ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΤΡΥΦΩΝΑΣ

Σαν σήμερα Ελλάδα Ισπανία 1 – 1: «Όχι πάλι αυτοί οι Έλληνες»

291προβολές

Η Εθνική μας ομάδα έχει κάνει την έκπληξη κόντρα στους Πορτογάλους και προετοιμάζεται για το επόμενο παιχνίδι που είναι απέναντι σε ένα από τα φαβορί της διοργάνωσης, την Ισπανία. Οι μέρες μέχρι τον επόμενο αγώνα κυλούν αργά και βασανιστικά, έχουν τελειώσει οι εξετάσεις στο σχολείο και οι βόλτες με φίλους όλο και πληθαίνουν, αλλά και πάλι, όλα κυλούν αργά.

Οι μέρες που ακολούθησαν μετά τον πρώτο αγώνα της «Γαλανόλευκης», ήταν κάτι μοναδικό. Παντού άκουγες συζητήσεις που αφορούσαν τον αγώνα. Οπουδήποτε κι αν πήγαινες, σίγουρα θα άκουγες τις λέξεις «Γκολ, Καραγκούνης, πέναλτι», αλλά και το κορυφαίο «έλα μωρέ, τους έχουμε τους Ισπανούς» και υπενθυμίζω…μιλάμε για επαρχία, που σημαίνει ότι μπορεί να έβλεπες «πηγαδάκια» από 5 – 6 άγνωστους (!) να συζητούν για την Ελλάδα και στη συνέχεια ακούγοντας τη συζήτηση να μπαίνουν κι άλλοι στην κουβέντα. Μέχρι και γυναίκες άκουγες να συζητούν… με τον δικό τους, πάντα μοναδικό τρόπο, όταν βλέπουν ποδόσφαιρο (δε θα επεκταθώ).

Η ημέρα του αγώνα έφτασε επιτέλους. Έχουμε τελειώσει και τις σχολικές εξετάσεις, οπότε δεν μας απασχολεί το διάβασμα (κάπου εδώ σκάμε όλοι στα γέλια) κι έτσι μπορούμε απερίσπαστα να ασχοληθούμε με τον αγώνα. Οι ρόλοι πλέον έχουν αλλάξει. Ακόμα και φίλοι μου που δεν ασχολούνταν πολύ με το ποδόσφαιρο ξεκίνησαν τις ερωτήσεις.

  • «Θα δεις τον αγώνα; Τι ώρα παίζουμε»;
  • «Το απόγευμα παίζουμε. Θα δεις εσύ μπάλα»;
  • «Ναι, ρε»
  • «Πώς κι έτσι»;
  • «Ε με την Ισπανία παίζουμε αξίζει τον κόπο» (Ακόμα και τώρα αμφιβάλω εάν ήξερε έστω και δύο παίκτες της Ισπανίας)
  • «Α καλά οκ, οπότε θα τα πούμε μετά το ματς»
  • «Οκ»

 

Η ώρα του αγώνα πλησιάζει. Αρκετή ώρα πριν από τη σέντρα έχει γίνει η σύνδεση με το γήπεδο «Estadio do Bessa» του Οπόρτο. Γεμάτες οι κερκίδες, κυρίως με Ισπανούς – δε θα ήταν γύρω στους 25.000; – να έχουν «κοκκινήσει» το γήπεδο και στη δεξιά γωνία του γηπέδου οι περίπου 3.500 Έλληνες, να δίνουν το δικό τους χρώμα. «Ωχ και μας έχουν άχτι», σκέφτηκα. Βλέπετε τους αντιμετωπίσαμε και στα προκριματικά, αφήνοντάς τους στη 2η θέση, που οδηγούσε στα μπαράζ.

Η Ελλάδα παρατάσσεται με μία μόλις αλλαγή σε σχέση με το πρώτο παιχνίδι. Ο Κατσουράνης παίζει αντί του Μπασινά και από την άλλη βλέπεις την 11αδα της Ισπανίας. Είναι μία από τις πολλές, είναι η αλήθεια φορές, μέσα στο τουρνουά που σε έπιαναν μικρά εγκεφαλικά στο άκουσμα των ονομάτων, Πουγιόλ, Ελγκέρα, Κασίγιας, Μοριέντες και φυσικά ο μεγάλος Ραούλ είναι μερικά εξ αυτών. Ακόμη κι οι αναπληρωματικοί σε τρόμαζαν, Χοακίν, Τόρες, Βαλερόν… δε θα συνεχίσω σταματάω εδώ. Διαιτητής της συνάντησης, ένας αρκετά γνώριμος για τα ελληνικά δεδομένα, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, ο Λούμπος Μίχελ. Ναι, ναι ο Σλοβάκος ο οποίος έμελλε να αναλάβει πόστο στον ΠΑΟΚ αρκετά χρόνια μετά. Πως τα φέρνει η ζωή.

Ο αγώνας ξεκινά, η σύνθεση στο σπίτι η ίδια, εγώ κι ο πατέρας μου, στις ίδιες θέσεις, μη χαλάσουμε και το γούρι. Αλλά πιο γούρι… η «φούρια ρόχα» σφυροκοπά δίχως έλεος την ελληνική άμυνα. Οι Ισπανοί δείχνουν αποφασισμένοι να μην την «πατήσουν» όπως στα προκριματικά και η πίεσή τους αποδίδει. Στο 28ο λεπτό και ύστερα από απανωτά λάθη των Ελλήνων, ο Μοριέντες μπαίνει στην περιοχή και πλασάρει τον Νικοπολίδη για το 1 – 0. «Έρχεται καταιγίδα» ήταν η πρώτη μου σκέψη. Η 2η να στείλω μήνυμα στον κολλητό μου που έβλεπε κι εκείνος τον αγώνα.

  • «Ρε γκαντέμη, μια φορά είπες κι εσύ να δεις μπάλα και βλέπεις τα αποτελέσματα», λες κι εκείνος έφταιγε.
  • «Εγώ φταίω ρε, αφού δεν μπορούν να πάρουν τα πόδια τους».

 

Μ’ αυτά και με εκείνα τελειώνει το πρώτο ημίχρονο. Το σκορ ευτυχώς είναι ακόμα (!) 1 – 0, το οποίο σημαίνει ότι ακόμα είμαστε μέσα στο παιχνίδι. Στο διάλλειμα έψαχνα κάτι για παρηγοριά.

  • «Πω ρε… τι μπάλα παίζουν, πόσα θα φάμε στο δεύτερο»;
  • «Άσε ρε οι άνθρωποι ξέρουν μπάλα, πού πάμε εμείς»;
  • «Καλά κι εσύ αυτό βρήκες να μου πεις; Με ανακούφισες»
  • «Και τι να σου πω, δε βλέπεις τι γίνεται»;

 

Η αλήθεια είναι ότι έβλεπα τι γινόταν και πράγματι, όλα έδειχναν κατηφόρα και στο δεύτερο ημίχρονο. Βέβαια μπάλα είναι, ποτέ δεν ξέρεις. Οι ομάδες βγαίνουν στον αγωνιστικό χώρο και το παιχνίδι συνεχίζεται. Η Ελλάδα δείχνει κάποια σημάδια ανάκαμψης. Ο Θοδωρής Ζαγοράκης, ως αρχηγός βγαίνει μπροστά και απειλεί την ισπανική εστία με δύο πολύ καλά σουτ.  Ο Ρεχάγκελ προσπαθεί κι εκείνος από τον πάγκο να βρει λύσεις. Περνάει στη θέση του Γιαννακόπουλου τον Νικολαΐδη και στη θέση του Καραγκούνη τον Τσιάρτα. «Λες να κερδίσουμε κανένα φάουλ»; «Άιντε να δούμε». Οι Ισπανοί το χαβά τους… Μπαίνουν με όποιο τρόπο θέλουν στην ελληνική περιοχή, αλλά με κάποιο μαγικό τρόπο κρατάμε.

  • «Έλα και να χάσουμε κερδίζουμε τη Ρωσία και περνάμε», μου έλεγε ο πατέρας μου.
  • «Ναι, κάτσε να δούμε τώρα τι γίνεται κι άσε τη Ρωσία».

 

Πλησιάζουμε στα μισά του δεύτερου 45λεπτου κι εκεί που δεν το πιάνει το μάτι σου, μπαλιά «made by Τσιάρτας», πλασέ Χαριστέα η μπάλα κάτω από τα πόδια το Κασίγιας και «ΓΚΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΛ 1 – 1 ΠΑΜΕ ΡΕ ΕΛΛΑΔΑΡΑ», χαμός στις κερκίδες, χαμός και στο σπίτι, εντάξει έμπειροι πλέον, δεν υπήρχαν ποτήρια τριγύρω. Μέσα στη φασαρία ακούγεται το κινητό μου. Μήνυμα του κολλητού μου

  • «Πώς σου φάνηκε; Είμαι γκαντέμης»;
  • «Τώρα το θυμήθηκες;;, Κάτσε να τελειώσει και το συζητάμε»
  • «Λέγε ρε», όρεξη που την είχε
  • «Όχι δεν είσαι, κανόνισε να χάσουμε, έχει χρόνο ακόμα»
  • «Κάτσε και θα δεις», εποικοδομητικός διάλογος εν μέσω παιχνιδιού.

Οι Ισπανοί δείχνουν να τα έχουν χαμένα. Ο προπονητής των «Ρόχας», Ινιάκι Σάεθ από «προκλητικά» υπερόπτης και σίγουρος για το αποτέλεσμα, είχε «αλλάξει χρώμα». Δεν πίστευε αυτό που έβλεπε. Τα λεπτά κυλούν οι Έλληνες προσπαθούν να «ροκανίσουν» το χρόνο. Μια ενδεχόμενη ισοπαλία σήμαινε πως παραμένουμε πρώτοι μαζί με τους Ισπανούς στον όμιλο με ένα ματς να απομένει, αλλά υπάρχει χρόνος. Συνεχίζουμε κρατάμε, οι «Ταυρομάχοι» δεν σταματούν να πιέζουν, αλλά κάπου απογοητεύτηκαν, δεν έχουν άλλες δυνάμεις, φαίνεται να το έχουν πάρει απόφαση. «Άντε ρε φίλε, θα το σφυρίξεις, τι θα γίνει»; «Άντε τελείωνε», πάλι τα ίδια, να ανοίγεις διάλογο με τους διαιτητές στην τηλεόραση, υπέροχο.

Τέλος!!! Η Ελλάδα παίρνει «έναν βαθμό χρυσάφι», όπως έλεγαν και στην τηλεόραση. Χαρά στην ελληνική πλευρά των κερκίδων, ενώ στη ισπανική… μαύρη κατήφεια…Τους έβλεπες, απογοητευμένοι, όχι πάλι από αυτούς, όχι πάλι, κάποιοι το είχαν ξαναδεί το έργο, αλλά τι μας νοιάζει εμάς. Τα «όλε, όλε» και οι πανηγυρισμοί παικτών και κόσμου έχουν ξεκινήσει, είμαστε πολύ κοντά σε μία τεράστια πρόκριση. Τα καλά νέα ήρθαν αργότερα, όταν οι Πορτογάλοι κέρδιζαν με 2 – 0 τη Ρωσία στο «Da Luz» της Λισαβώνας, βγάζοντας εκτός μάχης τους δεύτερους.

Αυτή τη φορά δεν έκατσα να δω αναλύσεις και τα σχετικά στην τηλεόραση. Δε χρειαζόταν μαζευτήκαμε με τους φίλους στη γειτονιά και κάναμε τη δική μας ανάλυση. Ο κολλητός μου να συνεχίζει το ίδιο τροπάριο.

  • «Ξαναπές με γκαντέμη»
  • «Θα δεις και το παιχνίδι με τη Ρωσία»;
  • «Εννοείται ρε»
  • «Ωχ την πατήσαμε» είπα κι αρχίσαμε να χασκογελάμε και κάπως έτσι κύλησε το βράδυ.

 

Ακόμη ένα ματς έμεινε για να ολοκληρωθεί η φάση των ομίλων, εκείνο κόντρα στην ήδη αποκλεισμένη Ρωσία. Κακή ομάδα δεν ήταν, αλλά πλέον δεν είχε κίνητρο, έπαιζε μόνο για το γόητρο κι αυτό είναι που την έκανε ακόμα πιο επικίνδυνη. Ένας «πληγωμένος» και παράλληλα απρόβλεπτος αντίπαλος, δεν ξέρεις ποτέ τι σου επιφυλάσσει. Ραντεβού λοιπόν στο επόμενο παιχνίδι.

Αφήστε μια απάντηση

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο