ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΤΡΥΦΩΝΑΣ

Γαλλία Ελλάδα 0 – 1 : Allez les bleus…et blanc

348προβολές

Η Ελλάδα έχει πάρει την πρόκριση για τα προημιτελικά του Euro 2004. Ευτυχώς μέχρι τον επόμενο αγώνα μας (ναι πλέον είναι αγώνες όλων μας), μεσολαβούν τέσσερις μέρες. Αρκετές για να χαλαρώσουμε, να δούμε χωρίς άγχος κανέναν αγώνα, γιατί όταν παίζει η Εθνική, δεν το συζητώ, και να κάνουμε όλοι εμείς οι «ειδικοί» ένα μικρό σκάουτινγκ στους ερχόμενους αντιπάλους μας.

Οι ποδοσφαιροσυζητήσεις στις γειτονιές του νησιού ολοένα και πληθαίνουν. Βλέπετε, αυτό το μικρό «θαύμα» που πέτυχαν οι διεθνείς μας, έκανε και τους λιγότερο ποδοσφαιρόφιλους, να δείξουν ενδιαφέρον για τη «στρογγυλή θεά». Μία ημέρα μετά, μάθαμε και τον αντίπαλο της «γαλανόλευκης». Ήταν η Γαλλία. Τώρα τι να σας πω εγώ για εκείνη την ομάδα. Για όποιον την έζησε, ξέρει περί τίνος πρόκειται, για όλους τους υπόλοιπους, για την ώρα αρκεί να γνωρίζετε το εξής: Παγκόσμια Πρωταθλήτρια το 1998 και Πρωταθλήτρια Ευρώπης το 2000. Αυτά τα ολίγα (θα αναφερθούμε και στου παίκτες της, μη βιάζεστε).

Μαζί με όλους τους υπόλοιπους είμαστε κι εγώ με τους φίλους μου. Απαλλαγμένοι από το βάρος των δύσκολων εξετάσεων (Β’ Γυμνασίου όχι τίποτα τυχαίοι), είχαμε πλέον όλο το χρόνο να ασχολούμαστε με το ποδόσφαιρο. Όχι τίποτε άλλο… αλλά που θα πήγαινε η ενημέρωση στο νησί εάν δεν είχε κι εμάς.

  • «Πω ρε, τελικά με τους Γάλλους ε»;
  • «Ναι, την πατήσαμε. Να πέφταμε τουλάχιστον με την Αγγλία, αλλά με τη Γαλλία, άσε, ούτε να το σκέφτομαι δε θέλω».
  • «Πάμε πουθενά να το δούμε»;
  • «Και να χαλάσω τα γούρια; Είσαι στα καλά σου; Είδες τι έγινε με τους Ρώσους».
  • «Α καλά, έχεις πρόβλημα» (Με είχαν πάρει χαμπάρι από τότε).

Οι μέρες περνούν ήρεμα σχετικά. Όλοι μας, περιμένουμε να κάνουμε μια αξιοπρεπή εμφάνιση και να αποκλειστούμε «με το κεφάλι ψηλά». Τόσο σίγουροι ήμασταν για τη μοίρα μας. Το μόνο που μας έδινε λίγο κουράγιο, είναι μήπως μας υποτιμήσουν οι «τρικολόρ».

Φτάνουμε στην μέρα του αγώνα. Έχουμε αρχίσει πλέον να μετράμε αντίστροφα. Στη γειτονιά έχουμε αρχίσει τα κλασικά σχόλια του στιλ «έλα μωρέ, ποιοι είναι οι Γάλλοι», «σιγά επειδή πήραν ένα Παγκόσμιο, ναι και ένα Ευρωπαϊκό; Τι, θα κερδίζουν συνέχεια»; Αυτό λέγεται ευγενικά άγνοια κινδύνου για να μην το πω κάπως αλλιώς.

  • «Άντε παιδιά, πάω σπίτι να δω το παιχνίδι, τα λέμε μετά».
  • «Έλα φύγε μη χαλάσεις και το γούρι σου και αποκλειστούμε τσάμπα».

Κάπως έτσι, με πειράγματα και γέλια, έφτασα στο σπίτι, όπου το κρατικό κανάλι, είχε ήδη κάνει σύνδεση με την Πορτογαλία. Αυτή τη φορά η καρδιά του ελληνικού ποδοσφαίρου (μπορώ κι εγώ να γίνω λίγο γραφικός), χτυπά στην Λισαβόνα και το «Jose Alvalade». Οι Έλληνες φίλαθλοι στις κερκίδες έχουν στήσει το δικό τους πάρτι, όπως μόνο εκείνοι ξέρουν. Αρκετοί πλέον, περίπου 7.000, φωνάζουν, τραγουδούν χωρίς ασχήμιες, δείχνοντας και την καλή μας πλευρά.

Βγαίνουν οι 11αδες. Η δική μας λίγο πολύ γνωστή. Νικοπολίδης, Σεϊταρίδης, Φύσσας, Δέλλας, Καψής, Κατσουράνης, Ζαγοράκης, Μπασινάς, Καραγκούνης, Χαριστέας, Νικολαΐδης.

Βγαίνει και των Γάλλων… Εκεί να δεις δράμα. Μπαρτέζ, Τουράμ, Λιζαραζού, Γκαλάς, Σιλβέστρ, Μακελελέ, να συνεχίσω; Συνεχίζω, Πιρές, Ντακούρ, Τρεζεγκέ μπορώ και χειρότερα, Ζιντάν, Ανρί.

Σιγά ποιοι είναι όλοι αυτοί, ποιος Ανρί, ποιος Τρεζεγκέ, ποιος Ζιντάν, ποιος αντέχει να βλέπει μέχρι το τέλος;

Ο αγώνας ξεκινά. Αναγνωριστικά τα πρώτα λεπτά, αλλά έβλεπες ότι κάτι ήταν διαφορετικό. Οι διεθνείς μας έπαιζαν χωρίς άγχος. Τι είχαν τι έχασαν στο τέλος. Από την άλλοι οι Γάλλοι είχαν το «πρέπει». Πρέπει να αποδείξουν ότι όσα είχε καταφέρει αυτή η φουρνιά δεν ήταν τυχαία. Η Ελλάδα έχει ξεκινήσει δυνατά, απειλεί με τον Νικολαΐδη και λίγο αργότερα χάνει μια τεράστια ευκαιρία με τον Κατσουράνη, όπου Μπαρτέζ και δοκάρι στερούν το γκολ από την Ελλάδα. Όσο περνά ο χρόνο το ένιωθες, ήμασταν καλύτεροι. Οι Έλληνες στο γήπεδο το πιστεύουν και γιατί όχι άλλωστε παίζουμε καλά ελέγχουμε το ρυθμό και χάνουμε κι άλλη μεγάλη ευκαιρία με μια «οβίδα» του Φύσσα την οποία έδιωξε σε κόρνερ ο Γάλλος τερματοφύλακας.

Τέλος ημιχρόνου Ελλάδα Γαλλία 0 – 0. Ποιος να μας το έλεγε, είμαστε ακόμα ζωντανοί για την πρόκριση. Ευκαιρία για χαλάρωση.

  • «Πώς το βλέπεις»;
  • «Φίλε καλά το πάμε, αρκεί να μη χαλαρώσουμε στο δεύτερο». Κλασικά μηνύματα – σχόλια κατά τη διάρκεια του ημιχρόνου με τους φίλους μου.

Όλα έτοιμα για το δεύτερο 45λεπτο. «Ελλάς μπορείς, μπορείς να προκριθείς» φωνάζουν οι Έλληνες κι εγώ μαζί τους, ευτυχώς ήμουν μόνος στο σπίτι και μπορούσα να εκφραστώ ελεύθερα.

Οι «τρικολόρ» μπαίνουν πιο δυνατά στο δεύτερο ημίχρονο κι απειλούν την εστία του Νικοπολίδη, χωρίς όμως να έχουν την κλασική ευκαιρία. «Έλα ρε Ελλαδάρα μπορούμε», σκεφτόμουν, μαζί με όλα τα άλλα που έλεγα και δεν μπορούν να μπουν στο κείμενο. Δεν είχε περάσει ένα τέταρτο και ο Μπασινάς κάνει μια μπαλιά για τον Ζαγοράκη, ο οποίος έχει βρεθεί δεξιά, κάνει μια εξαιρετική ντρίπλα στον Λιζαραζού, στέλνοντάς τον εκτός αγωνιστικού χώρου – ακόμα πρέπει να τον ψάχνει –  και ετοιμάζεται να κάνει την σέντρα, την πραγματοποιεί και ΓΚΟΟΟΟΟΟΟΟΛ 1 – 0 η Ελλάδα, με τον Άγγελο Χαριστέα στο 65ο λεπτό της αναμέτρησης, χαμός στο γήπεδο, πανικός στο σπίτι τρέλα από τον κόσμο που το έβλεπε στις γιγαντοοθόνες που είχαν στηθεί στην πλατεία του νησιού.

  • «ΓΚΟΟΟΟΟΛ ρε φίλε. Ρε πάμε καλά, θα βγάλουμε έξω τους Γάλλους»;
  • «Έχει πολλή ώρα ακόμα, περίμενε».
  • «Ρε θα αποκλείσουμε τους Γάλλους σου λέω».
  • «Είναι πολλά τα 25 λεπτά, χαλάρωσε».
  • «Ρε πάμε τετράδα, ετοιμάσου για πλατεία», (η ψυχραιμία σε όλο της το μεγαλείο)

Η Γαλλία προσπαθεί, αλλά το ελληνικό «τείχος» δεν διασπάται εύκολα. Πρέπει να αντέξουμε, λίγο ακόμα έμεινε. Οι Έλληνες παίκτες έχουν καταθέσει ό,τι έχουν και δεν έχουν στο χορτάρι, από την άλλη οι Γάλλοι προσπαθούν να συνειδητοποιήσουν τι έχει γίνει, δείχνουν να τα έχουν χαμένα. Καλό αυτό καθώς ο χρόνος κυλάει υπέρ μας. Λίγο πριν το τέλος ο Ανρί με κεφαλιά στέλνει την μπάλα εκατοστά άουτ, για λίγο οι καρδιές «έφυγαν» από τη θέση τους οι στιγμές μέχρι να καταλάβεις ότι δεν μπήκε, αιώνας. «Λίγο έμεινε πάμε». ΤΕΛΟΣ. Η Ελλάδα είναι στους «4» του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Ποιος να το πίστευε; Βασικά τι λέω, δεκαέξι χρόνια μετά κι ακόμα το επεξεργαζόμαστε. Η μικρή και ασήμαντη ποδοσφαιρικά Ελλάδα απέκλεισε τη Γαλλία, του θρυλικού Ζινεντίν Ζινταν, ενός εκ των κορυφαίων παικτών που εγώ προσωπικά είχα την τύχη να θαυμάσω.

 

Λίγο αργότερα τα γνωστά. «Πάω πλατεία με τα παιδιά», είπα στους γονείς μου κι έφυγα. Στην κεντρική πλατεία του νησιού το γνωστό σκηνικό, μόνο που τώρα οι μερικές εκατοντάδες έγιναν μερικές χιλιάδες, το ίδιο σκηνικό και στις υπόλοιπες πλατείες και δρόμους της χώρας.

  • «Τα καταφέραμε, περάσαμε».
  • «Με ποιον παίζουμε μετά»;
  • «Δεν ξέρω, άσε με να το χαρώ χωρίς άγχος».
  • «Λέγε ρε».
  • «Με Τσεχία ή Δανία».
  • «Α καλά, τους έχουμε και τους δύο».

Αυτή πλέον ήταν η καθημερινότητα και η νοοτροπία όλων. «Τους έχουμε». Αλλά πώς να τους αδικήσεις όταν έχεις φτάσει μέχρι εδώ. Στα νοκ άουτ όλα γίνονται και αποδείχθηκε περίτρανα σήμερα. Ο επόμενος αγώνας είναι για τα ημιτελικά, ξαναλέω μήπως και το χωρέσει ο νους μας, τα ημιτελικά της διοργάνωσης ξέρουμε το πότε 1η Ιουλίου, δεν ξέρουμε με ποιον. Δεν έχει σημασία, σημασία έχει το πόσο «γεμάτοι» νιώσαμε εκείνο το βράδυ. Πλέον το να κάνεις όνειρα για κατάκτηση, δεν είναι και τόσο παράλογο, παρόλα αυτά απέχουμε ακόμα αρκετά. Έχουμε κι έναν ημιτελικό να δούμε, ας μη βιαζόμαστε (τι λέω τώρα, για τους Έλληνες μιλάμε, το έχουμε πάρει ήδη). Ραντεβού λοιπόν στον ημιτελικό.

Αφήστε μια απάντηση

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο