HOT NEWSΑΛΛΑ ΣΠΟΡΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Παγκόσμια Ημέρα ΑμεΑ: “Τ’ άτομα μ’ αναπηρίες ζητούν ΊΣΗ μ’ όλων των υπόλοιπων ανθρώπων ζωή!”

4.26Kπροβολές

Η 3η Δεκεμβρίου έχει θεσπιστεί ως η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία. Και, αν αναρωτιέται κανείς ποια η χρησιμότητα τέτοιων ημερών και τι, πραγματικά, προσφέρουν, η απάντηση είναι πως έχουν παγιωθεί, ώστε να μάς υπενθυμίζουν, έστω και μια φορά το χρόνο, ότι στον κόσμο αυτό δεν είμαστε μοναδικοί και, φυσικά, δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Είμαστε όλοι πολύπλοκοι άνθρωποι. Καθένας τόσο ξεχωριστός και τόσο μοναδικός. Κάποιοι, ωστόσο, λίγο παραπάνω. Διότι προσπαθούν να επιβιώσουν και να παράξουν έργο εντός ενός κόσμου -πλην εξαιρέσεων- εγωιστικού, ρατσιστικού και, κυρίως, αδιάφορου.

Το “Campeones.gr” θέλησε ν’ αφιερώσει σε τούτη τη μέρα το σημερινό άρθρο, τη σημερινή αυτή δουλειά, τη συγκεκριμένη αυτή συνέντευξη.

Κοινωνία κι αθλητισμός είναι ένα! Πως να ξεχωρίσεις το ένα απ’ το άλλο; Αθλητισμός μέσα στην κοινωνία και κοινωνία μέσα στον αθλητισμό. Αυτή είναι η σχέση.

Η Νίκη Συρίγου μίλησε με την Έφη Καραγιάννη, μητέρα του Νίκου Τουλίκα, παιδιού με Νοητική Υστέρηση κι Αυτισμό, Πρωταθλητή στίβου ΑμεΑ στα 5 και 10 χιλιόμετρα με Πανελλήνιο ρεκόρ, και Πρόεδρος του Α.Σ. ΑμεΑ Ν. Ημαθίας “ΑΙΓΕΣ”.

Για το λόγο αυτό θα σταθούμε στις συγκεκριμένες ασθένειες και στ’ αθλητικό προφίλ του Νίκου. Θα είναι το “παράδειγμα” για τις χιλιάδες των τόσων περιπτώσεων που υπάρχουν εκεί έξω.

Μέσα απ’ τις δικές της εμπειρίες, μέσα απ’ τα κατορθώματα και τα βιώματα του ίδιου, μέσα απ’ τη δική της οπτική, μέσα απ’ τη δική του ιστορία θα μπορέσουμε να πάρουμε, έστω και μια μικρή, γεύση, αναφορικά με την καθημερινότητα ενός ΑμεΑ, όχι μονάχα απ’ την κοινωνική της υπόσταση αλλά και μέσα απ’ την αθλητική αποδεικνύοντας ότι κανένα πρόβλημα δεν είναι ικανό ν’ απομακρύνει τους ανθρώπους απ’ τους στόχους, απ’ τα δικαιώματά τους, απ’ όλα όσα ο καθένας μας ξεχωριστά έχει κι απολαμβάνει καθημερινά.

Η 3η του Δεκέμβρη είναι η μέρα εκείνη που θυμίζει σ’ όλους μας να πάψουμε να είμαστε ατομιστές, εγωκεντρικοί και ματαιόδοξοι και μάς προτρέπει να στρέψουμε το βλέμμα στους ανθρώπους εκείνους που καθημερινά παλεύουν για τ’ αυτονόητο. Τη ζωή.

Πολύ περισσότερο, όμως, είναι η μέρα εκείνη που μάς υπενθυμίζει ότι τίποτε στον κόσμο αυτό δεν αξίζει περισσότερο απ’ όσο η υγεία. Κάποιοι την έχουν και σκόπιμα την καταστρέφουν και κάποιοι μάχονται γι’ αυτή. Και, στην τελική, αν αδιαφορεί κανείς για τα πλάσματα αυτά κι αν δε μπορεί να τα βοηθήσει πρακτικά, οφείλει, τουλάχιστον, να μη μπαίνει στο δρόμο τους και να μη δημιουργεί προβλήματα περισσότερα απ’ αυτά που, ήδη, έχουν ν’ αντικρούσουν ή να μάθουν, έστω, να συμβιώνουν μαζί τους.

«24 χρόνια πέρασαν απ’ τη στιγμή που πήραμε στα χέρια μας εκείνη τη γνωμάτευση… “Aυτισμός και Νοητική Υστέρηση”… Δε θα μπορέσει να κάνει τίποτα στη ζωή του… Δε θα είναι ποτέ ένα φυσιολογικό παιδί, μάς είπαν οι ειδικοί κι ο χρόνος σταμάτησε… Παλέψαμε πολύ, για να γίνει ο Νικόλας σήμερα 24 χρονών, για να γίνει αυτός που είναι και υπήρξαμε πολλές φορές κακοί, απαιτητικοί και παράλογοι για τ’ αυτονόητα… Γράφω για εσάς που, ίσως, έχετε παιδί μ’ Αυτισμό ή, ίσως, να έχει κάποιος γνωστός σας… Γράφω για τη διάγνωση που κράτησες κι εσύ στα χέρια σου, όπως κι εγώ, αλλά και για το φόβο που αισθανθήκαμε και οι δύο…», θυμάται η Έφη Καραγιάννη μέσα από ένα γράμμα που είχε γράψει πέρσι για τα 24α γενέθλια του γιου της, Νίκου.

«Νοητική Υστέρηση κι Αυτισμός. Λίγες λέξεις για την ετυμολογία των ορισμών!»…

«Η Νοητική Υστέρηση είναι μια αναπτυξιακή διαταραχή, η οποία επηρεάζει διάφορους τομείς της ανάπτυξης και περιορίζει τη λειτουργικότητα τ’ ατόμου σε πολλά επίπεδα. Η νοητική λειτουργία των ατόμων αυτών είναι κάτω απ΄το μέσο όρο του δείκτη νοημοσύνης.

Τ’ άτομα με Ν.Υ. διαφέρουν μεταξύ τους ως προς τη βαρύτητα της διαταραχής τους, δηλαδή σ’ ελαφριά, μέτρια και βαριά.

Αποτελεί μια χρόνια διαταραχή, η οποία δεν εξαφανίζεται με το πέρασμα του χρόνου, αλλά με τις κατάλληλες θεραπείες -όπως είναι η λογοθεραπεία, η εργοθεραπεία, η ειδική διαπαιδαγώγηση και η ψυχολογική υποστήριξη- μπορούμε ν’ αξιοποιήσουμε θετικά και να βελτιώσουμε τις δυνατότητες λειτουργικότητας του κάθε ατόμου.

Η θεραπευτική παρέμβαση πρέπει να γίνεται έγκαιρα, από μικρή ηλικία, ανάλογα με τις δυνατότητες και τις ανάγκες του κάθε παιδιού/ατόμου.

Απ’ την άλλη, ο Αυτισμός ή οι Διαταραχές Αυτιστικού Φάσματος είναι, επίσης, μια νευροαναπτυξιακή διαταραχή κι έχει περισσότερο σχέση με την κοινωνική αλληλεπίδραση, την κοινωνική επικοινωνία και τη στερεότυπη συμπεριφορά. Η διαταραχή αυτή εμποδίζει τ’ άτομο να κατανοήσει σωστά αυτά που βλέπει, ακούει κι αισθάνεται. Στατιστικά 1 στα 68 άτομα του γενικού πληθυσμού θα εμφανίσουν τη νευροαναπτυξιακή αυτή διαταραχή.

Τ’ άτομα μ’ αυτισμό έχουν σοβαρές δυσκολίες στην επικοινωνία, στην κοινωνική επαφή, στις διαπροσωπικές τους σχέσεις, στη συμπεριφορά τους. Παράλληλα, μεταξύ άλλων, δεν έχουν φαντασία στο παιχνίδι, δε μπορούν να κατανοήσουν αφηρημένες έννοιες.

Ο βαθμός σοβαρότητας των συμπτωμάτων είναι διαφορετικός από παιδί σε παιδί, από έφηβο σ’ έφηβο, από ενήλικα σ’ ενήλικα.

Τα πρώτα συμπτώματα, όπως και στη Νοητική Υστέρηση, εμφανίζονται στην ηλικία των 2 μέχρι 3 ετών. Ένα παιδί μ’ Αυτισμό μπορεί -μεταξύ άλλων- να έχει και Ν.Υ., ανωμαλίες στην ανάπτυξη των γνωστικών λειτουργιών, να είναι υπερκινητικό, να έχει αυτοτραυματική συμπεριφορά. Δε δέχονται εύκολα τ’ άγγιγμα, την αγκαλιά, δε νοιώθουν τον πόνο, έχουν έλλειψη του φόβου κι έχουν συγκεκριμένα ενδιαφέροντα.

Η θεραπεία είναι η πρώιμη διάγνωση και η πρώιμη παρέμβαση μ’ ειδικά προγράμματα λογοθεραπείας, εργοθεραπείας, αισθητηριακής ολοκλήρωσης, ψυχοκοινωνικής εκπαίδευσης και ψυχολογικής υποστήριξης, τα οποία θα βοηθήσουν, ώστε τ’ άτομα να λειτουργήσουν καλύτερα στο περιβάλλον τους.

Τα συμπτώματα στον Αυτισμό είναι η καθυστέρηση στο λόγο, στην ομιλία, τ’ άτομο δεν ακούει στ’ όνομα του, δεν έχει βλεμματική επαφή, μιλάει για τον εαυτό του σε τρίτο πρόσωπο, παίζει μόνο του, δεν αντιλαμβάνεται τα συναισθήματα των άλλων, επαναλαμβάνει λέξεις, φράσεις κι ερωτήσεις.

Γενικότερα, τα ΑμεΑ παρακολουθούνται από παιδοαναπτυξιολόγους, παιδονευρολόγους, παιδοψυχολόγους και παιδοψυχίατρους. Οι θεραπείες που κάνουν περιλαμβάνουν, όπως ειπώθηκε και παραπάνω, λογοθεραπείες, εργοθεραπείες, ειδική διαπαιδαγώγηση και ψυχολογική υποστήριξη.

Ο Νίκος από 2 ετών μέχρι και τα 18 του χρόνια έκανε όλα τα παραπάνω.».

«Είναι τόσο δύσκολο να υπάρχει στην οικογένεια ένα παιδί μ’ Αυτισμό ή οποιαδήποτε άλλη αναπηρία. Αυτισμός σημαίνει “σκέφτομαι, θέλω να κάνω πράγματα με το δικό μου μοναδικό και διαφορετικό τρόπο”. Είναι διαφορετικά αυτά τα παιδιά, διότι είναι μοναδικά, όπως όλοι μας, άλλωστε. Μαθαίνουμε, ωστόσο, τόσα πολλά… Μάς επηρεάζουν πολύ εύκολα, καθώς δε μπορούμε να ξεχάσουμε τις δυσκολίες π’ αντιμετωπίζουν στη ζωή τους και μάς κάνουν καλύτερους ανθρώπους. Ο φόβος, η αγωνία και η ανασφάλεια είναι καθημερινά συναισθήματα, διότι γνωρίζουμε πως ποτέ δεν θα είναι σαν τ’ άλλα παιδιά. Μεγαλώνοντάς τα έχουμε μετρήσει άπειρα “δε μπορεί”, αλλά συνεχώς προσπαθούμε να είμαστε δίπλα τους και να τούς αποδεικνύουμε ότι μπορούν να κάνουν πολλά, αρκεί να το καταλάβουν και να το πιστέψουν όσο μπορούν. Αντιμετωπίζουμε, όμως, την κάθε μας μέρα με δύναμη κι αποφασιστικότητα», συνεχίζει να θυμάται.

«Η απόφαση να κάνεις παιδί είναι, πραγματικά, βαρυσήμαντη. Αποφασίζεις ν’ αφήσεις την καρδιά σου να κυκλοφορεί έξω απ’ το σώμα σου για πάντα…»…

«Οι γονείς που έχουν παιδί μ’ αναπηρία θα πρέπει ν’ αποδεχτούν το πρόβλημά του απ’ τη στιγμή που θα πιάσουν στα χέρια τους τη γνωμάτευση του γιατρού, καθώς και να προσπαθήσουν να κάνουν τ’ αδύνατο δυνατό. Επίσης, θα πρέπει να καταλάβουν πως ό,τι ισχύει για το ρόλο της οικογένειας στην ομαλή ανάπτυξη και κοινωνική προσαρμογή ενός “μέσου” παιδιού, ακριβώς το ίδιο θα πρέπει να ισχύει και στην περίπτωση του δικού τους παιδιού που πάσχει απ’ την εκάστοτε αναπηρία. Το να κρύβουν το πρόβλημα και να μην τ’ αποδέχονται φέρει σα συνέπεια την απομόνωσή τους, το να μην τούς δίνουν τις ευκαιρίες που τούς αξίζει και να τούς στερούν τις χαρές της ζωής.».

«Τα παιδιά αυτά μάς διδάσκουν τόσα πολλά, αλλά διδάσκονται και τα ίδια μέσα απ’ την καθημερινότητά τους. Παίρνουν τέτοια μαθήματα ζωής, τα οποία κανένας υγιής άνθρωπος δε μπορεί να τα βιώσει. Η αγάπη και η υπομονή μάς βοηθούν, ώστε να ξεπεράσουμε, σχεδόν, τα πάντα. Βάζουμε πολύ αγάπη, πίστη κι ελπίδα κι, έτσι, ο φόβος μας γίνεται δύναμη. Η διαφορετικότητά τους είναι μια ευκαιρία, ώστε να είναι ξεχωριστά κι αυτή είναι η μαγεία, διότι, ακόμη κι αυτή, δηλαδή η διαφορετικότητα, έχει και τα θετικά της… Γνωρίζουν υπέροχους ανθρώπους και τούς δίνονται υπέροχες ευκαιρίες. Σίγουρα, όμως, δε μπορούμε να γνωρίζουμε τι μπορούν να καταφέρουν και δε θα το μάθουμε ποτέ, αν εμείς οι γονείς δεν τολμήσουμε να τούς ωθήσουμε, ώστε να το δοκιμάσουν, να το κάνουν πράξη. Γι’ αυτό βάλτε πολύ αγάπη… Η αγάπη τα μεταμορφώνει όλα, μάς δίνει θάρρος και δύναμη να συνεχίσουμε να παλεύουμε για τα μοναδικά ξεχωριστά παιδιά μας!», τονίζει ολοκληρώνοντας.

«Τα προβλήματα, ωστόσο, “περισσεύουν” στις περιπτώσεις των ΑμεΑ…»…

«Τα προβλήματα π’ αντιμετωπίζουν τ’ άτομα με κάθε μορφής αναπηρία (Κινητική Αναπηρία, προβλήματα όρασης, Τύφλωση, Παραπληγία, Νοητική Υστέρηση, Αυτισμό, Σύνδρομο Down) και οι οικογένειές τους είναι πάρα πολλά.

Στ’ άτομα με κινητική αναπηρία και τύφλωση, για παράδειγμα, υπάρχει, μεταξύ άλλων, αδυναμία πρόσβασης σε κοινόχρηστους χώρους, σε δημόσια κτήρια, σε μέσα μεταφοράς.

Μέχρι και σήμερα υπάρχει σοβαρή αδυναμία ένταξης κι αποδοχής των παιδιών αυτών στα τυπικά σχολεία Α’θμιας και Β’θμιας Εκπαίδευσης.

Επίσης, υπάρχουν γενικότερα διακρίσεις στο εργασιακό περιβάλλον.

Τέλος, υπάρχει περιορισμός των δικαιούχων προνοιακών επιδομάτων κι αναπηρικών συντάξεων, παρόλο που αυτά δίνονται με βάση το ποσοστό αναπηρίας που έχει το κάθε παιδί και το κάθε άτομο γενικότερα», αναφέρει επιγραμματικά.

«Πιστεύω ακράδαντα ότι η χειρότερη αναπηρία είναι η κακή συμπεριφορά!»…

«Η κοινωνία δεν είναι, ακόμα, αρκετά ευαισθητοποιημένη και συνειδητοποιημένη, ώστε να δίνει τις ανάλογες και ίσες ευκαιρίες που έχουν όλοι οι υπόλοιποι υγιείς άνθρωποι στο κοινωνικό σύνολο. Σίγουρα, έχει βελτιωθεί σε σχέση με το παρελθόν, αλλά απέχει αρκετά, ακόμα, απ’ το σημείο όπου τα συγκεκριμένα άτομα θα έχουν τις ίδιες δυνατότητες κι ευκαιρίες με οτιδήποτε θελήσουν ν’ ασχοληθούν. Πολλοί δε γνωρίζουν, μέχρι και σήμερα, τι σημαίνει “ΑμεΑ” και πώς γράφεται.

Πέρα απ’ την παιδεία μας, το συναισθηματικό μας κόσμο και το χαρακτήρα μας, π’ αναπτύσσονται στην οικογένεια, η στάση του καθενός μας καθορίζεται κι απ’ το μορφωτικό μας υπόβαθρο. Η στάση μας είναι ο τρόπος με τον οποίο επιλέγουμε ν’ αντιμετωπίσουμε την οποιαδήποτε κατάσταση που θα προκύψει ξαφνικά μπροστά μας.

Τα συναισθήματα που μπορεί να νοιώσουν σε μια τέτοια κατάσταση ποικίλουν και μπορεί να είναι είτε θετικά είτε αρνητικά. Μπορεί να νιώσουν συναισθήματα φόβου, αγωνίας, άγχους, επιθετικότητας αλλά και συναισθήματα αποδοχής, αγάπης, συμπάθειας.

Η κοινωνία για πολλά χρόνια αντιμετώπιζε τα ΑμεΑ μ’ οίκτο κι αδιαφορία. Σήμερα καταφέραμε, τελικά, να κάνουμε μικρά βήματα και να δώσουμε κάποιες ευκαιρίες σ’ αυτά τ’ άτομα και στις οικογένειές τους, ώστε ν’ αρχίσουν να βλέπουν τη ζωή τους με περισσότερη αισιοδοξία. Η ελλιπής ενημέρωση και η έλλειψη παιδείας πρέπει να καταπολεμηθούν πρώτα απ’ όλα μέσα απ’ τα σχολεία, ώστε οι νέες γενιές να βγουν καλύτερες απ’ τις προηγούμενες. Όλοι οι άνθρωποι πρέπει να έχουν ίσα δικαιώματα και ίσες ευκαιρίες χωρίς διακρίσεις», τονίζει.

«Κάθε λύση φαίνεται ασήμαντη σ’ αυτόν που δεν καταλαβαίνει το πρόβλημα…»…

«Αυτό π’ απασχολεί όλους τους γονείς που έχουν παιδιά ΑμεΑ είναι τι θα γίνουν αυτά, όταν οι ίδιοι θα φύγουν απ’ τη ζωή. Οι σύλλογοι γονέων ΑμεΑ τις περισσότερες φορές υποχρεώνονται να κάνουν πράγματα που δεν υπάγονται στην αρμοδιότητά τους.Το κράτος πρέπει να φροντίσει να γίνουν περισσότερα σχολεία ειδικής αγωγής, τμήματα ένταξης, παράλληλες στηρίξεις ανάλογα με τις ανάγκες των παιδιών. Πρέπει να γίνουν στέγες υποστηριζόμενης διαβίωσης. Επίσης, να δώσει σε λειτουργικά παιδιά θέσεις εργασίας.».

«Ο κόσμος τ’ Αυτισμού είναι ένα ιδιαίτερο ταξίδι. Το ταξίδι αυτό θα σ’ οδηγήσει, ενίοτε, σε δύσκολα μονοπάτια και σε στιγμές αδυναμίας μέχρι να μάθεις μέσα απ’ αυτό πώς τ’ άτομα μ’ Αυτισμό αντιλαμβάνονται τον κόσμο. Τα παιδιά μ’ αναπτυξιακές διαταραχές και νοητικές δυσκολίες παρουσιάζουν, συνήθως, σημαντικές δυσκολίες στην κατανόηση της επικοινωνίας, της κοινωνικής αλληλεπίδρασης και, γενικότερα, αντιλαμβάνονται λίγο διαφορετικά τον κόσμο γύρω τους. Εμείς ως γονείς ενός παιδιού που παρουσιάζει αυτές τις σημαντικές δυσκολίες προσπαθήσαμε όλα αυτά τα χρονιά ν’ ακολουθήσουμε αυτόν το μαγικό κόσμο τ’ Αυτισμού. Μέσα από εύκολες και δύσκολες στιγμές καταφέραμε ν’ αντιληφθούμε τις ανάγκες, τις δυσκολίες και τα ενδιαφέροντα του παιδιού μας. Γι’ αυτό κι όλα αυτά τα χρόνια προσπαθούμε να δώσουμε στο Νικόλα όλα τα εφόδια, τα οποία θα τον βοηθήσουν στο μέλλον να είναι -όσο αυτό είναι εφικτό- ένας αυτόνομος ενήλικας. Παράλληλα, ανακαλύψαμε τις ιδιαίτερες δεξιότητες του παιδιού που τον κάνουν να είναι χαρούμενος και τον βοηθούν στην κοινωνική του ανάπτυξη και την αυτονομία του.».

«Και, ξαφνικά, όρμησε ο αθλητισμός στη ζωή του Νίκου Τουλίκα!»…

«Ο αθλητισμός μπήκε στη ζωή του Νίκου στην ηλικία των 17 ετών. Μέχρι τότε δεν είχε καμία επαφή με τον αθλητισμό εκτός απ’ την ώρα της γυμναστικής στο σχολείο.

Ξεκίνησε απ’ το Σκι Αντοχής με τα Special Olympics Hellas το 2012 και το 2013 συμμετείχε για πρώτη φορά στους Παγκόσμιους Χειμερινούς Αγώνες των SO στη Νότια Κορέα. Εκεί διακρίθηκε για πρώτη φορά στα 1500μ. παίρνοντας τη 2η θέση και την 3η στ’ ομαδικό Σκι Αντοχής.».

«Τ’ αγωνιστικό προφίλ ενός “Πρωταθλητή”…»…

«Απ’ το 2014 έως και σήμερα συμμετείχε σ’ αγώνες δρόμου στα 5, 10 και 15 χιλιόμετρα και στον Ημιμαραθώνιο στις παρακάτω διοργανώσεις: 

  • Αυθεντικός Μαραθώνιος Αθήνας
  • Νυχτερινός Ημιμαραθώνιος Θεσσαλονίκης
  • Διεθνής Μαραθώνιος Θεσσαλονίκης
  • Run Greece 
  • Στο Φιλίππειο Δρόμο (Βεργίνα-Βέροια) μαζί με γνωστούς και καταξιωμένους δρομείς.

Το 2015 συμμετείχε στους Παγκόσμιους Καλοκαιρινούς Αγώνες με τα Special Olympics Hellas στο Los Angeles της Αμερικής όπου κατέκτησε την 1η θέση στην κατηγορία του.

Απ’ το 2016 είναι αθλητής τ’ Αθλητικού Σωματείου ΑμεΑ Ν. Ημαθίας “ΑΙΓΕΣ” και συμμετέχει στα Πανελλήνια Πρωταθλήματα Στίβου της Εθνικής Αθλητικής Ομοσπονδίας ΑμεΑ κατακτώντας την 1η και 2η θέση στα 5 και 10 χιλιόμετρα, καταρρίπτοντας, μάλιστα, το Πανελλήνιο ρεκόρ στα 10χλμ. στην κατηγορία Τ20 (Νοητικής Υστέρησης). Το Α.Σ. “ΑΙΓΕΣ” απασχολεί 16 αθλητές με Νοητική Υστέρηση, Αυτισμό, Σύνδρομο Down, Κινητικές Αναπηρίες.

Το 2017 ήταν ο πρώτος Έλληνας Λαμπαδηδρόμος για την Αφή της Φλόγας στους Παγκόσμιους Χειμερινούς Αγώνες των Special Olympics στην Αυστρία. Αγωνίστηκε στα 2500μ. στο Σκι Αντοχής όπου κατέκτησε την 1η θέση στην κατηγορία του. 

Εκείνη ήταν η τελευταία χρονιά ως αθλητής των Special Olympics Hellas κι αυτό διότι διαλύθηκε το Προπονητικό Πρόγραμμα των SOH στην Ημαθία. Απ’ το Α.Σ. ΑμεΑ Ν. Ημαθίας “ΑΙΓΕΣ” έγιναν κάποιες προσπάθειες, για να ενεργοποιηθεί ξανά, χωρίς, όμως, καμία ιδιαίτερη ανταπόκριση απ’ την Αθήνα.».

«Σ’ αυτούς τους δρόμους αντοχής δεν είναι ο στόχος να κάνει ένα νέο ατομικό ρεκόρ, αλλά τρέχοντας παρέα με τους φίλους του αισθάνεται χαρούμενος, απολαμβάνει τη διαδρομή και τερματίζει με το χαμόγελο στα χείλη. Στέλνουμε το μήνυμα κατά του κοινωνικού αποκλεισμού, το μήνυμα της αγάπης, αλλά, κυρίως, κοινωνικό μήνυμα πως, ακόμη κι όταν βρισκόμαστε οι ίδιοι σ’ ανάγκη, μπορούμε να βοηθήσουμε άλλους συνανθρώπους μας!».

«Οι αγωνιστικοί κι όχι μόνο στόχοι του Νίκου τον καθιστούν έναν πραγματικό ήρωα!»…

«Για το Νίκο ο Πρωταθλητισμός δεν αποτελεί αυτοσκοπό. Στόχος μας είναι ν’ ασχολείται με τον αθλητισμό, να είναι ενταγμένος, κοινωνικοποιημένος και να τον αποδέχονται γι’ αυτό που, πραγματικά, είναι.

Αναφορικά με τους στόχους του, ακολουθεί το καλεντάρι της Εθνικής Αθλητικής Ομοσπονδίας ΑμεΑ και προετοιμάζεται για το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου ΑμεΑ 2021, όπου θ’ αγωνιστεί στα 5 και στα 10 χιλιόμετρα.

Λόγω του Covid έχουν ακυρωθεί όλες οι μεγάλες διοργανώσεις, στις οποίες θ’ αγωνιζόταν, ευελπιστούμε, όμως, πως την Άνοιξη τα πράγματα θα είναι καλύτερα και θα συμμετέχει σ’ αγώνες δρόμου και σ’ αθλητικές ημερίδες του ΣΕΓΑΣ.».

«Πρέπει να έχεις υψηλές προσδοκίες απ’ το εαυτό σου, πριν καταφέρεις κάτι σημαντικό!»…

«Προπονητής του είναι ο κ. Αντώνης Στόικος, ο οποίος τον ανέλαβε εθελοντικά απ’ το 2018 έως και σήμερα. Οι προπονήσεις γίνονται καθημερινά στο Καυτατζόγλειο στη Θεσσαλονίκη και διαρκούν δυο ώρες.

Η αλήθεια είναι ότι είναι πολύ δύσκολο για ένα παιδί με Νοητική Υστέρηση κι Αυτισμό να κάνει Πρωταθλητισμό, διότι, πολλές φορές, ανάλογα με τη ψυχολογία του, βγάζει αντίδραση κι επιθυμεί να κάνει αυτό που ο ίδιος θέλει κι όχι αυτό που πρέπει ή τού έχει ειπωθεί.

Επιπρόσθετα, είναι εύκολο να τραυματιστεί στη διάρκεια της προπόνησης. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι εξαιτίας της διάσπασης της προσοχής, δεν προσέχει και μπορεί να παραπατήσει.».

«Προπονητής είναι αυτός που μπορεί να δώσει κατεύθυνση, χωρίς να προκαλέσει αγανάκτηση…»…

«Οι προπονητές π’ ασχολούνται με παιδιά μ’ αναπηρία θα πρέπει να είναι πρώτα άνθρωποι, να έχουν ευαισθησίες, ν’ αγαπούν αυτό που κάνουν και, φυσικά, να διαθέτουν την κατάλληλη χημεία, γιατί, όπως έχει δείξει και η ιστορία, τα πτυχία από μόνα τους δε καθιστούν τον οποιοδήποτε ασχολείται με την αναπηρία επαγγελματία.».

«Η πανδημία κι ο Covid αποτελούν τροχοπέδη στην προσπάθεια…»…

«Λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών που υπάρχουν σήμερα, εξαιτίας της πανδημίας, οι προπονήσεις του γίνονται στο γήπεδο του χωριού μας (Νησί Ημαθίας) με την επίβλεψη τόσο τη δική μου όσο και του πατέρα του και διαρκούν γύρω στη 1,5 με δύο ώρες.

Ο προπονητής του μάς στέλνει το πρόγραμμα κι εμείς, απλά, τον επιβλέπουμε και τού λέμε τι πρέπει να κάνει, ωστόσο, πολλές φορές, δε μάς ακούει μ’ αποτέλεσμα το πρόγραμμα να μη γίνεται σωστά. Δε τού αρέσει που προπονείται μόνος. Ζητάει τον προπονητή του και τους συναθλητές του απ’ τη Θεσσαλονίκη. 

Η προετοιμασία για το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου ξεκίνησε τον Αύγουστο και θα τελειώσει στα τέλη Ιουλίου.».

«Εμείς, ως γονείς παιδιού μ’ αναπηρία, ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε δίπλα στο παιδί μας και θα προσπαθούμε όσο το δυνατόν περισσότερο, ώστε ο Νικόλας μας να είναι ευτυχισμένος, να προοδεύει στη ζωή του και μαζί του να φθάσουμε στον προορισμό αυτού του ταξιδιού που είναι η ευτυχία ενός παιδιού που βρίσκεται στο φάσμα τ’ Αυτισμού. Όπως αναφέρει στο βιβλίο της μια μητέρα παιδιού μ’ αναπηρία, “όταν μαθαίνεις για την περίπτωση του παιδιού σου, πρέπει το εγώ σου να το δολοφονήσεις”!», αναφέρει η μητέρα του Νίκου.

«”Μόνοι” στον αγώνα αυτό…»…

«Ο Νίκος δεν παίρνει, μέχρι σήμερα, κάποια βοήθεια απ’ το κράτος για τις διακρίσεις του. Τα έξοδά του (αθλητικός εξοπλισμός, μεταφορικά, κλπ) τα καλύπτουμε είτε μόνοι μας είτε από κάποιους χορηγούς που θέλουν να στηρίξουν την προσπάθειά του.

Ωστόσο, σ’ ό,τι έχει σχέση με τις διακρίσεις των ΑμεΑ, οι αθλητές παίρνουν μόρια από Πανελλήνια Πρωταθλήματα για την εισαγωγή τους σε ΑΕΙ κι ΑΤΕΙ. Επίσης, αν έχουν Παγκόσμιες ή Παραολυμπιακές διακρίσεις, διορίζονται στο Δημόσιο.

Τον προηγούμενο μήνα, ωστόσο, ψηφίστηκε ο Νέος Αθλητικός Νόμος. Πλέον, όλα τ’ αθλητικά σωματεία ΑμεΑ είναι υποχρεωμένα να έχουν ειδική αθλητική αναγνώριση απ’ τη Γενική Γραμματεία Αθλητών, ν’ αλλάξουν τα καταστατικά τους και να γραφούν στο Μητρώο της Γ.Γ.Α.».

«Τα “κενά” στις περιπτώσεις των ΑμεΑ αθλητών…»…

«Το πρόβλημα που υπάρχει με των μικρής δυναμικότητας σωματείων είναι πως καθίσταται δύσκολο για τα παιδιά να πάρουν αθλητική αναγνώριση μ’ αποτέλεσμα να μη μπορούν να συμμετέχουν στα Πανελλήνια Πρωταθλήματα των διαφόρων αθλημάτων λόγω του ότι οι προπονητές είναι εθελοντές και δεν υπάρχουν οι αντίστοιχες ειδικότητες στις μικρές πόλεις.

Βασικός σκοπός του δικού μας σωματείου (βλ. Α.Σ. ΑμεΑ Ν. Ημαθίας “ΑΙΓΕΣ”) είναι να πείσουμε τους γονείς να φέρουν τα παιδιά μ’ αναπηρία στο γήπεδο και ν’ ασχοληθούν με τον αθλητισμό. Στο σωματείο μας τα μοναδικά έσοδα προκύπτουν απ’ τις συνδρομές των μελών και των γονέων ΑμεΑ καθώς, επίσης, κι από κάποιες δωρεές και χορηγίες που μάς δίνονται.».

«Τα οφέλη και τα θετικά τ’ αθλητισμού ξεπερνούν κάθε εμπόδιο…»…

«Η φυσική δραστηριότητα μ’ όλες της τις μορφές (φυσική αγωγή, κινητική αναψυχή, αθλητισμός και Πρωταθλητισμός) αποτελεί αφενός ένα χώρο συνάντησης των ατόμων αυτών κι αφετέρου έναν αβίαστο τρόπο συνύπαρξής τους. Η διδασκαλία και η εξάσκηση νέων κι εναλλακτικών κινητικών κι αθλητικών δραστηριοτήτων εμπλουτίζουν τ’ άτομα αυτά, ενώ, παράλληλα, τούς επιτρέπουν να εξερευνήσουν νέες δυνατότητες, προκλήσεις κι ευκαιρίες επιτυχίας. Συνεπώς, τούς παρέχουν κίνητρα για συμμετοχή και βελτίωση.

Η άσκηση σωματικών κι αθλητικών δραστηριοτήτων συνιστά για τ’ άτομα μ’ ειδικές, σωματικές ή πνευματικές, αναπηρίες εξέχον μέσον ατομικής ανάπτυξης, αποκατάστασης, κοινωνικής ένταξης κι αλληλεγγύης και για τους λόγους αυτούς πρέπει να ενθαρρύνεται!

Η άσκηση, είτε ως αναψυχή, είτε ως αγωνιστικός αθλητισμός, στ’ άτομα με ιδιαιτερότητες είναι ευεργετική. Τα κυριότερα ψυχικά οφέλη είναι, μεταξύ άλλων, η ανάπτυξη της αυτοπεποίθησης, η προσαρμογή τ’ ατόμου στην κοινωνία, η αποδοχή, η επαναπόκτηση του αυτοσεβασμού, η πρόληψη ή μείωση της απομόνωσης, της απόγνωσης ή της κατάθλιψης, η ευκαιρία για διασκέδαση, η ικανοποίηση, η χαρά, η αυτοεκπλήρωση.

Ο αθλητισμός για τ’ άτομα μ’ αναπηρίες δεν είναι μόνο χαρά, διασκέδαση κι άσκηση, αλλά μια διαδικασία επίπονη και μακρόχρονη, η οποία συμβάλλει στην αποκατάσταση, αλλά, κυρίως, στην ανεξαρτησία τ’ ατόμου και την επανένταξή του στην κοινωνία.».

«Υπάρχει, ωστόσο, ανταγωνισμός στις περιπτώσεις των ΑμεΑ Αθλητών;»..

«Ο ανταγωνισμός υπάρχει και στους αθλητές ΑμεΑ, οι οποίοι χαίρονται με τις επιτυχίες τους, απλά δε μπορούν να κατανοήσουν τη σημαντικότητα της στιγμής λόγω της Νοητικής Υστέρησης.».

«Η 3η Δεκέμβρη δεν είναι γιορτή αλλά άλλη μια μέρα που συνεχίζουν τ’ άτομα μ’ αναπηρία να ζητούν τ’ αυτονόητο. Αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης και το δικαίωμα ισότιμης πρόσβασης σε υγεία, απασχόληση κι εκπαίδευση! Τ’ άτομα μ’ αναπηρία αντιμετωπίζουν εμπόδια στην καθημερινή ζωή, διότι η κοινωνία, πολλές φορές, δε λαμβάνει υπόψιν τα χαρακτηριστικά της συγκεκριμένης ομάδας πληθυσμού, τις δυνατότητες και τις ανάγκες που έχουν.

Αναπηρία, πλέον, θεωρείται τ’ αποτέλεσμα της σχέσης των ικανοτήτων ενός ατόμου και των απαιτήσεων του περιβάλλοντος. Τ’ άτομα αυτά βιώνουν συχνά το φαινόμενο του κοινωνικού αποκλεισμού. Αισθάνονται την περιθωριοποίηση και τη στέρηση της συμμετοχής στα κοινωνικά, στα δημόσια αγαθά και στις υπηρεσίες που πρέπει να είναι κοινά σ’ όλους τους πολίτες ενός κράτους.

Τ’ άτομα μ’ αναπηρία δε ζητούν να γίνει η ζωή τους ευκολότερη. Ζητούν να γίνει η ζωή τους ΙΣΗ με τη δική μας. Στόχος πρέπει να είναι, όχι η τυπική, αλλά η πραγματική ισότητα, η οποία σημαίνει ίσες ευκαιρίες στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή.

Αυτό που πρέπει να επιδιώκεται είναι ο σεβασμός της ατομικής κι ομαδικής ιδιαιτερότητας του κάθε ατόμου.

Στο χέρι μας είναι να τούς αποδεχθούμε γι’ αυτό που πραγματικά είναι!», τονίζει ολοκληρώνοντας η κυρία Έφη Καραγιάννη.

1 Σχόλιο

Αφήστε μια απάντηση

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο