HOT NEWSΑΝΑΛΥΣΕΙΣΑΠΟΨΕΙΣΜΑΡΓΕΤΗΣΜΠΑΣΚΕΤ

Παναθηναϊκός: «Διαβολοβδομάδα» με σημαντικά κέρδη ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων

760προβολές

Οι διπλές υποχρεώσεις του Παναθηναϊκού στην Ευρωλίγκα γι’ αυτή την εβδομάδα ολοκληρώθηκαν με αρκετά κέρδη για τον ίδιον, ανεξαρτήτου αποτελεσμάτων.

Ο Παναθηναϊκός (5-9) πέρασε αυτή την «διαβολοβδομάδα» παίρνοντας αρκετά καλό βαθμό με αντιπάλους τις Ρεάλ Μαδρίτης (9-5) και Άλμπα Βερολίνου (6-8) αντίστοιχα.

Ας ξεκινήσουμε από το πιο πρόσφατο χρονικά παιχνίδι με την Άλμπα Βερολίνου.

Οι γηπεδούχοι παρά το γεγονός ότι κουβαλούσαν την κούραση από το ματς με την Ρεάλ και τις δύο παρατάσεις του, τον εκνευρισμό από τον τρόπο που ήρθε το αρνητικό αποτέλεσμα στο εν λόγο παιχνίδι, την πίεση εξαιτίας της κακής εντός έδρας ήττα από την Ζαλγκίρις αλλά και την παμπόνηρη Άλμπα απέναντί του, διαχειρίστηκαν αρκετά καλά όλες αυτές τις καταστάσεις.

Με το βάρος όλων των παραπάνω, ο Παναθηναϊκός μπήκε στην αναμέτρηση αρκετά καλά συγκεντρωμένος και με διάθεση να παίξει σκληρή άμυνα. Με «όπλο» λοιπόν την άμυνά του κατάφερε να ελέγξει καλύτερα τον ρυθμό – σκορ του ματς και ταυτόχρονα να βρει σταδιακά ο ίδιος τα πατήματα του και επιθετικά. Η πίεση των παικτών του Γιώργου Βόβορα κοντά στο καλάθι αυξανόταν όσο ο χρόνος περνούσε, με τον Γιώργο Παπαγιάννη να αποδεικνύει σε ακόμη ένα παιχνίδι ότι αποτελεί τον πιο βελτιωμένο παίκτη του ρόστερ του ελληνικού συλλόγου από την αρχή της σεζόν και ο οποίος έχει ακόμα περιθώριο βελτίωσης – εξέλιξης.

Ο Έλληνας ψηλός πρόσθεσε ακόμα μια θετική εμφάνιση στην εφετινή του πορεία, όντας επί της ουσίας φόβητρο στις δύο ρακέτες για λογαριασμό του Παναθηναϊκού. Δεν είναι μόνο οι πόντοι, τα ριμπάουντ, οι τάπες και οι άμυνες που έβγαλε στην πορεία του παιχνιδιού αλλά κυρίως οι κινήσεις του πάνω στο παρκέ, η αυτοπεποίθηση – σιγουριά του και οι αθόρυβες δουλειές που δεν αποτυπώνονται στην στατιστική.

Με την άμυνα και τον Παπαγιάννη βασικό πυλώνα στην ρακέτα, ο Παναθηναϊκό δεν επέτρεψε στους Γερμανούς να βρουν ρυθμό ή εύκολα καλάθια. Βέβαια, αυτό δεν σήμαινε ότι παραιτήθηκαν από το ματς. Η Άλμπα μπορεί να μην διαθέτει παχουλό πορτοφόλι, τρομακτική ποιότητα και βάθος πάγκου, όμως αποτελεί μια ιδιαίτερα καλοδουλεμένη, παμπόνηρη και πεισματάρα ομάδα με την «αλεπού» των πάγκων, Αϊτο Ρενέσες, να έχει φτιάξει ένα ωραίο σύνολο που συνεχίζει να προσθέτει τις δικές του πινελιές.

Ο Παναθηναϊκός χάρη στην άμυνά του ήλεγχε τον αγώνα έχοντας πάντα το προβάδισμα αλλά την Άλμπα να παρακολουθεί διακριτικά σε κοντινή απόσταση περιμένοντας την ευκαιρία της. Η α’ περίοδος ολοκληρώθηκε 25-18 υπέρ των γηπεδούχων, οι οποίοι είχαν  6/6 δίποντα, 4/8 τρίποντα στο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και γενικότερα επικρατούσαν σε όλους τους τομείς των αντιπάλων τους, ωστόσο δεν μπορούσαν να ξεφύγουν περεταίρω στο σκορ.

Στην β’ περίοδο, οι «πράσινοι»  δεν είχαν την ίδια συχνότητα ευστοχίας με το αντίπαλο καλάθι, ωστόσο η άμυνά τους συνέχιζε να δίνει λύσεις και να τους διατηρεί μπροστά στο σκορ ανεβάζοντας την διαφορά ακόμα και στο +11 (29-18, 9:24). Η Άλμπα μπορεί να έτρεξε ένα αναπάντητο σερί 8-0 μειώνοντας στους 3 (29-26, 7:34) και να γίνεται απειλητική, ωστόσο ξανά η άμυνα του ελληνικού συλλόγου ενεργοποιήθηκε εκ νέου για να ανακτήσει τον ρυθμό του αγώνα και ψυχολογία για να αυξήσει ξανά την διαφορά. Με βάση την άμυνά του λοιπόν και κόπο, ο Παναθηναϊκός πήγε στα αποδυτήρια προηγούμενος 39-32 και έχοντας 4/11 δίποντα και 0/8 τρίποντα(!) στην β’ περίοδο και γενικά 8/16 τρίποντα στο εικοσάλεπτο.

Στο γ’ δεκάλεπτο, ο Παναθηναϊκός έβγαλε ξανά διάθεση, ενέργεια και σκληράδα στην άμυνα ενώ κατάφερε να γίνει πιο αποτελεσματικός επιθετικά με καλή κυκλοφορία της μπάλας αλλά και με κομβικό Νέντοβιτς. Ο Σέρβος μπορεί να ξεκίνησε με 0/4 τρίποντα έβαλε 3 συνεχόμενα προσωπικά σουτ από την περιφέρεια, τουλάχιστον ένα υπό δύσκολες συνθήκες δίνοντας αέρα και περεταίρω ψυχολογία στους γηπεδούχους. Γενικότερα, ο Παναθηναϊκός στην γ’ περίοδο πήρε αρκετά πράγματα από πολλούς παίκτες σε άμυνα και επίθεση, γεγονός που τον βοήθησε σημαντικά στην διαχείριση του παιχνιδιού, το «χτίσιμο» ψυχολογίας και το άνοιγμα της διαφοράς στο +14 (66-52) υπέρ των γηπεδούχων. Μάλιστα ο Παναθηναϊκός ολοκλήρωσε ακόμη μια περίοδο μετά το α’ δεκάλεπτο με υψηλό ποσοστό ευστοχίας στα τρίποντα, καθώς πέτυχε 7/10 τρίποντα, κάτι ασυνήθιστο με βάση την επίδοσή του στον συγκεκριμένο τομέα μέχρι τώρα στην σεζόν.

Το παιχνίδι όμως δεν είχε ολοκληρωθεί, καθώς υπήρχαν ακόμη 10 λεπτά και η Άλμπα δεν είχε πει την τελευταία της λέξη. Οι Γερμανοί έχουν αποδείξει πολλάκις ότι δεν εγκαταλείπουν παιχνίδια, αν δεν ακουστεί η κόρνα της λήξης. Η εκκίνηση του τελευταίου δεκαλέπτου βρήκε την Άλμπα να πατάει καλύτερα πάνω στο παρκέ και κυρίως με τρίποντα κατάφερε να εκμεταλλευτεί το επιθετικό «βραχυκύκλωμα» του Παναθηναϊκού για ένα πεντάλεπτο. Το 66-52 είχε γίνει 74-67 με ένα επί μέρους σκορ περιόδου 8-15 στο 5:30. Κάπου εκεί όμως, ο Παναθηναϊκός αφυπνίστηκε και ανέβασε στροφές ξανά σε άμυνα – επίθεση και με μεγάλο πρωταγωνιστή τον Παπαπέτρου, ο οποίος πέτυχε μια σειρά από μεγάλα τρίποντα, ανέβασε πάλι την διαφορά και επανέφερε την ηρεμία στις τάξεις της ομάδας του. Επί της ουσίας, ο Παναθηναϊκός «απάντησε»  στο καλό πεντάλεπτο των φιλοξενούμενων με δικό του καλό πεντάλεπτο σε άμυνα και επίθεση με ένα εντυπωσιακό σερί 18-2 «καθαρίζοντας» το ματς για το τελικό 92-69.

Ο Παναθηναϊκός κέρδισε δίκαια την Άλμπα, καθώς παρουσιάστηκε σοβαρός και με αγωνιστική νοοτροπία όπως του ταιριάζει ως ομάδα. Δηλαδή, το παιχνίδι του να αρχίζει και να τελειώνει από την άμυνά του. Ο ελληνικός σύλλογος έβγαλε σκληράδα, προσήλωση και συγκέντρωση στην άμυνά του, κάτι που του επέτρεψε να «χτίσει» ρυθμό και ψυχολογία και στην επίθεση. Ακόμη και στο κακό του χρονικό διάστημα, όταν η Άλμπα άρχισε να ροκανίζει την διαφορά και να αυξάνει την πίεση, η άμυνα ήταν εκείνη που τον κράτησε όρθιο και δεν επέτρεψε να «εκτροχιαστεί» το ματς όπου είχε βάλει σε μια πορεία με κόπο.

Επιπλέον, οι «πράσινοι» πέραν της άμυνας πήραν αρκετά πράγματα από πολλούς παίκτες. Οι Παπαγιάννης – Παπαπέτρου (22 πόντους με 3/3 βολές, 5/7 δίποντα, 3/7 τρίποντα, 4 ριμπάουντ, 4 ασίστ και 1 μπλοκ)ήταν κομβικοί τόσο σε άμυνα όσο και επίθεση προσφέροντας πολλές λύσεις σε άμυνα – επίθεση, με τον τελευταίο να αναλαμβάνει κομβικές επιθέσεις στο τελευταίο πεντάλεπτο όπως αναφέρθηκε παραπάνω. Όσον αφορά τον Παπαγιάννη, ειπώθηκε και στην αρχή, εξακολουθεί να βελτιώνεται, εξελίσσεται και ανεβαίνει.  Ο Έλληνας ψηλός ήταν πολύ καλός κάτω από τις δύο ρακέτες, δημιουργώντας διαρκώς προβλήματα στους αντίπαλους ψηλούς είτε σε άμυνα είτε σε επίθεση. Ο Παπαγιάννης είναι μακράν ο πιο βελτιωμένος αθλητής του Παναθηναϊκού, ο οποίος έχει ακόμα πολλά πράγματα να δείξει πάνω στο παρκέ. Μην ξεχνάμε ότι ο Έλληνας ψηλός (2.18) είναι μόλις 23 ετών και αγωνίζεται σε μια θέση που παραδοσιακά οι παίκτες αργούν να ωριμάσουν και να ολοκληρώσουν την εξέλιξή τους. Ότι έχει αδυναμίες ή πράγματα να βελτιώσει στο παιχνίδι του, ασφαλώς και υφίστανται, ωστόσο την φετινή σεζόν δείχνει διάθεση να κινηθεί σε υψηλές πτήσεις και ταυτόχρονα να ανέβει επίπεδα ως παίκτης. Ο Παπαγιάννης (12 πόντους με 4/8 δίποντα και 4/4 βολές, 6 ριμπάουντ – 4 επιθ/2 αμυντ, 3 ασίστ και 4 μπλοκ) βγάζει μια αύρα αυτοπεποίθησης και διάθεσης να κυριαρχεί κάτω από τις ρακέτες, τοποθετώντας αρκετά καλά σώμα – χέρια στο μαρκάρισμα αντιπάλων (ακόμα και κοντών), πάνω στην μπάλα και γενικότερα παιχνίδι με περισσότερο πλουραλισμό αφού βοηθά σημαντικά σε άμυνα, δημιουργία και επίθεση.  Ασφαλώς, έχει πολλά πράγματα ακόμα να βελτιώσει – εξελίξει, όμως αν συνεχίσει να δουλεύει  τότε δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο να φτάσει σε σημείο να θεωρηθεί το καλύτερο σέντερ της Ευρώπης. Όμως, έχει αρκετό δρόμο και δουλειά μέχρι να φτάσει σ’ αυτό το σημείο. Ο χρόνος θα δείξει αν θα καταφέρει να φτάσει στο συγκεκριμένο επίπεδο.

Τώρα, αναφορικά με τους υπόλοιπους παίκτες, ο Παναθηναϊκός είχε το προνόμιο να πάρει λύσεις από αρκετούς παίκτες και όσοι πρόσφεραν σε διάρκεια έλαβαν και περισσότερο χρόνο συμμετοχής. Ο Νέντοβιτς μπορεί να ξεκίνησε άστοχος, στην πορεία όμως του ματς έδειξε για ακόμη μια φορά την ποιότητά του και το γεγονός ότι  αποτελεί βαρόμετρο για την επίθεση του ελληνικού συλλόγου. Επιπλέον, Ρος – Ουάιτ πρόσφεραν πολύτιμες λύσεις επιθετικά αλλά κυρίως έδωσαν πολλές μάχες και έκαναν δουλειές στην άμυνα, βοηθώντας σημαντικά τον Παναθηναϊκό να ελέγχει το παιχνίδι. Ο παίκτης όμως που κέρδισε αρκετά την προσοχή ερχόμενος από τον πάγκο, ήταν ο Λεωνίδας Κασελάκης. Ο διεθνής φόργουορντ με την ενέργεια και μαχητικότητά του πρόσφερε πολύτιμες βοήθειες στις δύο άκρες του παρκέ και σε χρονικά σημεία του παιχνιδιού που οι «πράσινοι» είχαν ανάγκη τέτοιου είδους στοιχεία αλλά και τις ανάσες που πρόσφερε στον παίκτη που αντικαθιστούσε κάθε φορά.

Παράλληλα, ο Παναθηναϊκός κατάφερε να βρει 20 πόντους από λάθη αντιπάλου και 11 πόντους από δεύτερες επιθέσεις ενώ η εντυπωσιακή επίδοση για τα δεδομένα του με 15/34 τρίποντα (44.1%) βοήθησαν προκειμένου να φτάσει στην νίκη. Όλα όμως για τον Παναθηναϊκό άρχιζαν και ολοκληρώνονταν από την σκληρή του άμυνα. Μέσω αυτής κατάφερε να ελέγξει τον ρυθμό, να κατεβάσει το σκορ της Άλμπα και να αποκτήσει σταδιακά ο ίδιος αυτοπεποίθηση στην πορεία του ματς.

Η Άλμπα Βερολίνου είναι μια ιδιαίτερα πονηρή, δουλεμένη, επικίνδυνη και πεισματάρα ομάδα που μπορεί να μην τρομάζει με το υλικό της αλλά αν ο αντίπαλος την υποτιμήσει ή της δώσει δικαιώματα θα το εκμεταλλευτεί για να κάνει την ζημιά της. Εξάλλου, μόνο τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι πριν το ματς με τον Παναθηναϊκό είχε τρεις σερί νίκες στην Ευρωλίγκα και μάλιστα εκτός έδρας (Βαλένθια, Φενέρμπαχτσε και Ερυθρός Αστέρας) κόντρα σε καλύτερες θεωρητικά ομάδες.  Παράλληλα, οι Γερμανοί  έδειχναν να βρίσκονται σε καλό επιθετικό φεγγάρι  πηγαίνοντας τα παιχνίδια τους συνήθως σε υψηλό σκορ, κάτι που ο ελληνικός σύλλογος δεν τους επέτρεψε να βρουν.

Μπορεί να μην είχε την ίδια παραγωγικότητα σε σχέση με άλλα ματς στο ΟΑΚΑ, ωστόσο απέδειξε ότι πρόκειται για μια καλά δουλεμένη ομάδα, με Αρχές στο παιχνίδι της και φυσικά πείσμα. Μάλιστα, το τελευταίο στοιχείο είναι αξιοζήλευτο στην προσπάθειά της και ενδεχομένως θα πρέπει να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση για πολλές ομάδες της Ευρώπης  ακόμη και τις ελληνικές. Σ’ όλη την διάρκεια του παιχνιδιού, η Άλμπα «κυνηγούσε» στο σκορ αλλά παρακολουθούσε από κοντινή σχετικά απόσταση περιμένοντας υπομονετικά απροσεξίες ή αγωνιστική κοιλιά των αντιπάλων της. Αυτό έγινε στην τελευταία περίοδο και το εκμεταλλεύτηκε σημαντικά μειώνοντας την διαφορά επικίνδυνα και αυξάνοντας την πίεση στην άλλη πλευρά. Το αποτέλεσμα μπορεί να μην ήταν θετικό για την ίδια αλλά έδειξε για ακόμη μια φορά τον χαρακτήρα της.

Πάμε να πούμε και λίγα πράγματα για το έτερο ματς του Παναθηναϊκού αυτή την εβδομάδα στην Ευρωλίγκα με αντίπαλο την Ρεάλ Μαδρίτης.

Ανάλυση του συγκεκριμένου παιχνιδιού δεν χρειάζεται να γίνει από την στιγμή που έχουν περάσει τρία εικοσιτετράωρα από την διεξαγωγή του και ήδη έχουν ειπωθεί αρκετά πράγματα στα ΜΜΕ για να σχηματίσει ο κόσμος εικόνα.

Γενικά, ο Παναθηναϊκός δεν ήταν μόνο αξιοπρεπής κόντρα στην Ρεάλ αλλά και ανταγωνιστικός. Με ιδιαίτερη συγκέντρωση, ενέργεια και σκληράδα στην άμυνα, οι «πράσινοι» έβαλαν δύσκολα στους Ισπανούς που «ίδρωσαν» μέχρι να φύγουν νικητές από το ΟΑΚΑ, έπειτα μάλιστα από δύο παρατάσεις.

Αρκετός κόσμος στέκεται στους διαιτητές και σε ορισμένα υπερβολικά σφυρίγματα που έδωσαν υπέρ της Ρεάλ. Πράγματι, η «βασίλισσα» πήρε σφυρίγματα,   τα οποία ήταν λάθος εις βάρος της ελληνικής ομάδας. Όμως, αυτό πρέπει να αποτελεί αναφορά, όχι βασικό θέμα ανάλυσης ή αιτία για το αποτέλεσμα. Ότι βοήθησε  προς αυτή την κατεύθυνση πράγματι αλλά μην ξεφεύγουμε από το σύνολο του αγώνα.

Ο Παναθηναϊκός χάρη στην μαχητικότητα και ενέργεια που έβγαλε στην άμυνα κατάφερε να βρει ψυχολογία γεγονός που τον βοήθησε και στο επιθετικό κομμάτι. Η άμυνά του ήταν το «κλειδί» αρχικά για να επιβιώσει σε ένα ματς με ανώτερο σε όλα τα επίπεδα αντίπαλο και στην συνέχεια να επιδιώξει την αγωνιστική υπέρβαση. Ως ένα μεγάλο σημείο το κατάφερε σε σημαντικό βαθμό, σε συνδυασμό μάλιστα με την αστοχία των Ισπανών από την περιφέρεια, μόλις 6/33 τρίποντα, επίδοση που επηρέασε σημαντικά την ψυχολογία και αγωνιστική λειτουργία – συμπεριφορά του  συλλόγου από την Μαδρίτη.

Οι γηπεδούχοι παρά την καλή αμυντική τους συμπεριφορά και συγκέντρωση ήταν αρκετά τυχεροί στην κανονική διάρκεια του αγώνα, καθώς οι Ισπανοί έχασαν τουλάχιστον 6-8 ελεύθερα σουτ από τις γωνίες , τα οποία αν έβρισκαν στόχο έστω 1-2 από αυτά, η πορεία της αναμέτρησης θα ήταν εντελώς διαφορετική αφού θα ολοκληρωνόταν στα 40 αγωνιστικά λεπτά και όχι στην παράταση υπέρ τους. Ασφαλώς με τα «αν» δεν γράφεται η ιστορία και δεν θα μάθουμε ποτέ την εξέλιξη του αγώνα υπό αυτές τις συνθήκες.

Αρκετός κόσμος στέκεται στον τρόπο που η διαιτητική τριάδα διαχειρίστηκε τον αγώνα, ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο, όπου δόθηκαν αρκετά σφυρίγματα, είτε οριακά είτε λανθασμένα, υπέρ της Ρεάλ. Η τοποθέτηση της συγκεκριμένης στήλης θα είναι η ίδια, όπως στον αγώνα Μπαρτσελόνα – Ολυμπιακός στην Βαρκελώνη, όταν οι γηπεδούχοι πήραν αρκετά σφυρίγματα υπέρ τους.

Όπως έχω αναφέρει και σε άλλα κείμενά μου, η διαιτησία ουδέποτε θα χρησιμοποιηθεί από εμένα ως παράγοντας που κρίνει μια αναμέτρηση. Οι διαιτητές είναι άνθρωποι, όχι ρομπότ. Κάποια λάθη μπορεί να είναι υπερβολικά – προκλητικά, όμως αυτά συμβαίνουν. Ειδικά στο μπάσκετ που είναι ένα γρήγορο άθλημα που στην πλειοψηφία των φάσεων θα υπάρξουν επαφές ανάμεσα σε παίκτες. Αν οι διαιτητές θα έπρεπε να τα σφυρίζουν όλα μα όλα σε κάθε αγώνα, τότε οι ομάδες θα έπρεπε να έχουν η κάθε μια στον πάγκο τους κοντά στους 15-18 παίκτες για να αντικαθίστανται αυτοί που αποβάλλονται συν ότι δεν θα μπορούσε να υπάρξει ρυθμός στο σύνολο του αγώνα. Επιπλέον,  όπως συμβαίνει σε όλα τα αθλήματα, σωστό ή λάθος, οι διαιτητές δίνουν ορισμένα παραπάνω σφυρίγματα στην γηπεδούχο ομάδα, τα λεγόμενα σφυρίγματα έδρας. Στην περίπτωση του Παναθηναϊκός – Ρεάλ, δεν ίσχυσε αυτός ο κανόνας αλλά ο αμέσως επόμενος. Ότι η Ευρωλίγκα από την αρχή ύπαρξής της έδειχνε διάθεση να στηρίζει τις δυνατές, ανά περιόδους ομάδες  ή καλύτερα εκείνες που διαθέτουν τα μεγάλα πορτοφόλια έναντι των πιο «αδύναμων» συλλόγων. Σωστό; Λάθος; Ουδείς, μπορεί να δώσει ασφαλή απάντηση. Η Ευρωλίγκα όμως έτσι λειτουργεί από ανέκαθεν, με μια διάθεση να στηρίζει τον δυνατό όποτε αυτός το έχει ανάγκη σε κάποιον αγώνα απέναντι σε μια πιο αδύναμη ομάδα. Το να γίνεται τόσο μεγάλη αναφορά στην διαιτησία δεν κερδίζεται κάτι.

Σύμφωνοι, οι διαιτητές έδωσαν κάποια σφυρίγματα στην Ρεάλ, αυτό θα πρέπει να απασχολεί την διοργανώτρια Αρχή και τις ομάδες που μετέχουν στην διοργάνωση και ειδικά εκείνες που είναι μέτοχοι. Όχι τον κόσμο και τους δημοσιογράφους. Όχι τουλάχιστον σε υπερβολικά μεγάλο βαθμό. Το εάν μια διαιτησία είναι καλή, κακή, εχθρική κλπ πρέπει να περνάει σε δεύτερη μοίρα. Ναι, απλή αναφορά του γεγονότος πρέπει να γίνεται αλλά όχι να αποτελεί σαν ένα είδος «λάβαρο» ότι αυτή ήταν η μοναδική αιτία για ένα αποτέλεσμα.  Όταν η διαιτησία μπαίνει ως βασικό θέμα συζήτησης, τότε αυτό αποτελεί στοιχείο αδυναμίας ή αν προτιμάτε παραδοχής ότι ο σύλλογος έχει ανάγκη μια ευνοϊκή διαιτησία. Επαναλαμβάνω για να μην δημιουργηθούν παρεξηγήσεις, ασφαλώς πρέπει να γίνονται αναφορές επί αυτού του θέματος, όχι όμως να στεκόμαστε αποκλειστικά και μόνο σ’ αυτό. Σε διαφορετική περίπτωση είναι σαν να υπάρχει παραδοχή ότι ο εκάστοτε σύλλογος έχει ανάγκη την διαιτησία για να κερδίσει έναν αγώνα, κάτι που δείχνει έλλειψη εμπιστοσύνης τόσο στην δυναμική, την προσπάθεια, το σχέδιο του εκάστοτε συλλόγου αλλά και των ανθρώπων που διοικούν ή εργάζονται (προπονητές, αθλητές, γυμναστές, επιτελείο, υπάλληλοι κλπ). Αντίθετα, όταν μια νίκη έρθει για μια ομάδα με την διαιτησία μη ευνοϊκή απέναντί της, τότε αποκτά αυτομάτως μεγαλύτερη σημασία – δυναμική. Εξάλλου, δεν πρέπει να λησμονηθεί το γεγονός ότι πολλάκις στο παρελθόν ελληνικές ομάδες ή αθλητές έχουν καταφέρει να πανηγυρίσουν νίκες, τίτλους και ανατροπές με την διαιτησία μη ευνοϊκή απέναντί τους.  Ας αφήσουμε λοιπόν την διαιτησία κάπως στην άκρη, ας την βγάλουμε από το κάδρο και να επικεντρωθούμε περισσότερο στο αθλητικό προϊόν και το θέαμα που κανονικά θα έπρεπε να έχουν την αποκλειστική προσοχή μας! Αυτά έχουν σημασία και η αθλητική ψυχαγωγία και όχι γιατί ο Χ/Ψ διαιτητής σφύριξε την τάδε φάση μ’ αυτόν τον τρόπο, την άλλη με διαφορετικό και ούτω καθ’ εξής.

Τα διαιτητικά προβλήματα της Ευρωλίγκα αφορούν αποκλειστικά την ίδια της εταιρεία και τις ομάδες – μετόχους. Πάντως, ανέκαθεν η διοργάνωση είχε την τάση να δείχνει ένα είδος εύνοιας στις ισχυρές ομάδες, ακόμη και όταν το ελληνικό μπάσκετ βρισκόταν στις καλές εποχές. Έτσι λειτουργεί όλα αυτά τα χρόνια και αρκετές φορές οι ελληνικοί σύλλογοι έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με αυτήν την κατάσταση. Με όλη αυτήν την εμπειρία που έχουν συλλέξει όλα αυτά τα χρόνια θα έπρεπε πια κόσμος και σύλλογοι να έχουν γνώση, εμπειρία σχετικά και να προετοιμάζονται κατάλληλα γι’ αυτή την κατάσταση. Αν πάλι διαφωνούν ή δεν μπορούν να διαχειριστούν αυτό το γεγονός τότε κακός υπέγραψαν τα συμβόλαια συνεργασίας με την Ευρωλίγκα  και συνέχισαν σε μια διοργάνωση που θεωρούν ότι τους αδικεί ή ότι πηγαίνει υπέρ των δυνατών έναντι των αδυνάτων.

Όμως αρκετά με τα διαιτητικά. Επιστρέφουμε στον αγώνα Παναθηναϊκός – Ρεάλ. Οι γηπεδούχοι έβαλαν δύσκολα στους ανώτερους συνολικά Ισπανούς, βρέθηκαν κοντά στην πηγή αλλά για λεπτομέρειες δεν τα κατάφεραν. Σε τόσο οριακά ματς και με τις συνθήκες που αυτό εξελισσόταν, οι λεπτομέρειες κάνουν την διαφορά για τον νικητή.

Από την στιγμή που το παιχνίδι πήγε σε διαδικασία παράτασης, ο Παναθηναϊκός ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να ακολουθήσει την Ρεάλ. Στα 40 λεπτά μπορεί να του βγήκαν πολλά πράγματα υπέρ του, όπως άμυνες κρατώντας μια άκρως ποιοτική – γεμάτη – έμπειρη ομάδα στους 68 πόντους στην κανονική διάρκεια, αστοχία των φιλοξενούμενων στο τρίποντο, ο ίδιος να βρει σταθερά λύσεις στην επίθεσή του, να βρίσκει απρόσμενα ήρωα τον Μπέντιλ και γενικά να πείθει με την συνολική του εικόνα ότι μπορεί να καταφέρει την υπέρβαση, όμως δεν είχε καθαρό μυαλό στο κρίσιμο σημείο. Ενδεικτικά να σημειωθούν οι δύο τελευταίες επιθέσεις του Παναθηναϊκού στην δ’ περίοδο, με τον Ρος αρχικά να εκτελεί για τρεις ενώ μπροστά του υπάρχει ελεύθερος διάδρομος για σουτ από μέση απόσταση, διείσδυση που μπορούσε να οδηγήσει σε καλάθι, καλάθι – φάουλ ή βολές. Ταυτόχρονα, η τελευταία επίθεση με τον Νέντοβιτς να καθυστερεί από την πίεση των παικτών της Ρεάλ, στην πορεία να χάνει τον βηματισμό του και τελικά να μην εκδηλώνεται επίθεση.

Στην παράταση ο Παναθηναϊκός προσπάθησε εκ νέου να παραμείνει ανταγωνιστικός, ως ένα βαθμό τα κατάφερε, όμως από ένα σημείο και μετά δεν μπορούσε να ακολουθήσει την Ρεάλ που έβρισκε περισσότερες λύσεις. Κομβικός παράγοντας στις δύο παρατάσεις που παίχτηκαν ο Αμπάλντε, ο οποίος εκμεταλλεύτηκε αρκετές φορές την αδράνεια της άμυνας του Παναθηναϊκού στο μαρκάρισμά του και «τιμώρησε» με σημαντικούς πόντους.

Ανάμεσα στα ερωτηματικά που προκύπτουν, είναι γιατί κατά διάρκεια της παράτασης (τουλάχιστον) ο Παναθηναϊκός δεν έπαιξε με δίδυμο στους ψηλούς τους Παπαγιάννη – Μήτογλου. Ο Μπέντιλ μπορεί να έκανε ένα εντυπωσιακό παιχνίδι και ασφαλώς βοήθησε τους «πράσινους» σ’ όλο το παιχνίδι, όμως ο Παναθηναϊκός στην παράταση χρειαζόταν εμφανώς ισορροπία και εμπειρία. Το συγκεκριμένο δίδυμο ψηλών έχει δείξει ότι προσφέρει ισορροπία στον Παναθηναϊκό ενώ θα μπορούσε να διασφαλίσει και ριμπάουντ (το ριμπάουντ – καλάθι του Γιούλ κόστισε και αυτό σημαντικά). Γενικά, ο Γιώργος Βόβορας το συγκεκριμένο σχήμα ψηλών δεν το έχει χρησιμοποιήσει, με εξαίρεση το ματς της πρεμιέρας με την Χίμκι, ίσως εξαιτίας του γεγονότος ότι ο Όγκαστ δεν προσφέρει τα αναμενόμενα και ταυτόχρονα Μπέντιλ – Γουάϊτ παρουσιάζουν αστάθεια στην απόδοσή τους από παιχνίδι σε παιχνίδι για την θέση «4».

Ο Παναθηναϊκός έχασε το ματς στις λεπτομέρειες, καθώς έχασε το μυαλό τους όντας και εκνευρισμένος από τις διαιτητικές αποφάσεις. Όμως, με βάση την εμπειρία που έχει ως οργανισμός όλα αυτά τα χρόνια στην Ευρώπη θα έπρεπε να ήταν προετοιμασμένος καλύτερα για τον συγκεκριμένο τομέα. Εκτός, αν οι ελληνικές ομάδες είχαν ανέκαθεν φιλικές διαιτησίες στην Ευρωλίγκα, ειδικά απέναντι σε ομάδες τύπου Ρεάλ που διαθέτουν φανέλα, λάμψη, δύναμη, παίκτες έμπειρους και με ισχυρή προσωπικότητα που μπορούν να πάρουν με την οξυδέρκεια και την πονηριά τους σφυρίγματα. Δεν χρειάζεται να επεκταθούμε περισσότερο προς αυτό. Πάντως, με μοναδική λογική «η διαιτησία φταίει», τότε οι ελληνικές ομάδες δεν θα έπρεπε να παίρνουν προκρίσεις για Final Four ή τρόπαια.

Ο Παναθηναϊκός βγαίνει από την συγκεκριμένη «διαβολοβδομάδα» με το παράπονο ότι μπορούσε το 2/2 αλλά με σημαντικά κέρδη ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα.

Αρχικά, το γεγονός ότι βρήκε τα ψυχικά και σωματικά αποθέματα έπειτα από το ματς με την Ρεάλ να παίξει με ανάλογη σκληράδα, αποφασιστικότητα και δυναμική στην άμυνα και απέναντι στην Άλμπα. Παράλληλα, ότι σε δύο σερί ματς Ευρωλίγκα, το ένα με ανώτερο αντίπαλο και το άλλο με το «πρέπει» στην εξίσωση, την ίδια αμυντική λογική – προσήλωση, σε αντίθεση με ότι συνήθιζε τις προηγούμενες αγωνιστικές.

Βέβαια, για να πιστωθεί ότι ο Παναθηναϊκός προχώρησε ένα βήμα θα πρέπει την συγκεκριμένη εικόνα να την δείξει και στα υπόλοιπα ματς που ακολουθούν στο πρόγραμμά του, ιδιαίτερα σε εκείνα που θα χρειαστεί να διαχειριστεί το λεγόμενο «πρέπει». Με τις λεγόμενες ομάδες πρώτης ταχύτητας, ο ελληνικός σύλλογος έχει εμφανίσει καλό πρόσωπο γενικά, καθώς εμφανίζεται πιο συγκεντρωμένος και ορεξάτος σε σχέση με τις ομάδες των υπόλοιπων ταχυτήτων. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να τον απασχολήσει έντονα και απέναντι στην Άλμπα κατάφερε να το διαχειριστεί σωστά.

Ταυτόχρονα, ο Παναθηναϊκός κατάφερε να δείξει χαρακτήρα στις δύο αναμετρήσεις αλλά και να βάλει παίκτες ξανά στην διαδικασία του ροτέισον συν να μοιράσει ορισμένους ρόλους – αποστολές. Το σφικτό ροτέισον βοηθάει ορισμένες φορές τις ομάδες να βρουν ευκολότερα ρυθμό κατά την διάρκεια ενός αγώνα, όμως συνεχόμενους αγώνες αυτό δεν μπορεί να επιβιώσει. Σε μια διοργάνωση όπως είναι η Ευρωλίγκα με υψηλούς ρυθμούς αγώνων, παιχνίδι ή παιχνίδια ανά εβδομάδα, η κάθε ομάδα χρειάζεται και έναν ικανό πάγκο για να δίνει ανάσες στους λεγόμενους «βασικούς». Ο Παναθηναϊκός αντιμετωπίζει ένα θέμα αστάθειας βασικών και πάγκου, καθώς αρκετοί παίκτες ερχόμενοι από τον πάγκο είτε έχουν σημαντική αστάθεια στην απόδοσή τους είτε ψάχνουν τον ρόλο τους. Όπως κάθε ομάδα έτσι και ο ελληνικός σύλλογος δεν μπορεί να πορεύεται για πολλούς αγώνες με μικρό ροτέισον, γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να «σκάσει» κάποια στιγμή. Ανάμεσα λοιπόν στα θέματα που πρέπει να βρει λύση ο Παναθηναϊκός είναι να βάζει σταδιακά σε κάθε παιχνίδι και περισσότερους παίκτες στην εξίσωση, παίρνοντας από τον καθένα το καλύτερο δυνατό για όσο χρόνο βρίσκεται στο παρκέ. Ειδικά στο αμυντικό κομμάτι, όπου αποτελεί και την «πυξίδα» της ελληνικής ομάδας στην φετινή της πορεία.

Για ακόμη μια φορά αξίζει να τονιστεί ότι ο Παναθηναϊκός διαθέτει καλό ρόστερ με βάση τις φετινές του συνθήκες, το οποίο όμως έχει αρκετά ερωτηματικά και ρίσκα. Το υλικό είναι καλό αλλά χρειάζεται χρόνο, αρκετή δουλειά απ’ όλους και υπομονή. Η λογική «όλα αρχίζουν και τελειώνουν στην άμυνα» ταιριάζει στο συγκεκριμένο σύνολο, το οποίο πρέπει να βασιστεί στο παλιό αλλά πάντα χρήσιμο μπασκετικό «ξύλο» και στο να κάνει πολύ καλά τα απλά, χωρίς να παρεκκλίνει με υπερβολές ή εκσυγχρονισμένες μεθόδους. Ο Παναθηναϊκός δεν διαθέτει πλέον την ποιότητα που είχε κάποτε, υστερεί σημαντικά φέτος έναντι άλλων ομάδων, δύσκολα μπορεί να ακολουθήσει παιχνίδια που ξεφεύγουν στο σκορ, άρα ο μοναδικός τρόπος για να τα ελέγξει είναι να δείρει και να στήνει παγίδες στον αντίπαλο  κατεβάζοντας την επιθετική του παραγωγικότητα.

Οι στόχοι του Παναθηναϊκού για την Ευρωλίγκα είναι ξεκάθαροι, αξιοπρεπή πρόσωπο και ύπαρξη μαχητικότητας. Οτιδήποτε παραπάνω θα αποτελεί υπέρβαση.

Την δεδομένη χρονική στιγμή, ο Παναθηναϊκός παλεύει να κρατήσει επαφή με τις ομάδες που στοχεύουν οκτάδα, ώστε να μην μείνει από νωρίς χωρίς ευρωπαϊκό κίνητρο.

Η συγκεκριμένη «διαβολοβδομάδα» ολοκληρώθηκε με απολογισμό νικών/ηττών 1-1 για τον ελληνικό σύλλογο, ωστόσο τα κέρδη του δείχνουν να είναι περισσότερα εξαιτίας της εικόνας που έδειξε στις αναμετρήσεις.

Αφήστε μια απάντηση

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο