HOT NEWSΑΛΛΑ ΣΠΟΡΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Mike Tyson vs Roy Jones Jr: 17 χρόνια στην… κατάψυξη

269προβολές

Την περασμένη βδομάδα, ο 54χρονος θρύλος της πυγμαχίας Mike Tyson (50-6, 44 νοκαουτ) ανακοίνωσε πως θα αντιμετωπίσει τον 51χρονο, εξίσου θρυλικό πυγμάχο Roy Jones Jr. (75-9, 47 νοκαουτ) σε αγώνα «επίδειξης» 8 γύρων το Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου (πρώτες πρωινές ώρες Κυριακής 13, ώρα Ελλάδος).

Η είδηση έπεσε «κεραυνός εν αιθρία» στον κόσμο των πολεμικών τεχνών και  γενικότερα των σπορ. Ενώ εκ πρώτης όψεως μια αναμέτρηση σε τόσο προχωρημένη ηλικία φαίνεται αστεία, όπως έχει διαμορφώσει ο κορωνοϊός το αθλητικό στερέωμα, όχι μόνο είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόταν το 2020, αλλά έχει και 17ετή ιστορία από πίσω του γεμάτη ίντριγκα, λάθη και παλιά απωθημένα.

Προϊστορία

Πρωτομηνιά Μάρτιου του 2003, δυο σχεδόν μήνες πριν φαγωθούμε μεταξύ μας για την Μαντώ στην Eurovision, αν μας πείραξε περισσότερο το φόρεμα της ή οτι βγήκαμε 16 θέσεις μετά την νικήτρια Τουρκία· εννιά περίπου μήνες πριν η Εθνική Ελλάδος του Οτο Ρεχάγκελ πάρει την πρόκριση για το Euro 2004 (ναι αυτό το Euro). Εκείνο λοιπόν το Σαββατο ο Roy Jones Jr. εδραίωσε την θέση του στο πάνθεον των καλύτερων πυγμάχων στην ιστορία. Ο Αμερικανός κέρδισε άνετα στα σημεία τον John Ruiz για την ζώνη της WBA στα βαρέα βάρη, καταλαμβάνοντας το ρεκόρ του πρώτου -και μοναδικού ακόμα- πυγμάχου ο οποίος ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στα ημι-μεσαία βάρη (67 κιλά) και κατάφερε να πάρει -αναγνωρισμένη- ζώνη στα βαρέα βάρη (91 κιλά). Επίσης έγινε ο πρώτος αθλητής σε 106 χρόνια ο οποίος κατάφερε να κερδίσει ζώνες σε όλες τις βασικές κατηγορίες μεταξύ μεσαίων βαρών (73 κιλά) και βαρέων βαρών (91 κιλά).

Η ιστορική νίκη του Jones ξεκίνησε μια αλυσίδα γεγονότων, συζητήσεων, κινήσεων (ιδιαίτερα λανθασμένων κινήσεων) η οποία στιγμάτισε την μετέπειτα καριέρα του και άλλων θρύλων του μποξ.

Ο “Iron” Mike Tyson δεν χρειάζεται μεγάλη εισαγωγή, σελίδες ολόκληρες έχουν γραφτεί για την ζωή του εντός και εκτός του ρινγκ. Γεννημένος στην φτώχεια παρατημένος από πατέρα, ορφανός από μητέρα στα 16, τον ανέλαβε ο προπονητής Cus D’Amato. Ο D’Amato κατάφερε σταδιακά να μετατρέψει τον δυνατό και σκληροτράχηλο νέο σε πυγμάχο. Ο Tyson πέρασε «τραίνο» από όποιον βρέθηκε μπροστά του σπάζοντας το ρεκόρ του νεότερου πρωταθλητή βαρέων βαρών στην ιστορία και παίρνοντας όλες τις ζώνες στα βαρέα βάρη. Η παραμονή του στην κορυφή τελείωσε το 1990 όπου βγήκε νοκαουτ από τον Buster Douglas σε μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στον χώρο του αθλητισμού. Από εκεί και πέρα επιχείρησε επάνοδο στην κορυφή όμως καταδικάστηκε για βιασμό το 1992. H δεύτερη προσπάθεια ανόδου σταμάτησε στον Evander Holyfield το 1996 και 1997, ο οποίος με το βρώμικο και μεθοδικό στυλ του εκνεύρισε τον Mike αναγκάζοντάς τον σε δύο ήττες (η μια από αποκλεισμό επειδή του έκοψε κομμάτι από το αυτί). Από κει και πέρα μέχρι το 2003 ο Mike Tyson ήταν μια νίκη του Lennox Lewis και τίποτα παραπάνω.

Το καλοκαίρι του 2003

Ως γνωστόν, τα λεφτά είναι βασιλιάς στην πυγμαχία, ικανά να συμβιβάσουν ακόμα και τα μεγαλύτερα μίση, να βάλουν στο ρινγκ και τους πιο απίθανους αντιπάλους, να «ξεκρεμάσουν» γάντια και να «αναστήσουν» ακόμη και τον πιο «αποφασισμένο να αποχωρήσει» μποξέρ. Η νίκη του Jones επί του Ruiz, ξεκίνησε μια σειρά διαπραγματεύσεων μεταξύ του Jones και των κορυφαίων πυγμάχων στα βαρέα βάρη το 2003.

Εξ αυτών ο Evander Holyfield. Όπως γράφει στο βιβλίο του “The Holyfield Way” ο μανατζερ, του πυγμάχου James Thomas II, οι διαπραγματεύσεις τον Ιούνιο του 2003, ήταν από την αρχή δύσκολες. Τους προσφέρθηκαν μόνο 8 εκατομμύρια δολάρια, δίχως κανένα μπόνους από τα τηλεοπτικά και τα εισιτήρια, όταν υπολόγιζαν πως ο αγώνας με τον Jones θα έβγαζε τουλάχιστον 40 εκατ. Όπως συμπληρώνει ο ίδιος ο Holyfield, ένας αγώνας εναντίον του Jones θα ήταν σίγουρα καλύτερη επιλογή, αλλά δεν ήθελε να «ριχτεί» στις διαπραγματεύσεις. Ο Holyfield τελικά αποφάσισε για περίπου 7 εκατ. να αντιμετωπίσει τον James Toney (που είχε μόλις ανέβει και αυτός στα βαρέα). Η επιλογή αυτή αποδείχθηκε μεγαλύτερο ρίσκο από όσο περίμενε ο Holyfield καθώς ο 40χρονος βγήκε νοκαουτ στον 9ο γύρο, σηματοδοτώντας την αρχή του τέλους της καριέρας του.

Τον Ιούλιο του ίδιου έτους, άρχισαν να πληθαίνουν οι «ψίθυροι» περί Tyson εναντίον Jones. Ο αγώνας έβγαζε νόημα και για τους δύο: Εύκολα λεφτά και ένας διαχειρίσιμος αντίπαλος  για τον «αδιάτρητο» Jones (μέχρι τότε είχε πέσει νοκνταουν μόνο μια φορά στην νίκη εναντίον του Lou Del Valle και είχε μόνο μια ήττα από αποκλεισμό εναντίον του Montell Griffin λόγω αντικανονικής γροθιάς – ήττα που «έσβησε» στην ρεβάνς βγάζοντας τον Griffin νοκάουτ στα πρώτα δυόμιση λεπτά του αγώνα).

Όσο για τον Tyson ο οποίος τον Φλεβάρη του ’03 είχε μια αδιάφορη νίκη μετά την ήττα από τον Lennox Lewis, ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία να βγάλει πολλά περισσότερα χρήματα από όσα θα περίμενε (και άξιζε) σε αυτό το σημείο της καριέρας του. «Λάδι στην φωτιά» έβαλε ο Akbar Muhammad, τότε αντι-πρόεδρος της «Roy Jones Enterprises», ο οποίος σε συνέντευξη τύπου τον Ιούλιο του ’03 είπε πως οι διαπραγματεύσεις για πιθανό ματς στο Ναϊρόμπι είχαν φτάσει σε «προχωρημένο στάδιο». Ένα τέτοιο event θα ήταν η μεγαλύτερη αναμέτρηση στην Αφρική μετά το Ali-Foreman (1974). Ο αγώνας τελικά δεν έγινε, ο Jones υπέκυψε στο επικό trash-talking του Antonio Tarver και αποφάσισε να κατεβεί πάλι στα ελαφρά-βαρέα για να τον αντιμετωπίσει. Σύμφωνα και με όσα δήλωσε ο πρώην σουπερσταρ στα 76 κιλά και αναλυτής – Andre Ward την προηγούμενη βδομάδα, τα κέρδη του Jones μπορεί να προσέγγιζαν και τα 40 εκατ. δολάρια. Ο Ward πρόσθεσε πως: «Ο Roy (Jones) είπε, «Όχι, ο αγώνας (με τον Tyson) θα είναι εκεί και αργότερα, και έβαλε στόχο τον Antonio Tarver». Εννοούσε άραγε 17 χρόνια μετά όταν έλεγε «αργότερα»;

Διαπραγματεύσεις την ίδια περίοδο έγιναν και με τον σουπερσταρ Lennox Lewis ο οποίος «τέσταρε» την αγορά, μετά από την αμφιλεγόμενη νίκη του εναντίον του Vitali Klitschko με τεχνικό νοκαουτ λόγο αιμορραγίας του δεύτερου. Ο Lewis του οποίου έλειπε μόνο η ζώνη του WBA (που είχε ο Jones) φάνηκε μετά από πίεση να αποφασίζει τελικά να δώσει ρεβανς στον Klitschko, κάτι το οποίο όμως δεν συνέβη ποτέ, καθώς ο Βρετανός δεν ξανανέβηκε στο ρινγκ.

Από το 2003 μέχρι σήμερα

Τα τελευταία 17 χρόνια δεν είχαν την αίγλη που θα ήθελε ο Jones.

Η πυγμαχία τείνει να τιμωρεί όσους πιστεύουν πως είναι άτρωτοι. Μέσα σε 7 μήνες από τον θρίαμβο επί του Ruiz έπεσε από τα 91 κιλά στα 80 και αντιμετώπισε τον Tarver. Η απότομη πτώση βάρους φάνηκε στον τότε 34χρονο και ο Jones δεν θύμιζε τον παλιό καλό του εαυτό, έπεισε όμως δύο από τους τρεις κριτές και πήρε την νίκη στα σημεία. Ο αγώνας ήταν πολύ κοντά και ο κόσμος απαίτησε ρεβανς. Εκεί ο Tarver δεν ήθελε να ξανά-αφήσει την τύχη του στους κριτές και έβγαλε νοκάουτ τον Jones στον δεύτερο γύρο (πρώτη ήττα με νοκαουτ). Ο Jones ξαναβγήκε νοκάουτ στον αγώνα προετοιμασίας του εναντίον του αουτσάιντερ Glen Johnson και έκανε ένα τέταρτο για να σηκωθεί από το ρινγκ. Απτόητος αποφάσισε να το «πάει στα τρία» με τον Tarver αμέσως μετά, δεν βγηκε νοκαουτ μεν αλλά δεν έκανε και πολλά, ο Tarver πήρε το ματς ξεκάθαρα στα σημεία. Από εκεί, πέρα από την νίκη του εναντίον του Trinidad και ήττες από τον Hopkins και τον Calzaghe, ο Jones συνέχισε να αγωνίζεται (και ορισμένες φορές να χάνει) από άγνωστους αθλητές που δεν είχαν καμία δουλειά στο ίδιο ρινγκ μαζί του, μέχρι σχεδόν τα 50 του χρόνια. Παράλληλα διατήρησε την θέση του τρίτου live σχολιαστή για τους αγώνες του HBO για χρόνια, μέχρι την αποχώρηση του καναλιού από την πυγμαχία το 2018.

Διαφορετικά πέρασε την 17ετία ο Iron Mike, μετά το «μοιραίο» 2003, συνέλεξε δύο ήττες σε ισάριθμους αγώνες έπαιξε και κάποια «φιλικά» ματς, και το 2006 αποχώρησε από την ενεργό δράση. Ο πάλαι ποτέ σταρ αφιερώθηκε στην απεξάρτηση και επαναφορά της ζωής του σε κανονικότητα. Όπως και η καριέρα του εντός του ρινγκ, ο δρόμος δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα, έχασε την κόρη του το 2009 και η απεξάρτηση δεν ήταν απλή, όπως έχει δηλώσει σε διάφορες εκπομπές. Έπαιξε σε ταινίες, σειρές, βιντεοπαιχνίδια, ενώ ο αγώνας με τον Jones είναι κομμάτι μιας ευρύτερης ιδέας του για «Να δώσει στους καλύτερους αθλητές την ευκαιρία να αγωνιστούν» υπό το όνομα “Legends Only League”. Ο χρόνος μόνο θα δείξει σε τι ακριβώς στοχεύει αυτή η προσπάθεια.

Κάπως έτσι το Mike Tyson vs Roy Jones Jr «μπήκε στην κατάψυξη» για 17 χρόνια και το βλέπουμε φέτος. Λεφτά; Εγωισμός; Παλιοί λογαριασμοί; Ελέω κορονοϊου δεν θα έχει ανταγωνισμό; Δύσκολα θα μάθουμε το ακριβές γιατί.

Ο αγώνας

Οι κανόνες του αγώνα δεν είναι οι κανονικοί ούτε για επαγγελματικές ούτε για ερασιτεχνικές/φιλικές αναμετρήσεις. Όπως δήλωσε ο διευθυντής της Αθλητικής Επιτροπής της Καλιφόρνια Andy Foster στο «BoxingScene», οι δύο άνδρες δεν θα φορέσουν κανενός είδους κάσκα, θα φοράνε γάντια 12 ουγκιών (σ.σ. οι επαγγελματικοί αγώνες γίνονται με γάντια 8 ουγκιών μέχρι τα 67 κιλά και 10 ουγκιών στις βαρύτερες κλάσεις – 12 ουγκιές έχουν περισσότερο παραγέμισμα και βάρος για την προστασία των αθλητών) ο αγώνας θα γίνει χωρίς κριτές (άρα ο αγώνας θα λήξει σε ισοπαλία αν δεν γίνει νοκαουτ) ενώ -πάλι για την προστασία των αθλητών- σε περίπτωση που κάποιος αθλητής υποστεί οποιοδήποτε κόψιμο ο αγώνας θα σταματήσει.

Πρόβλεψη

Οι δύο αθλητές έχουν ζήσει και είναι αναπόσπαστα κομμάτια της τελευταίας «χρυσής» εποχής της επαγγελματικής πυγμαχίας τη δεκαετία του ’90 και των αρχών της δεκαετίας του 2000.

Λογικό είναι πως έχουν ήδη αρχίσει να «τρώγονται» στα «social media» και την τηλεόραση. Είτε με δηλώσεις είτε αναρτώντας στιγμιότυπα από προπονήσεις. Θεωρώ πως ανάλυση σε βιντεάκια παρέλκει, μια χαρά φαινόταν στο γυμναστήριο και ο (αγαπημένος μου) Sergio Martínez όμως μετά από την ντροπιαστική του ήττα από τον Miguel Cotto οι μισοί ρεπόρτερ ψάχνανε να μπαλώσουν τα αμπάλωτα. Έχουμε δρόμο ακόμα μέχρι τον Σεπτέμβρη άλλωστε.

Εάν ο αγώνας γινόταν το 2003, πιστεύω θα εξελισσόταν παρόμοια με το Canelo-Khan, με τον Roy Jones να παίζει γρήγορα και «απ-έξω» όπως με τον Ruiz και να μαζεύει πόντους, ενώ ο Tyson θα έψαχνε την ευκαιρία να κλείσει την απόσταση για κάποιο καλό χτύπημα, ιδιαίτερα αυτές τις μείξεις «hook» με «uppercut» από την στάση «peek-a-boo» τις οποίες τελειοποίησε με τον Cus D’Amato.

Ακόμα και σήμερα εάν ο αγώνας ήταν κανονικός με κριτές θα έλεγα το ίδιο πράγμα. Η δύναμη στο μποξ είναι βασισμένη σε τεχνική και είναι και λίγο έμφυτη. Επαφίεται στην στάση του σώματος και ιδιαίτερα στη μέση και τα πόδια, δεν ξεχνιέται. Ο Tyson σίγουρα έχει δύναμη ακόμα, την στιγμή που το στυλ του Roy Jones με κεφάλι μπροστά, πίσω/δεξί straight μέχρι ο αντίπαλος να το περιμένει, όπου και έβγαζε το δυνατό αριστερό hook του, χρειάζεται γρήγορα αντανακλαστικά και χέρια. Πολλά χρόνια τώρα δεν χρησιμοποιεί αυτήν την τακτική πλέον προτιμώντας ολοένα και περισσότερο να ανοίγει «παραδοσιακά» με jab.

Χωρίς κριτές όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο μετρήσιμα, θεωρητικά και οι δύο πηγαίνουν για νοκαουτ. Εκεί το πλεονέκτημα ιστορίας και σώματος το έχει ο πολύπειρος Tyson ενώ ο Jones μειονεκτεί έχοντας δεχθεί την πλειονότητα των ηττών του με νοκάουτ. Δεν θα απέκλεια ο αγώνας να ξεκινήσει με τους αθλητές προσεκτικούς και να «τα δώσουν όλα» σε καποια στιγμή του αγώνα προς το τέλος. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις.

Ήδη παλιότεροι και νεότεροι σταρ του αθλήματος έχουν δηλώσει ενδιαφέρον για την αναμέτρηση, μεταξύ τους ο Floyd Mayweather και ο George Foreman, ενώ είναι πολύ νωρίς ακόμα για τα οικονομικά στοιχεία της αναμέτρησης. Η συνέχεια επί της οθόνης.

Επιμέλεια: Γιάννης Δεληνταδάκης

Campeones Team
ο συγγραφέαςCampeones Team

Αφήστε μια απάντηση

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο