HOT NEWSΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΠΑΠΑΔΑΚΗΣΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Γκαλάκτικος: Το χρονικό της αποτύπωσης του πλέον πομπώδους συνόλου (pics)

583προβολές

Ήρθε η ώρα για μία πλήρη ανασκόπηση της εποχής των «Γαλαξιακών Αστέρων» όπως ονομάστηκαν και όχι αδίκως. Η Ρεάλ Μαδρίτης της περιόδου 2002-2006 θεωρείται ως η πεμπτουσία του εντυπωσιακού ποδοσφαίρου, πιθανώς συγκρινόμενη μόνο με την μεγάλη Βραζιλία του 1970, η οποία και πάλι είναι εντυπωσιακή σε κατορθώματα και ποιότητα, ωστόσο με δεδομένα άλλων συνθηκών και συγκυριών.

Οι “Γκαλάκτικος” δεν δημιουργήθηκαν, αλλά τελείωσαν εν μία νυκτί. Για το πέσιμο της “καρό σημαίας” όμως θα τεκμηριώσουμε αργότερα, προς το παρόν ας ξετυλίξουμε το κουβάρι απ’ την αφετηρία του:

Η ΑΡΧΗ

Ο πρώτος αστέρας που κατέφθασε στο Μπερναμπέου ήταν ο Ραούλ Γκονζάλεζ το 1994, ο οποίος νωρίτερα ως έφηβος είχε δοκιμαστεί και για την έτερη ομάδα της Μαδρίτης, την Ατλέτικο χωρίς να ευδοκιμήσει κάποια περαιτέρω συνεργασία.

ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΑΚΗΣ

Δεύτερος που υπογράφει είναι ο 22χρονος Ρομπέρτο Κάρλος το 1995, ο οποίος έχει εντυπωσιάσει τους ιθύνοντες του συλλόγου με τις εμφανίσεις του στην Ίντερ, η οποία μάλιστα Ιταλική ομάδα ψάχνοντας να βρει άξιο αντικαταστάτη όταν τον παραχώρησε, κατέληξε στη λύση του Γρηγόρη Γεωργάτου. Αλλά αυτή είναι μία άλλη ιστορία, συνεπώς ας μην παρεκκλίνουμε.

Ο ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΜΑΔΡΙΛΕΝΟΣ

Ο τρίτος είναι ένα παιδί βγαλμένο κυριολεκτικά απ’ τα σπάργανα της Ρεάλ. Ένας νεαρός πορτιέρο με υψηλές δυνατότητες που έμελλε κατά το πέρας των ετών να αποτελέσει αντικείμενο θαυμασμού από φίλους όχι μόνο του συλλόγου, αλλά σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Νομίζω πως καταλάβατε πως περιγράφουμε τον Ίκερ Κασίγιας, ο οποίος μάλιστα ντεμπουτάρει σε ματς Champions League εναντίον του Ολυμπιακού με τελικό σκορ 3-3 στο ΟΑΚΑ.

Ο «ΠΡΟΔΟΤΗΣ» ΣΥΝΔΕΤΙΚΟΣ ΚΡΙΚΟΣ

Ο επόμενος κατά την προσωπική μου εικασία είναι ο άνθρωπος που ενώνει τους “Γκαλάκτικος” της προηγούμενης χιλιετίας με εκείνους της επόμενης, ενώ αποτελεί επίσης την πλέον πολύκροτη μεταγραφή ενδεχομένως όλων των εποχών σε ό,τι αφορά λόγους “αποστασίας”, αφού ο Λουίς Φίγκο, ο Πορτογάλος αστέρας της Μπαρτσελόνα γύρισε απότομα σελίδα σ’ όλα εκείνα που είχε χτίσει με τους Καταλανούς επιλέγοντας ένα διαφορετικό μονοπάτι που τον μετέτρεψε εσαεί σε αντιπαθή, ως και μισητό στις τάξεις του Καμπ Νου, ενώ τον καταξίωσε στην μέχρι πρότινος μεγαλύτερη αντίπαλό του.

Ο ΓΚΑΛΑΚΤΙΚΟΣ ΤΩΝ ΓΚΑΛΑΚΤΙΚΟ

Αν είμαστε σε θέση να ξεχωρίσουμε κάποιον ως τον μεγαλύτερο αστέρα αυτού του συνόλου, αυτός είναι δίχως άλλο ο Ζινεντίν Ζιντάν και τούτο υφίσταται, αφού μιλάμε για έναν “αρτίστα” του αθλήματος, μία ποδοσφαιρική ιδιοφυΐα που συνδύαζε έμπνευση, τεχνική και έκανε το γήπεδο να εκστασιάζεται σχεδόν με κάθε του κίνηση. Ο Γάλλος λοιπόν δόθηκε απ’ την Γιουβέντους το καλοκαίρι του 2001 και ένα απ’ τα μεγάλα ερωτηματικά της εποχής ήταν το κατά πόσο θα ήταν δυνατόν να συνυπάρξουν με το Λουίς Φίγκο, θεωρούμενοι αμφότεροι κορυφαίοι μεσοεπιθετικοί εκείνων των καιρών. Τελικά, όχι μόνο τα κατάφεραν, αλλά και με το παραπάνω.

ΕΝΑ ΓΑΛΑΞΙΑΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ

Εν έτει 2002 και έπειτα από ένα ονειρικό Παγκόσμιο Κύπελλο στα γήπεδα της Κορέας και της Ιαπωνίας ο Ρονάλντο, όπου κατέκτησε το “Χρυσό Παπούτσι” και βεβαιότατα αν δεν υπήρχε ο Όλιβερ Καν θα είχε κατακτήσει και την “Χρυσή Μπάλα”, ένας πολύ άτυχος και συνάμα τεράστιας κλάσης ποδοσφαιριστής που όμως φαινόταν πως είχε ανακάμψει πλήρως ερχόταν για να συνδράμει και αυτός τα καθέκαστα προκειμένου η ισχύς των Ισπανών να συνεχίζει να παίρνει αύξοντα αριθμό.

Ο ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΤΟΥ LIFE STYLE ΜΕ ΤΟ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΔΕΞΙ ΠΟΔΙ

Ο Ντέιβιντ Μπέκαμ, ο πρώτος στην ιστορία που έκανε το ποδόσφαιρο να ξεκινήσει να υπάγεται τόσο έντονα σε δεδομένα life style. Με τα πρωτοποριακά του κουρέματα, τα τατού, το συνολικό στυλ αποτέλεσε τον πρώτο διδάξα μιας άλλης εποχής που το άθλημα θα κυριευόταν από διαφορετικές εν μέρει λογικές απ’ ότι το είχαμε συνηθίσει. Επιπρόσθετα, και σε ό,τι αφορά αμιγώς τις ικανότητές εντός του γηπέδου είχε μία συνηθισμένη ταχύτητα, δεν μάρκαρε σχεδόν καθόλου, σπάνια επιχειρούσε τρίπλες, αλλά το δεξί του πόδι έμοιαζε ειλικρινά με διαβήτη, καθώς τα σουτ, οι σέντρες και οι πάσες του ήταν παροιμιώδεις και κάτι παραπάνω από χρήσιμες σε όποια ομάδα κι αν βρισκόταν.

Βέβαια, τώρα θα μου πείτε πως η Ρεάλ δεν διέθετε μόνο αυτούς τους μεγάλους ποδοσφαιριστές, αλλά και ακόμη πολλούς άλλους όπως τον Ρεντόντο, τον Μοριέντες, τον Ιέρο, τον Σαλγκάδο κλπ. Ναι, έχετε δίκιο, αλλά εκείνοι ήταν πράγματι μεγάλοι παίκτες που κατά μία έννοια αποτέλεσαν “κουμπιά” ώστε να αναδειχθεί το μεγαλείο του “κοστουμιού”, γιατί σίγουρα ένα κοστούμι ή ένα πουκάμισο που δεν μπορεί να “κλειδώσει” στο σώμα δεν μπορεί ποτέ να φανερωθεί ευρέως η σπουδαιότητά του.

ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ ΤΙΤΛΩΝ

Ένα μεγάλο πρόβλημα, αλλά και ερωτηματικό γι’ αυτή την ομάδα φανερώνει η έλλειψη τίτλων. Παρότι, το 2002 κατέκτησε το Champions League με εκείνο το αλησμόνητο γκολ του Ζιντάν απέναντι στην Λεβερκούζεν, τότε δεν ήταν ακριβώς όλη εκείνη η φουρνιά συμπληρωμένη. Έλειπαν οι Ρονάλντο και Μπέκαμ, οπότε εν μέρει οι Γκαλάκτικος δεν έχουν πάρει ποτέ Champions League, αν και το συντριπτικό κομμάτι τους το έχει κατακτήσει.
Στην πραγματικότητα όλη μαζί αυτή η ομάδα χρονικά πήρε όλο και όλο ένα Σούπερ Καπ Ισπανίας το 2003. Αυτό το στοιχείο έχει δύο όψεις, την λυπητερή και την χαρμόσυνη.

Η άσχημη πλευρά του νομίσματος είναι πως πραγματικά είναι τόσο κρίμα αυτή η φουρνιά να μην πάρει όχι Champions League ρε αδερφέ, αλλά έστω ένα ρημαδοπρωτάθλημα που κατά περιόδους έχουν γευτεί αυτή την χαρά στις εγχώριες διοργανώσεις της χώρας τους σύνολα καν και καν.

Στην αντίπερα όχθη όμως το θετικό είναι πως αυτή η ομάδα άθελά της απέδειξε κάτι. Δεν χρειάζονται τίτλοι απαραιτήτως και απαρεγκλίτως, προκειμένου να είσαι ο καλύτερος. Κι αν δεν προτιμάται τον όρο “καλύτερος”, θα χρησιμοποιήσω το εντυπωσιακότερος, αλλά αυτό δεν μας μαγεύει από το ποδόσφαιρο, αλήθεια;

Στο μυαλό μας πρώτα έρχονται εντυπωσιακότερες φάσεις, πάσες, τρίπλες, γκολ, αποκρούσεις και έπονται τα υπόλοιπα, γιατί οι διακρίσεις των μεταλλίων, των πρωταθλημάτων, των Ευρωπαϊκών και των Παγκοσμίων τίτλων είναι συνοδευτικές της αποτύπωσης του θεάματος μέσα στον αγωνιστικό χώρο εν τέλει και όχι πρωτεύον ζήτημα, τουλάχιστον απ’ την δική μου οπτική γωνία.

ΟΙ ΤΙΤΛΟΙ ΤΕΛΟΥΣ

Όταν ο Ζινεντίν Ζιντάν ολοκλήρωσε την καριέρα του το 2006 το γυαλί έσπασε, καθώς η Ρεάλ Μαδρίτης χωρίς τον Ζιζού δεν αποτελούσε πια γαλαξία αστέρων, αλλά απλά μία εξαιρετική ομάδα. Έπειτα, ακολούθησαν και άλλες φυγές είτε για λόγους μεταγραφής σε έτερο σύλλογο, είτε απλά αφορούσε κρέμασμα παπουτσιών και ολοκλήρωση καριέρας. Τελευταίος αστέρας που είχε μείνει απ’ όλη εκείνη την εποχή ήταν ο Ίκερ Κασίγιας, ο οποίος το 2015 παραχωρήθηκε στην Πόρτο, ενώ λίγο καιρό πριν έθεσε τέρμα και επίσημα στην καριέρα του, κάτι που ουσιαστικά ήταν προδιαγεγραμμένο απ’ όταν υπέστη το καρδιακό επεισόδιο το 2019 που ευτυχώς το ξεπέρασε, αλλά όπως είναι ηλίου φαεινότερο δεν θα μπορούσε ποτέ να επιστρέψει σε επαγγελματικές ποδοσφαιρικές συνθήκες και καταστάσεις.

Αφήστε μια απάντηση

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο