HOT NEWS

Φίλε ΑΕΚτζή, έχεις κι εσύ μερίδιο ευθύνης…

971προβολές

Σίγουρα, το Σαββατοκύριακο που πέρασε δεν ήταν και το καλύτερο για τους “φίλους” της ΑΕΚ έπειτα απ’ τις ήττες σε μπάσκετ και ποδόσφαιρο.

Θα ξεκινήσω το “σύντομο” αυτό κείμενο, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, απλά, κι ως “αράδες απόγνωσης”, με την εξής παρατήρηση, στην οποία, όσοι με διαβάζετε μέσα απ’ το σάιτ του “Campeones.gr”, θα έχετε φτάσει και μόνοι σας. Είμαι αθλητικογράφος. Είμαι ΑΕΚ. Αλλά ουδέποτε μέσα απ’ τα κείμενά μου θα δει κάποιος πως χαϊδεύω τ’ αυτιά του αγαπημένου μου συλλόγου είτε αφορά στο ποδόσφαιρο, είτε στο (πολυαγαπημένο μου) μπάσκετ, είτε στο χάντμπολ και πάει λέγοντας. Το “σωστό” και το “δίκαιο”, κυρίως για το καλό της ίδιας του της ομάδας, για έναν αθλητικογράφο είναι πως, όταν γράφει για εκείνη, “οφείλει” να είναι διπλά αντικειμενικός, διότι, ειδάλλως, υποσκάπτει και ρίχνει λάσπη στην ίδια του την ομάδα. Και θα μού πεις “δεν είσαι και καμιά τρανή δημοσιογραφίνα” κι ούτε αναμένω να διαβάσει τις αράδες μου αυτές ο Μάνταλος ή ο Χρυσικόπουλος. Γράφω, γιατί γουστάρω να γράφω. Και γουστάρω διπλά, όταν στο κείμενό μου αναφέρομαι στον αγαπημένο μου “Δικέφαλο”. Αλλά κάπου ώπα, ρε φίλε. Ώπα, ρε ΑΕΚ. Λίγο ΩΠΑ. Και δε φταίει σε τίποτα ο σύλλογος αυτός καθαυτός όσο οι άνθρωποί της.

3 Απριλίου 2021.

Η ΑΕΚ γνώρισε μια, ακόμη, ήττα απ’ το Λαύριο. Την τρίτη για εφέτος. Ξέρεις τι είναι για ένα σύλλογο, σαν την ΑΕΚ, να χάνει απ’ το Λαύριο; Και δεν το λέω υποτιμητικά! Δε θα υποτιμούσα ποτέ μια ομάδα. Έναν αντίπαλο. Ένα σύνολο σαν αυτό του Σερέλη που κάνει τρομερή δουλειά –κι όχι μόνο εφέτος. Πολύ περισσότερο, δε θα υποτιμούσα τη δεύτερη ομάδα της καρδιάς μου, ούσα Λαυριώτισσα! Είδα τρεις φορές την εφετινή χρονιά τις δυο αγαπημένες μου ομάδες να έρχονται αντιμέτωπες. Τρεις φορές αισθάνθηκα υπερηφάνεια και τρεις φορές βυθίστηκα στη θλίψη. Ταυτόχρονα. Και ξέρεις κάτι; Η θλίψη κράτησε περισσότερο, γιατί την ΑΕΚ την πονάω με έναν τρόπο τελείως παρανοϊκό. Η ομάδα είναι, πράγματι, θρησκεία, διάβολε.

Όμως. Είναι κι αυτό το “όμως”. Όσο κι αν χαίρομαι για το Λαύριο. Για τη ξέφρενη πορεία. Για την πρόκριση στη συνέχεια του Κυπέλλου Ελλάδος. Κυριαρχεί αυτό το “όμως”.

Αποτυχία νούμερο 1. Το Final 8 που εκκρεμούσε και το τρόπαιο που χάθηκε, κυριολεκτικά, μέσα απ’ τα χέρια μας. Γιατί ήμασταν τόσο σίγουροι ότι θα το κατακτούσαμε…

Αποτυχία νούμερο 2. Αποκλεισμός απ’ το Κύπελλο. Ό,τι κι αν λένε οι φίλοι της ΑΕΚ. Ό,τι κι αν λένε οι φίλοι του Λαυρίου. Όσο κι αν νιώθω μια μικρή ικανοποίηση για εφέτος, γιατί -ως Νίκη- θα έχω εκπροσώπηση στο Κύπελλο με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, δε θα ξεχάσω ποτέ ότι, όταν η μπάλα έφυγε απ’ τα χέρια του Κιθ Λάνγκφορντ, ο χρόνος δεν είχε εκπνεύσει. Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε…

Αποτυχία νούμερο 3. Βίαιος αποκλεισμός κι απ’ το εφετινό Final 8. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Κρούσματα κορωναϊού. Τραυματισμοί. Σπασμένη ψυχολογία. Ναι, θα τα βάλω όλα στο ζύγι. Γιατί ομάδα κι επίδοση είναι, κυρίως, η υγεία και η ψυχολογία πέρα απ’ τ’ απλό μονόποντο ή το δίποντο των αγώνων. Κι όσο για γερασμένους παίκτες και παππούδες… Ειλικρινά, φτάνει με την καραμέλα αυτή. Σίγουρα, η ΑΕΚ διαθέτει αρκετή εμπειρία, παρά φρεσκάδα, σε σχέση μ’ άλλες ομάδες (πχ βλέπε Λαύριο) αλλά με τους “παππούδες” πέρσι πήραμε το Κύπελλο Ελλάδος, πηγαίναμε τραίνο στο BCL αλλά και στο Πρωτάθλημα νικώντας, ακόμα, και τον “εξάστερο”… Ναι, οκ… “Ακόμα τρίποντα βαράει ο Γιαννόπουλος”, θα πει κάποιος πράσινος. Και τι σημασία έχει, ρε φίλε; Εκείνη τη βραδιά “εκτελούσα” κι απ’ τα 6,75. Επομένως ποιος Ηλίας σού φταίει, ρε φίλε ΑΕΚτζη; Χαλάρωσε λίγο. Γιατί, αν δεν ήταν η “κορώνα”, πέρσι με Παπαθεοδώρου πήρες τίτλο και ήσουν μέσα και στους άλλους δύο στόχους της χρονιάς.

Αποτυχία νούμερο 4. Δε ξέρω, καν, αν πρέπει να συμπεριλάβω στις αποτυχίες και το νέο θεσμό του Σούπερ Καπ. Ας μη βαρύνουμε περισσότερο το κλίμα. Εξάλλου μικρό το κακό.

Που θέλω να καταλήξω;

Θέλω να πω δυο λόγια στους “φιλάθλους” της ΑΕΚ.

  1. Πάψε, φίλε μου, να κρίνεις σαν προπονητής του καναπέ κι άνοιξε τα μάτια σου, ώστε να δεις πως μπάσκετ δεν είναι μόνο “βάζω τη μπάλα στο δυχτάκι” και “γιατί δεν την έβαλες, ρε;;”… Ανέφερα και παραπάνω τους λόγους για τους οποίους, μεταξύ άλλων, η χρονιά δεν κύλησε, έτσι όπως την φανταζόμασταν. Τη χρονιά δεν την παραγγέλνεις αλλά ή σού βγαίνει ή δε σού βγαίνει. Κι οκ. Μπορεί κι ο Ηλίας να έχει τις εμμονές του, όπως το να πάρει την τελευταία επίθεση ο Κιθ, ακόμη κι αν δεν είναι η μέρα του, αλλά αυτό, σίγουρα, δεν τον καθιστά “φαπαθεοδώρου” και “κοιμήση”…
  2. Πάψε, φίλε μου (εκτός κι αν μένεις εκτός των Αθηναϊκών τειχών), να κρίνεις την ομάδα με την “κωλάρα” σου θρονιασμένη στον καναπέ. Αν θες να έχεις γνώμη, σήκω, πάρε το παιδί σου, πάρε τη γυναίκα σου, την κοπέλα σου, το φίλο σου, τον αδελφό σου ή τον πατέρα σου και σύρε τα πόδια σου ως το γήπεδο να φωνάξεις για τη “Βασίλισσα”. Γιατί δεν είμαστε κορόιδα εμείς οι μετρημένοι -μέσο όρο 600- άνθρωποι να σκούζουμε στο ΑΕΚ – Ήφαιστος Λήμνου και να σε τρώμε στη μάπα μόνο στο ΑΕΚ – Παναθηναϊκός. Και, στην τελική, η ομάδα δε σε χρειάζεται μονάχα στον τελικό του BCL, για να “είχαμε να λέγαμε”… Σε χρειάζεται και κόντρα στον Κολοσσό… Γιατί έτσι υποτιμάτε κάποιες ομάδες αλλά έτσι μετά μάς την “φοράνε”, για να μιλήσουμε και τη γλώσσα των γηπέδων…

Και, για να κλείσουμε τα του μπάσκετ… Όταν οι ανύπαρκτοι κι αούγκανοι “φίλοι” της Ένωσης κράζουν για το χαμένο σουτ του “γερόλυκου” Ζήση ή αποδοκιμάζουν το “Λαυριάκι” μιλώντας ειρωνικά, παίκτες, όπως ο Κιθ Λάνγκοφορντ, μάς υπενθυμίζουν τι είναι αθλητισμός… Παίκτες του βεληνεκούς του Κιθ με βραβείο Αλφόνσο Φορντ, Ευρωλίγκες και τρέχα γύρευε έσκυψε το κεφάλι κι έβγαλε το καπέλο σε Ντιαλό, Κάρτερ, Κοζί, Μουράτο και πάει λέγοντας…

Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε…

Και περνάμε στο ποδόσφαιρο…

4 Απριλίου 2021.

Η ποδοσφαιρική ΑΕΚ μετρά για την εφετινή αγωνιστική χρονιά μία ισοπαλία και δύο ήττες κόντρα στον Ολυμπιακό. Ήττες που “τσούζουν”. 3-0. 1-5. Ξέρεις, όμως. Δεν είναι και η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που “ταπεινωνόμαστε” έτσι. Αντίστοιχα, έχουμε ταπεινώσει κι εμείς. Και θα ταπεινώσουμε ξανά. Και θα μάς ταπεινώσουν ξανά. Και πάει λέγοντας, γιατί έτσι ορίζει το πράγμα. Ένας είναι ο νικητής κι ένας ο χαμένος. Αλλιώς, δε θα είχε νόημα ούτε να πάμε στο “Γεώργιος Καραϊσκάκης” ούτε να έρθουν στο ΟΑΚΑ. Και σε παρακαλώ, φίλε ΑΕΚτζή. Μη μιλήσεις για στημένα και για πέτσινα… Άσε λίγο αυτή την παράμετρο στην άκρη. Ας μιλήσουμε λίγο ως “υγιείς”, όσο αυτό είναι εφικτό, φίλαθλοι… Άσε για λίγο στην άκρη τον αντίπαλο κι, εν προκειμένω, ας δούμε λίγο τα χάλια μας. Τα μαύρα. Ή, μήπως, τα κιτρινόμαυρα;

Διοίκηση. Φτιάχνεις γήπεδο. Φτιάχνεις προπονητικό. Θέλεις ένα “σπίτι” για την “οικογένειά” σου. Δε ξέρω, αν τελικά, είσαι τίγρης ή κάβουρας ή οποιοδήποτε άλλο ζώο, θηλαστικό, οστρακοειδές ή έντομο. Ξέρω, όμως, ότι, πραγματικά, σε ό,τι έχει να κάνει με τη σύσταση της ομάδας, έχεις αποτύχει. Όταν θες να φτιάξεις ομάδα, αγοράζεις απ’ το πάνω ράφι. Αν δε θες να δαπανήσεις πολλά, πιάνεις κάτι απ’ τη μέση αλλά, σε καμία περίπτωση, δεν περιμένεις να πάρεις ό,τι έχει απομείνει ή, πολύ χειρότερα, ό,τι έχει τσαλαπατηθεί λίγο πέρα απ’ το ράφι. Δε σηκώνεις έναν μπακ και λες “μού κάνει”. Ούτε προχωράς με κάποιον που βλέπεις ότι δεν κάνει… Πήραμε ένα Πρωτάθλημα. Μετά από 24 χρόνια άγονης γης και μη καρποφορίας. Ομάδα που νικάει, δεν αλλάζει. Κι εσύ πούλησες τη μισή έναντι “πινακίου φακής” ή, για να είμαστε πιο αντικειμενικοί, τούς πούλησες χωρίς αντικατάστασή τους ή χωρίς γενικότερη προοπτική για την ομάδα. Για παράδειγμα. Πούλησες τον Μπάρκα αλλά ούτε που σού πέρασε απ’ το μυαλό να τον αντικαταστήσεις. Τόσο αναντικατάστατος ήταν στο μυαλό σου; Και, αν ναι, τότε γιατί τον έδωσες; Έχεις τρεις τερματοφύλακες. Δίνεις τον αντικειμενικά καλύτερο και συνεχίζεις με τους άλλους δύο. Ναι, σοφό και πολύ λογικό. “Ωραία τα παπουτσάκια σου, Πέγκυ μου”… Και ρίχνεις το βάρος στις πλάτες των, μάλλον, ανέτοιμων Τσιντώτα κι Αθανασιάδη και μετά τούς κουνάς και το δάκτυλο. Πρόεδρε, λυπάμαι, αλλά πρώτος εσύ απέτυχες. Τώρα, όσο και να εξοργίζεσαι, όσο και ν’ αποχωρείς στο ημίχρονο, γιατί ντρέπεσαι, όσο και να βγάζεις λόγους στα Σπάτα και να ευτελίζεις λεκτικά τους παίκτες σου, συγγνώμη, αλλά θαρρώ, δεν οδηγεί πουθενά. Τι να το κάνω να μπω στην Αγιά – Σοφιά και να παίζω με “παικτάκια” ή όχι για την Ευρώπη, αφού είναι κι αυτή ένας βασικός στόχος… Αλλά θα πάρουμε παίκτες με τα εγκαίνια… Τώρα βολευτείτε…

Προπονητής. Για όλα φταίει ένας προπονητής… ΠΑΝΤΑ… Ναι, σίγουρα. “Ωραία τα παπουτσάκια σου, Πέγκυ μου” και πάλι. Μόνο που με Μανόλο σήκωσα Πρωτάθλημα το 2018. Αν, φυσικά, θυμάμαι καλά… Συνεπώς, ίσως, λέω ίσως, φταίει κάτι βαθύτερο. Τέλος συζήτησης.

Φίλαθλοι. Εδώ γελάμε. Φυσικά και γελάμε όταν, μετά το σφύριγμα, ο Μάνταλος κι ο Ανσαριφάρντ κάθονται και τ’ ακούνε απ’ τον μέσο Ελληναρά που τούς μαλώνει λες και ξέχασαν να πάρουν το τετράδιό τους στ’ οποίο είχαν γραμμένη την εργασία για το μάθημα της έκθεσης. Ρε, σοβαρά, τώρα; Αυτός, όμως, είναι ο αθλητισμός κι άντε να καταλάβουν όλοι αυτοί την κίνηση του Κιθ, που αναφέρθηκε παραπάνω. Άντε τώρα να πεις μπράβο στο Μασούρα χωρίς να σε κράξουν. Θα σε πουν και “μαλακισμένη” που “καλύτερα, πήγαινε να πλύνεις κανένα πιάτο”. Διότι, όποιος δεν έχει επιχειρήματα, επιστρατεύει το σεξισμό του. Ήμασταν τραγικοί. Χάσαμε. Προφανώς και θα υπάρχει απογοήτευση. Αλλά όσο κουνάς στους δικούς σου παίκτες το δάκτυλο, τόσο εξυψώνεις τον αντίπαλο. Αυτό, μάλλον, δεν το σκέφτηκαν μερικοί εχθές στο ΟΑΚΑ. Γιατί μιλούσαν τα νεύρα. Γιατί μιλούσε ο ανδρισμός. Δε μιλούσε, όμως, το μυαλό… Και παραπονιέται η διοίκηση για την εικόνα αυτή. Η ίδια διοίκηση που τούς ανοίγει και τις θύρες και τούς μπάζει μέσα…

Εχθές χάσαμε, ρε μάγκες. Αλλά θα κερδίσουμε αύριο. Αύριο θα είμαστε εντάξει; Σήμερα, όμως, σίγουρα όχι. Και, στην τελική, η χρονιά δεν τσουλάει. Δε μαζεύεται από πουθενά. Ας το παραδεχτούμε, ας το χωνέψουμε. Ας δουλέψουμε πάνω σ’ αυτό κι ας πάμε παρακάτω. Αλλά, όχι, λες κι ο Πέτρος ήθελε εχθές να χάσει και ν’ ακούει και καντήλια. Αν δε μάς κάνει ο Μάνταλος, τον διώχνουμε. ΤΟΣΟ ΑΠΛΟ. Όχι όταν δίνει την ασίστ “θεός” και, όταν έχει δοκάρι, “μαλάκας”. Και, στην τελική, δεν έρχεται ο Μάνταλος να σού κουνήσει το δάκτυλο, αν εσύ δεν κόψεις σωστά ένα ξύλο, αν δεν εξυπηρετήσεις σωστά τον πελάτη στο μαγαζί ή αν δεν είχες όρεξη και διδάξεις μια εξίσωση αντί για τρεις στα παιδιά στο σχολείο. Εσύ γιατί τού κουνάς το δικό σου; Συγκεντρώσου, φίλε ΑΕΚκτζή. Ξεφτυλιζόμαστε από μόνοι μας. Καλή η καζούρα με τα φιλαράκια μας αλλά ως εκεί. Αλλά όχι. Έχουμε βρει την καραμέλα. Αν δεν κουνάμε δάχτυλα, τότε θα λέμε το πάνσοφο “ούτε ποδόσφαιρο, ούτε μπάσκετ φέτος. Μόνο χάντμπολ”. Γιατί εκεί είναι οι χαρές… Ναι, σίγουρα, θέλω να βλέπω “τζόγο μπονίτο” κι όχι να φοβάμαι να κατεβάσω τη μπάλα απ’ το κέντρο αλλά, σε καμία περίπτωση, δε θα πω “ας ρίξω στο χάντμπολ την προσοχή”. Ένα άθλημα που το είχατε ολίγον τι γραμμένο πριν. Και που θα το έχετε ξανά, όταν αρχίσουν τα δύσκολα. Αλλά αυτοί είστε. Αυτοί είμαστε…

Δημοσιογράφοι. Και, για το το τέλος, άφησα τη “φάρα” μου. Τους δημοσιογράφους. Αυτή τη μάστιγα. Τη μια έχεις στην ομάδα σου τον Έλληνα Μέσι και την άλλη τον άσχετο, το παλτό, τον “διώξτε τον αμέσως τώρα” και προχωρήστε σε μεταγραφές. Καταλαβαίνω πως πρέπει να γεμίσουν οι ημερήσιες εφημερίδες, τ’ άρθρα στο μπλόγκ, το σάιτ να δέχεται καθημερινά κλικς και οι εκπομπές σε ραδιόφωνο και τηλεόραση να έχουν θέματα. Να βγάζεις απ’ τη σκαλέτα, που λέει ο λόγος, κι όχι να φοβάσαι ότι δε θα σού φτάσουν τα θέματα για σχολιασμό. Πρόσεχε, ρε συνάδελφε, όμως, τι λες… Κάποιοι σε παρακολουθούν. Θυμούνται τι λες, τι γράφεις. Εκτίθεσαι. Τη μια ο παίκτης “παικταράς” και την άλλη “τον πούλο”. Αλήθεια, πόσο καλό κάνει αυτό στην ομάδα, στη νοοτροπία των φιλάθλων (πόσο μα πόσο μισώ τη λέξη οπαδός) και, κυρίως, στην ίδια σου την καριέρα. Ποιος νοιάζεται, όμως, θα μού πεις… Προσέχετε τι λέτε και τι γράφετε. Συνάδελφοι. Μέσα απ’ το λόγο μας έχουμε τεράστια επιρροή. Το “μπαχαλάκι” που έχει δημιουργηθεί οφείλεται και σ’ εμάς και σε πρωτοσέλιδα του τύπου “Νύχτα ντροπής”… Άστο, φίλε.. Καλύτερα γράψε για το νέο ποστ της Τούνη στο “Instagram”. Ίσως, έτσι, πάρεις και περισσότερα κλικς…

Ελπίζω να προβλημάτισα και τους “φίλους” της Ένωσης και τους “φίλους” των αθλημάτων…

Αν και πολύ ουτοπικό μού ακούγεται αυτό…

Και θα κλείσω, όσο υπερβολική κι αν “ακούστηκα”, με το εξής…

Αγάπη. Έρωτας. Καψούρα.

Καλύτερες μέρες θα έρθουν…

Αφήστε μια απάντηση

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο