερικά λεπτά μόνο στο ματς της πρεμιέρας απέναντι στην Χίμκι. Τα συγκεκριμένα πρόσωπα αποτελούν την βάση του Παναθηναϊκού από την αρχή της χρονιάς όπου θεωρητικά στηρίχτηκε ο σχηματισμός του ρόστερ. Επιπλέον, ένα σχήμα με τα συγκεκριμένα πρόσωπα στην ίδια πεντάδα έχει δείξει στο παρελθόν ότι λειτουργεί αρκετά θετικά και με ισορροπία για τον Παναθηναϊκό σε άμυνα – επίθεση, ιδιαίτερα για το στυλ παιχνιδιού που θέλει να βγάζει στο παρκέ. Οι στόχοι του ελληνικού συλλόγου από την αρχή της χρονιάς ήταν α) η αξιοπρεπής εικόνα στην Ευρωλίγκα και β) η ύπαρξη μαχητικότητας – σκληράδας σε κάθε αγώνα.  Υπάρχουν και άλλοι παράμετροι για την υπόθεση του Παναθηναϊκού, ωστόσο η απουσία των ποιοτικότερων γηγενών του ρόστερ του στο ίδιο σχήμα δυσκολεύει αρκετά την αποστολή του. Οι «πράσινοι» δείχνουν στην προσπάθειά τους  να κερδίσουν περισσότερους παίκτες στο ροτέισον τους, ρισκάροντας αρκετά σε παιχνίδια και σχήματα.  Ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε αυτήν την στιγμή με βάση την ανοδική πορεία του Παπαγιάννη αλλά και την διαρκή βελτίωση του Μήτογλου να έχει ένα από τα πιο ελπιδοφόρα και ενδιαφέροντα δίδυμα ψηλών στην Ευρώπη που δεν έχουν δείξει ακόμα το ταβάνι τους.

Από την άλλη πλευρά, ο Ολυμπιακός εξίσου φαίνεται μπερδεμένος τόσο σε θέματα αμυντικής προσέγγισης – νοοτροπίας όσο και ρόλων. Σε αρκετά ματς οι «ερυθρόλευκοι» έχουν παρουσιαστεί αρκετά «σοφτ» αμυντικά επιτρέποντας στους αντιπάλους τους να βρουν ψυχολογία, ρυθμό και άνεση πάνω στο παρκέ. Παράλληλα δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου ο Ολυμπιακός μπαίνει σε τριπλό προβληματισμό για το εάν πρέπει να ξεκινάει και να ολοκληρώνει την δ’ περίοδο με τον Σλούκα ή τον Σπανούλη ή και τους δύο μαζί στην πεντάδα. Επιπλέον, έχει παρατηρηθεί σε παιχνίδια ότι αρκετοί παίκτες που βρίσκουν ρυθμό κατά την διάρκεια του ματς, όταν περάσουν στον πάγκο για ανάσες ξεχνιούνται για αρκετή ώρα και όταν ξαναμπούν στο παρκέ είναι κρύοι, με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται να δώσουν άμεσα λύσεις. Όπως στην παραπάνω περίπτωση του Παναθηναϊκού, έτσι και ο Ολυμπιακός αντιμετωπίζει το θέμα ότι οι παίκτες που έρχονται από τον πάγκο δεν προσφέρουν τα ίδια με την βασική πεντάδα. Ωστόσο, οι «ερυθρόλευκοι» δεν έχουν δείξει μέχρι στιγμής να έχουν κατασταλάξει σε συγκεκριμένα σχήματα, ανακατεύοντας διαρκώς την τράπουλα και δοκιμάζοντας πρόσωπα. Μια περίπτωση παίκτη που η αλήθεια είναι ότι έχει προκαλέσει εντύπωση η διαχείρησή του είναι ο Γιαννούλης  Λαρεντζάκης. Ο διεθνής άσος μπορεί να μην διαθέτει αρκετή εμπειρία σε επίπεδο Ευρωλίγκα, όμως σε όσα ματς του δόθηκε η ευκαιρία έδειξε και με το παραπάνω ότι μπορεί να προσφέρει βοήθειες στους τομείς που διακρίνεται με τις ικανότητές του. Ο Λαρεντζάκης σε όσα ματς πάτησε παρκέ έδωσε στον Ολυμπιακό σκληράδα, ενέργεια και ισορροπία στην περιφέρεια αλλάζοντας μάλιστα σε αρκετές περιπτώσεις τον ρυθμό του αγώνα υπέρ της ομάδας του. Στην Πόλη όπως και σε άλλα παιχνίδια όπου ο Ολυμπιακός είχε σοβαρό αμυντικό θέμα, ο Λαρεντζάκης έμεινε στον πάγκο δίχως να πάρει λεπτά συμμετοχής. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι ενδεχόμενη συμμετοχή του θα άλλαζε το αποτέλεσμα της αναμέτρησης αλλά ενδεχομένως να βελτίωνε την αμυντική λειτουργία και γενική εικόνα.

Λάθη, απροσεξίες, κακές ημέρες, ατυχίες, αστάθεια και «βραχυκυκλώματα» είναι φυσιολογικό να συμβαίνουν και αναμενόμενο με βάση τις συνθήκες που διαμορφώθηκαν έπειτα από το πρώτο «πάγωμα» εξαιτίας του ιού.

Οι «Αιώνιοι»  έχουν εν μέρη τις δικαιολογίες ότι είναι επί της ουσίας καινούργιες ομάδες και με αρκετούς παίκτες χωρίς εμπειρία σε επίπεδο Ευρωλίγκα, όμως αυτό δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν πλήρως. Οι Γιώργος Βόβορας και Γιώργος Μπαρτζώκας μαζί με τους συνεργάτες τους ασφαλώς είναι πιο ειδικοί τόσο για να εντοπίσουν τα προβλήματα όσο και να βρουν λύσεις. Παρ’ όλα αυτά και οι δύο φαίνεται ότι πρέπει να κλείσουν για αρκετές ώρες τους παίκτες τους σε ΟΑΚΑ – ΣΕΦ για βίντεο, παρατηρήσεις, συζήτηση και προπόνηση αλλά ταυτόχρονα να κάνουν όλοι την αυτοκριτική τους.

Η φετινή Ευρωλίγκα είναι γεμάτη ιδιαιτερότητες και ο πρώτος γύρος αρκετά οριακός με καμία ομάδα να «τρομάζει» ιδιαίτερα πάνω στο παρκέ.  Κάθε ομάδα μπορεί να κερδίσει ή να χάσει από οποιονδήποτε αντίπαλο με την ίδια ευκολία.

Όπως έχει επισημανθεί πολλάκις στο παρελθόν, οι ελληνικές ομάδες στην Ευρωλίγκα δεν ανήκουν πλέον στις ομάδες της πρώτης ταχύτητας με την απόσταση μαζί τους (οικονομικά, ποιοτικά, βάθος πάγκου κλπ) να είναι αρκετά μεγάλη ενώ με όλες τις υπόλοιπες να βρίσκονται περίπου στο ίδιο επίπεδο.

Οι «Αιώνιοι» δίχως σκληράδα και ενέργεια στην άμυνα δεν μπορούν να επιβιώσουν στην Ευρωλίγκα ενώ προσέγγιση με μοναδικό γνώμονα την επίθεση είναι «βούτυρο στο ψωμί», ειδικά για τα μεγάλα ψάρια της διοργάνωσης.

Όσο παλιομοδίτικο ή «κλισέ» και αν ακούγεται, η άμυνα  παραμένει άκρως σημαντική στην Ευρώπη ακόμη και αν το μπάσκετ έχει αλλάξει σημαντικά.

Αυτήν την στιγμή οι ελληνικές ομάδες  στην Ευρωλίγκα μοιάζουν «όμηροι» της αστάθειας και των ρόλων τους.

Μπορεί ο ένας να θέλει να μείνει μακριά από τον άλλον, ο καθένας για τους δικούς του λόγους, όμως για ακόμη μια φορά αποδεικνύεται (ασχετα αν δεν θα παραδεχθεί καμία πλευρά) πόση ανάγκη έχει ο ένας τον άλλον σε όλα τα επίπεδα. Όσο νομίζουν ότι διαφέρουν άλλο τόσο μοιάζουν.

Αφήστε μια απάντηση

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο