ΠΑΠΑΔΑΚΗΣΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Γιατί οι μεγάλοι ποδοσφαιριστές αποτυγχάνουν ως προπονητές;

244προβολές

Εξαιρώντας τον Γιόχαν Κρόιφ, ο οποίος πιθανότατα είναι ο μόνος που έφτασε σε τόσο ψηλά κλιμάκια και απ’ τα δύο πόστα, οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές, τουλάχιστον οι μεγάλοι και τρανοί όταν αποφασίζουν να κρεμάσουν τα ποδοσφαιρικά τους παπούτσια, μη επιθυμώντας να πάνε σπίτι τους και να ξεκουραστούν, αλλά εν αντιθέσει να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους ως τεχνικοί, τα αποτελέσματα δεν είναι ενθαρρυντικά.

Πιθανώς, το ισχυρότερο παράδειγμα είναι ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, ο οποίος για πολλούς θεωρείται ο κορυφαίος ή έστω στους πρώτο δύο ως παίκτης, όμως το πέρασμά του απ’ τους πάγκους διάφορων ομάδων δεν έφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα.

Χαρακτηριστική, η θητεία του στην Αργεντινή, η οποία ολοκληρώθηκε με την συντριβή απ’ τους Γερμανούς με 4-0 στο Mundial του 2010, ωστόσο όχι μόνο σε εκείνο το ματς, αλλά και στα προηγούμενα η «Αλπισελέστε» δεν είχε πείσει για την αποτελεσματικότητά της, συνεπώς η συνεργασία της Εθνικής με τον άλλοτε απόλυτο ηγέτη τους, είχε άδοξο και πρόωρο τέλος.

Ακόμα κι αν επιστρέψουμε στα της εποχής μας και προσέξουμε το παράδειγμα του Ζιντεντίν Ζιντάν, που θεωρητικά είναι πετυχημένος προπονητής, ούτε αυτός πείθει κατά μέσο όρο ή θεωρείται ένας σπουδαίος τεχνικός, παρά μόνο λίγο πάνω απ’ το “καλός”.

Βέβαια, έχει πάρει 3 συνεχόμενα Champions League, στοιχείο που δεν δύναται να του το αμφισβητήσει κανείς, αλλά με μία ομάδα, η οποία πραγματικά είχε για πολλά χρόνια διέθετε όλη την “αφρόκρεμα” του ποδοσφαιρικού χάρτη, με κύρια ανταγωνίστρια την Μπαρτσελόνα που ωστόσο οι Μπλαουγκράνα βασιζόντουσαν και βασίζονται, κυρίως σ’ έναν παίκτη, ενώ όλοι οι υπόλοιποι υστερούν συγκριτικά καταφανώς.

Τον Γκουαρντιόλα δεν θα τον αναφέρω ως παράδειγμα, γιατί δεν θεωρώ πως εντάσσεται μέσα στην ελίτ των ποδοσφαιριστών. Ήταν σαφέστατα ένας αξιοπρεπέστατος ποδοσφαιριστής, ποτέ όμως ούτε καν μέσα στους 50 πρώτους της εποχής του.
Εν αντιθέσει βέβαια ως προπονητής έχει αφήσει με το περίφημο “τίκι τάκα” εποχή, βασιζόμενος όπως έχει παραδεχτεί και ο ίδιος στο μοντέλο του μεγάλου Γιόχαν Κρόιφ, το οποίο εξέλιξε, ωστόσο υπάρχουν αρκετά παράπονα για τον Ισπανό τεχνικό, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το θέμα του χαρακτήρα, αλλά αυτό είναι μία διαφορετική ιστορία.

Ακόμα όμως κι αν εξετάσουμε τα εγχώρια δεδομένα κανείς απ’ τους “γίγαντες” παίκτες, οι οποίοι στιγμάτισαν εποχές και άφησαν άφωνο τον κόσμο με τα κατορθώματά τους δεν έκανε κάτι αξιοπρόσεκτο σε τομέα προπονητικής, όποιοι τουλάχιστον επέλεξαν να ασχοληθούν με αυτό.

Βέβαια, σαφώς εξαιρέσεις υπάρχουν πάντα και παντού, αλλά επανερχόμενος στο αρχικό ερώτημα, γιατί δεν καταφέρνουν οι σπουδαίοι ποδοσφαιριστές να γευτούν ίδιες επιτυχίες και να τύχουν παρόμοιου θαυμασμού και ως προπονητές λοιπόν;

Οι απαντήσεις κατά την προσωπική μου εκτίμηση είναι οι εξής δύο:

1) Ένας ποδοσφαιριστής τις περισσότερες φορές σκέπτεται τη δική του θέση και πως αυτός δύναται μέσα απ’ την παρουσία του στον αγωνιστικό χώρο να συνδράμει τους συμπαίκτες του, προκειμένου να έρθει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Δεν είναι δυνατόν παράλληλα να αναρωτιέται ταυτόχρονα τι μπορεί να κάνει ο εκάστοτε συμπαίκτης του για να βοηθήσει τόσο εκείνον, όσο και το ομαδικό σύνολο, επομένως από μία νοοτροπία συγκεκριμένη που εμβαθύνει κατά τη διάρκεια της πολυετούς καριέρας του, το ότι την γνωρίζει, δεν σημαίνει πως είναι το ίδιο ικανός να μάθει να σκέπτεται όχι “ατομικά” αλλά σε σύνολο για την κάθε θέση ξεχωριστά.

2) Το σύνδρομο του αιώνιου ποδοσφαιριστή:

Ουσιαστικά, το να μετατρέπεσαι από παίκτη σε τεχνικό, ούτε το ίδιο είναι, ούτε οι θέσεις αυτές τρόπον τινά όπως ίσως πολλοί νομίζουν, “μοιάζουΜαραντόνα”. Η αποκλειστική ομοιότητα που διαθέτουν είναι πως αφορά το ίδιο άθλημα, κατά τα άλλα η λογική είναι τελείως διαφορετική, οι ικανότητες τελείως άλλες ακόμα και σε θέματα εξωαγωνιστικά, όπως των αποδυτηρίων για παράδειγμα που αποτελεί το Α και το Ω στα ενδότερα κάθε συλλόγου, πόσο μάλλον εκείνων που πρωταγωνιστούν διεκδικώντας συνεχώς τίτλους τόσο στη χώρα τους, όσο παράλληλα και Ευρωπαϊκά τρόπαια.

Άρα και με τον νόμο των πιθανοτήτων, όταν είσαι τόσο καλός, σπουδαίος, τρανός σε κάτι είτε επειδή το δούλεψες, είτε επειδή είχες το ταλέντο, είτε ένας συνδυασμός αυτών, είναι σχεδόν αδύνατο οι αρετές σου να διέπονται απ’ την ίδια σπουδαιότητα και στον άλλο τομέα. Είναι όπως για παράδειγμα ένας άνθρωπος μπορεί να είναι εξαιρετικός στο επάγγελμα του διανομέα ταχυφαγείων, αλλά επειδή μπορεί να μεταφέρει εξαίσια, άψογα και γρήγορα τα σουβλάκια, δεν σημαίνει ότι μπορεί το ίδιο καλά να τα φτιάξει κιόλας, γι’ αυτό υπάρχει ο τυλιχτής.

Μπορεί να ήταν λίγο ακραίο το παράδειγμα, αλλά ουσιαστικά αποτυπώνει το όλο γεγονός της τεράστιας δυσκολίας, ένας άνθρωπος να διαθέτει δύο ταλέντα στο top τους, επομένως πλην εξαιρέσεων που πάντα υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν, καλό είναι οι ομάδες να εμπιστεύονται κατά προτίμηση τεχνικούς, οι οποίοι ως ποδοσφαιριστές δεν υπήρξαν τόσο βαρυσήμαντοι ή ακόμα και δεν έπαιξαν καθόλου μπάλα, είναι και αυτό μια θεωρία.

Τέλος, μπορούμε να το δούμε και αντίστροφα, πόσοι τεχνικοί όπως για παράδειγμα ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον, ο Κάρλο Αντσελότι, ο Φερνάντο Σάντος, ο Φάμπιο Καπέλο, ο Γιούργκεν Κλοπ που ως τεχνικοί υπήρξαν πρωτοπόροι, σχεδόν άριστοι γράφοντας ιστορία με χρυσά γράμματα στα πλαίσια που υπαγόταν έκαστος εξ’ αυτών, ως παίκτες είχαν είτε απλά μια παρουσία τυπική, είτε ως και κακή, επομένως ισχύει πάντα θα επαναλάβω με εξαιρέσεις αυτό που προαναφέρθηκε:

Έκαστος στο είδος του και η γνωστή μάρκα στους καφέδες!

Αφήστε μια απάντηση

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο