ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΤΡΥΦΩΝΑΣ

Σαν σήμερα : Πορτογαλία – Ελλάδα 1 – 2, η αρχή του ταξιδιού

254προβολές

Ήταν μία ακόμη καλοκαιρινή μέρα στο νησί της Κέρκυρας, όπως όλες οι άλλες. Σάββατο 12 Ιουνίου, θυμάμαι είχαμε την ευκαιρία να χαλαρώσουμε από τις σχολικές εξετάσεις. Βλέπετε δεκαέξι ολόκληρα χρόνια πριν τελειώναμε τη 2α  Γυμνασίου…ναι , τόσο πίσω πάμε. Τέτοιες μέρες είχαμε πάντα την ευκαιρία να κάνουμε τη βόλτα μας στην κεντρική πλατεία του νησιού ή να μαζευτούμε στο γειτονικό πάρκο, όπου θα «αράζαμε» ή ακόμα καλύτερα αν μαζευόμασταν πολλοί, να παίζαμε και καμία μπάλα.

Εκείνο το Σάββατο όμως, ξεκινούσε και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου κι όσοι αγαπάμε αυτό το άθλημα ανυπομονούσαμε για την πρώτη σέντρα του τουρνουά. Η χαρά δε, γινόταν μεγαλύτερη, καθώς η πρεμιέρα συνδυαζόταν με την επανεμφάνιση της Εθνικής μας ομάδας σε τελικά μεγάλης διοργάνωσης (τελευταία Μουντιάλ ’94), οπότε για τα παιδιά της ηλικίας μου, ήταν κάτι πρωτόγνωρο.

Πλησιάζει το απόγευμα, κι εγώ με τους δύο κολλητούς μου είμαστε ήδη στο παρκάκι και συζητάμε. Βλέπω την ώρα, «ξεκινάει» σκέφτηκα.

  • «Πάω σπίτι», λέω στους φίλους μου,
  • «Πού πας ρε ΄συ; Σε λίγο θα έρθουν και οι υπόλοιποι να παίξουμε μπάλα».
  • «Ξεκινάει το Euro, παίζει η Ελλάδα με την Πορτογαλία».
  • «Αφού θα χάσουμε, κάτσε».
  • «Έχουμε καλή ομάδα θα το παλέψουμε» (μεγάλος αναλυτής από τότε).
  • «Καλά θα μιλήσουμε, τα λέμε».

Σε πολύ λίγο φτάνω στο σπίτι. Ο πατέρας μου έχει ήδη ανοίξει την τηλεόραση και χαζεύει την μικρή και συνάμα εντυπωσιακή τελετή που έχουν ετοιμάσει οι Πορτογάλοι. Ξεκινάει η παρουσίαση των ομάδων: Νικοπολίδης, Φύσσας, Δέλλας, Καψής, Σεϊταρίδης, Καραγκούνης, Μπασινάς, Ζαγοράκης, Γιαννακόπουλος, Χαριστέας, Βρύζας, η 11άδα που επέλεξε ο Όττο Ρεχάγκελ. Ακολουθεί εκείνη των Πορτογάλων, δράμα όπου και να κοιτούσες. Ονόματα, όπως Ρουί Κόστα, Μανίς, Κοστίνια και φυσικά ο τεράστιος Λουίς Φίγκο. Στον παγκο; Ντέκο, Γκόμεζ κι όπως μας ενημέρωνε ο Κώστας Βερνίκος, που ήταν στην περιγραφή του αγώνα, «ένα νέο ταλέντο, 19 χρονών, Ρονάλντο τον λένε», (υπάρχει χώρος για όλες τις ηλικίες), καταλάβατε όλοι φαντάζομαι σε ποιον αναφέρομαι.

Ο αγώνας ξεκινά, πατάμε καλά και ξαφνικά… ΓΚΟΟΟΛ 1 – 0 η Ελλάδα. Τι έγινε;; Ο «τυπάρας» της Εθνικής, ο Γιώργος Καραγκούνης είχε μόλις «ανοίξει» το σκορ στο 7ο λεπτό. Πανικός στο σπίτι, ευτυχώς η μάνα μου με την αδερφή μου έλειπαν από του σπίτι, οπότε…καταλαβαίνετε, υπήρχε ελευθερία «έκφρασης».

  • «Καλά πάμε τους έχουμε» μου λέει ο πατέρας μου,
  • «Κάτσε είναι νωρίς, μη με αγχώνεις».

Η αλήθεια είναι ότι η Εθνική μας ήταν καλύτερη στα πρώτα λεπτά και θες λίγο η απόδοση της ομάδας, λίγο οι φωνές από περίπου 3.500 Έλληνες που είχαν βρεθεί στο «Ντραγκάο», κάπως μου έπαιρναν το άγχος. Το σύνθημα που κυριαρχούσε ήταν ένα. «Ελλάς ολέ, δε σταματώ να τραγουδώ ποτέ», το οποίο κάποιες φορές έπιασα τον εαυτό μου να το σιγοτραγουδάει, παρόλα αυτά αρκετά συγκρατημένα, λόγω αγωνίας.

 

Τέλος πρώτου ημιχρόνου, είμαστε μπροστά, ευκαιρία για 15 λεπτά χαλάρωσης. Όλα έτοιμα για το δεύτερο 45λεπτο… Ώπα διπλή αλλαγή για τους Πορτογάλους, Ντέκο και Ρονάλντο στο παιχνίδι. Άιντε να δούμε κι αυτό το ταλέντο. Ξαφνικά αντεπίθεση της Εθνικής, Χαριστέας στον Σεϊταρίδη κι ανατροπή, «ΠΕΝΑΛΤΙ ΡΕΕΕ»!!! Τεράστιος Πιέρ Λουίτζι Κολίνα, δεν υπάρχει περίπτωση να μην το σφυρίξει. Έτοιμος ο Άγγελος Μπασινάς για την εκτέλεση, μερικές στιγμές σιωπής και «ΓΚΟΛ, ΓΚΟΛ 2 – 0 είμαστε κοντά στο θαύμα» αναφωνούσε ο Κώστας Βερνίκος και πού να ήξερε κι εκείνος κι όλοι μας τι θα επακολουθούσε. Ξανά πανικός στο σπίτι! Φύγανε κάτι ποτηράκια με νερό, πλαστικά ευτυχώς στο πάτωμα, αλλά δε βαριέσαι…Κερδίζουμε 2 – 0 την Πορτογαλία.

Μόνο οι Έλληνες ακούγονται πλέον στις κερκίδες. Το κυρίαρχο σύνθημα τώρα είναι το «σήκωσέ το το…» ξέρετε εσείς τώρα δε χρειάζεται να το πούμε. Πανικός σε όλα τα επίπεδα. Ο μόνος που σου μετέδιδε ηρεμία, ήταν ένας. Ο Όττο Ρεχάγκελ. Ψύχραιμος έδινε τη δική του «μάχη» στον πάγκο.

Ο χρόνος κυλάει υπέρ της ομάδας μας, οι Πορτογάλοι, όπως είναι φυσιολογικό πιέζουν. Ο Ρονάλντο έχει αρχίσει τα «χορευτικά» του, αλλά μάταια. Αμυντικοί και Νικοπολίδης έχουν «στήσει» ένα θεόρατο τείχος το οποίο δεν «σπάει» εύκολα. Η Ελλάδα κρατάει, οι Έλληνες στην κερκίδα τονώνουν το ηθικό των παικτών, «Ελλάς, Ελλάς» στις κερκίδες. Συνεχίζουμε, παλεύουμε, συνεχίζουν και οι Πορτογάλοι, δεν γίνεται, δεν πρέπει να χάσουν. Είναι πρεμιέρα και είναι «οικοδεσπότες» της διοργάνωσης. Κι όμως είμαστε κοντά, συμπληρώνουμε 90 λεπτά και πάμε για καθυστερήσεις.

  • «Εντάξει ας’ τους να τρέχουν», μου λέει ο πατέρας μου
  • «Κάτσε έχει λίγο ακόμα», (κλασικός αγχώδης τύπος εγώ).

ΓΚΟΛ, 2 – 1 μειώνουν οι Πορτογάλοι ένα λεπτό πριν το τέλος, με τον Ρονάλντο.

  • «Βλέπεις»; Λέω στον πατέρα μου
  • «Τι να δω, μια φάση έμεινε, κλέβουμε μπάλα και τέλος», (που τη βρίσκει τόση αναισθ…λάθος ψυχραιμία ήθελα να πω).

Φτάνουμε στο τέλος, ο Κόλίνα δε λέει να σφυρίξει. Λίγο πριν φτάσω να φάω όλα μου τα νύχια, άρχισα να φωνάζω,«ΣΦΥΡΑ ΡΕ, πόσο θα το κρατήσεις»; Λες και με άκουγε, αλλά τέλος πάντων, τέτοια ώρα τέτοια λόγια. Όχι τίποτε άλλο έχουμε κι άλλους αγώνες, πόσα να αντέξω ο άνθρωπος. Αγωνία όσο δεν φαντάζεστε, και κάπου εκεί βγαίνει ο αρχηγός της Ελλάδας, ο Θοδωρής Ζαγοράκης, κλέβει τη μπάλα κι έχει ακόμα δυνάμεις για κούρσα, κάποιος μας κάνει πλάκα και… ΤΕΛΟΣ, η Ελλάδα παίρνει τη νίκη στην πρεμιέρα. Πόση χαρά, για μία απλή νίκη. Κι όμως η Εθνική μας είχε ήδη σπάσει ρεκόρ. Νίκη σε τελική φάση μεγάλης διοργάνωσης. «Τι λες ρε φίλε κοίτα να δεις» σκέφτηκα και το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να στείλω μήνυμα στους κολλητούς μου. Ξέρετε πως είναι τώρα… Όταν είσαι ο μόνος που πιστεύεις σε κάτι και τελικά βγαίνει, ε θες να το τρίψεις και λίγο στη μούρη των υπολοίπων.

 

  • «Πώς σας φάνηκε; Τι σας είπα; Το είδατε»;
  • «Όχι όλο. Καλά πως; Τόσο καλοί είμαστε»;
  • «Τι σας είπα»; «Δε φτάσαμε τυχαία ως εδώ».

Κάποιοι στο νησί θέλησαν να πανηγυρίσουν τη νίκη, με τα γνωστά κλάξον των αυτοκινήτων να κάνουν την εμφάνισή τους. Συγκρατημένα πάντα. Εντάξει δεν το πήραμε κιόλας.

Το βράδυ κι αφού ακολούθησε το άλλο παιχνίδι του ομίλου, ανάμεσα στη Ρωσία και την Ισπανία (νικητές οι δεύτεροι με 1 – 0 ), έπρεπε να καθίσω να δω και την ανάλυση του αγώνα. Δεν μου έφτανε η νίκη βλέπετε, ήθελα κι ανάλυση, αλλά είπαμε τεράστιος ποδοσφαιρικός αναλυτής από τότε, ήθελα να δω και να ακούσω τι θα πουν οι «συνάδελφοι» στην τηλεόραση.

Την επόμενη μέρα κλασικά. Διθυραμβικά σχόλια και τίτλοι εφημερίδων, πρώτο θέμα στις ειδήσεις, μέχρι και για τίτλο έκαναν λόγο ορισμένοι, λέτε να ήξεραν τίποτα; Μπα, η γνωστή μανία των Ελλήνων, να μεγαλοποιούν τα πράγματα. Πάντως ήταν κάτι μεγάλο… για τα τότε δεδομένα της χώρας μας. Ήξερες ότι όπου και να φτάσει η ομάδα, η πορεία ήταν πετυχημένη.

Άντε τώρα να συγκεντρωθείς στις εξετάσεις. Πάλι καλά μέχρι το επόμενο παιχνίδι με την Ισπανία – που της κάναμε και την τιμή να «συγκατοικήσει» για λίγο μαζί μας στην πρώτη θέση του ομίλου – είναι στις 16 του μήνα, οπότε θα έχουμε τελειώσει με το σχολείο και θα είμαστε πιο συγκεντρωμένοι στο Euro. Τα λέμε τότε, λοιπόν.

 

Αφήστε μια απάντηση

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο