ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΤΡΥΦΩΝΑΣ

Σαν σήμερα, Ρωσία Ελλάδα 2 – 1: «Ναι ρε φίλε, τα καταφέραμε»

211προβολές

Η Ελλάδα έχοντας πάρει την ισοπαλία κόντρα στους Ισπανούς βρίσκεται στην πρώτη θέση του ομίλου της, έχοντας συγκεντρώσει τέσσερις πόντους. Οι μέρες αυτή τη φορά κυλούν ευχάριστα, καθώς η ομάδα μας έχει πραγματικά πολλές πιθανότητες πρόκρισης στην προημιτελική φάση για πρώτη φορά στην ιστορία της. Αντίπαλος της «γαλανόλευκης» για την τρίτη και τελευταία αγωνιστική είναι η ούτως ή άλλως αποκλεισμένη Ρωσία.

Τα πάντα πλέον στο νησί στρέφονται γύρω από το ποδόσφαιρο και συγκεκριμένα γύρω από την Εθνική μας ομάδα. Αυτή τη φορά όμως δεν είχαμε τους συνηθισμένους διαλόγους του στιλ «είδες τι κάναμε»; Αλλά μας είχε πιάσει όλους μια υπεροψία. Τα κλασικά «έλα μωρέ τώρα ποιοι Ρώσοι» δίνουν και παίρνουν. «Γιατί πάνε για τίποτα»; Ακόμα μια κλασική ατάκα των ημερών, λες και οποιαδήποτε ομάδα πάει για να φύγει με το απόλυτο «0».

Η ημέρα του αγώνα πλησιάζει και ήδη ασχολούνται όλοι με τα σενάρια πρόκρισης της ομάδας. Τηλεόραση και εφημερίδες προσπαθούν με κάθε λογής γραφήματα να εξηγήσουν το πώς μπορούμε ακόμα και με ήττα να περάσουμε. Εμείς περιμέναμε τις αθλητικές εκπομπές να ενημερωθούμε. Βλέπετε το ίντερνετ ήταν κάπως άγνωστο πριν από δεκαέξι χρόνια (είπαμε, υπάρχει χώρος για όλες τις ηλικίες), οπότε καθόμασταν μπροστά από την τηλεόραση και σημειώναμε. Αυτό που ξέρω μετά από τόσα χρόνια, είναι ότι ευτυχώς που μια ενδεχόμενη ισοπαλία, στο άλλο παιχνίδι του ομίλου, μεταξύ Ισπανίας και Πορτογαλίας, δεν ήταν βολική και για τους δύο, οπότε κάποιος έπρεπε να στείλει το «γείτονά» του σπίτι.

Φτάνουμε, λοιπόν στην πολυπόθητη ημέρα. Αρχίζουν τα γνωστά «πηγαδάκια» με φίλους για το πώς και με ποιον θα παίξουμε αν προκριθούμε. Σενάρια είχαν βγει και γι’ αυτό, αλλά για την ώρα επικεντρωνόμασταν στο δικό μας παιχνίδι.

  • «Έλα μωρέ θα περάσουμε, πως κάνεις έτσι»;
  • «Ναι, ρε φίλε αλλά αν κάτι στραβώσει»; Δε δάγκωνα τη γλώσσα μου, αλλά ποιος μπορούσε να φανταστεί το τι θα επακολουθούσε.
  • «Καλά ρε τι είχαμε τι χάσαμε, δεν πάμε και για την κούπα», άμα είναι προφήτης ο άνθρωπος
  • «Ναι, αλλά δεν είναι κρίμα, εδώ που φτάσαμε»;
  • «Σίγουρα, αλλά δες και το θετικό, είδες μια νίκη», τι ωριμότητα μας είχε πιάσει όλους εκείνη την ημέρα.

‘Όπως και να έχει, οι ώρες περνούν, πλησιάζει η ώρα για τη σέντρα. Τα γούρια χάλασαν αυτή τη φορά καθώς είχαμε κανονίσει με τους δικούς μου να πάμε έξω για φαγητό (ευτυχώς σε μέρος που είχε τηλεόραση)

  • «Μήπως να κάτσουμε σπίτι», είπα στον πατέρα μου.
  • «Όχι μωρέ, όλα καλά θα πάνε, τους έχουμε»

Ναι καλά, με το που ανοίγουμε το ραδιόφωνο στο αμάξι 1 – 0 η Ρωσία μόλις στο τρίτο λεπτό με τον Κιριτσένκο.

  • «Ωχ αμάν, την πατήσαμε» είπα
  • «Καλά ηρέμησε, τώρα άρχισε, θα το γυρίσουμε».

Ναι, καλά κεφαλιά ο Μπουλίκιν και 2 – 0 οι Ρώσοι, πριν καν φτάσουμε το 20ο λεπτό.

  • «Εύκολα είναι»; Κλασικά άρχισα τη γκρίνια.
  • «Παιδάκι μου είσαι στα καλά σου 70 λεπτά ακόμα έχει, χαλάρωσε».

Εύκολο να το λες, δύσκολο να το κάνεις, καθώς έχοντας φτάσει στον προορισμό μας και βλέποντας τα λάθη των Ελλήνων παικτών, δυσκολευόμουν να πιστέψω ότι κάτι θα άλλαζε. Πλησιάζουμε στο τέλος του ημιχρόνου και όλοι είναι απογοητευμένοι, τόσο εμείς, όσο και οι Έλληνες στο «Estadio Algavre», παρόλα αυτά συνεχίζουν. «Ελλάς μπορείς, μπορείς να προκριθείς», φώναζαν και ξαφνικά στο 43ο λεπτό του αγώνα σε μία ανύποπτη φάση… «ΓΚΟΛ, ΓΚΟΛ, το ‘βαλε ο Βρύζας επιτέλους», αναφωνούσε ο Κώστας Βερνίκος από την τηλεόραση, πανηγυρισμοί εντός και εκτός μαγαζιού. Ένα γκολ που μας έβαζε στο παιχνίδι της πρόκρισης με το Ισπανία – Πορτογαλία να είναι ακόμα στο 0 – 0.

Ημίχρονο, επιτέλους ώρα για λίγες ανάσες και για κανένα… μεζέ, καθώς με τούτα και με ‘κείνα δεν μπορέσαμε να φάμε σαν άνθρωποι.

  • «Τρώγε πιο σιγά»
  • «Δεν μπορώ έχω άγχος», έτσι το λέμε τώρα.

Όλα έτοιμα για το δεύτερο ημίχρονο. Η Ελλάδα δείχνει ότι θέλει κι ένα δεύτερο γκολ, για να ηρεμήσει μια και καλή, ενώ παράλληλα η Πορτογαλία «άνοιγε» το σκορ στο ντέρμπι των Ιβήρων. Ήρθε η ώρα για την επιστροφή στο σπίτι, με το ραδιόφωνο να παίρνει τη θέση της τηλεόρασης και ελλείψει εικόνας, η αγωνία μεγάλωνε. Φτάνουμε σπίτι. Με τα μέχρι στιγμής δεδομένα είμαστε στην επόμενη φάση, αλλά υπάρχει ακόμα χρόνος. Η Ελλάδα πλέον κάνει φάσεις, αλλά ο Μαλαφέεφ έχει κάνει το ματς της ζωής του στην τρίτη του μόλις εμφάνιση με την ομάδα της Ρωσίας.

  • «Αλήθεια τώρα;; Τι άλλο θα βγάλεις;;», σε έξαλλη κατάσταση όλοι
  • «Πόσο είναι το άλλο»;
  • «1 – 0 οι Πορτογάλοι».
  • «Περνάμε»;
  • «Αν μείνουν έτσι τα αποτελέσματα ναι, είμαστε δεύτεροι».

Ο χρόνος μετρά αντίστροφα, τα λεπτά κυλούν αργά, σαδιστικά (ταιριάζει καλύτερα). Μπαίνουμε στις καθυστερήσεις, «άντε, τρία λεπτά έμειναν», κρατάμε «τι τις θες κι εσύ τις καθυστερήσεις, πανάθεμά σε», λογικές απορίες εκείνη την ώρα. «Έλα λίγο ακόμα…» τα δευτερόλεπτα περνούν και «ΤΕΛΟΣ η Ελλάδα βρίσκεται στην προημιτελική φάση». Η εικόνα μιλάει από μόνη της. Ο Όττο Ρεχάγκελ, πιάνει το κεφάλι του, μη μπορώντας κι ο ίδιος να πιστέψει τι είχε γίνει, τι είχε πετύχει. Από τις πιο χαρακτηριστικές και δυνατές εικόνες της πρώτης φάσης του Euro.

Η καχυποψία για μερικά δευτερόλεπτα υπήρχε, γι’ αυτό για σιγουριά βάλαμε στο άλλο κανάλι να δούμε και το άλλο ματς, που μόλις είχε λήξει υπέρ των Πορτογάλων. Πρακτικά τι σήμαινε αυτό; Μα φυσικά το ότι είμαστε στη φάση των «8» και μαντέψτε ποιοι έμεινα απ’ έξω. Ναι, ναι καλά μαντέψατε, οι Ισπανοί, οι οποίοι άκουγαν Ελλάδα και άλλαζαν πλέον δρόμο.

  • «Πάμε πλατεία;», είπα στους φίλους μου.
  • «Εννοείται ρε, ερχόμαστε από εσένα να πάμε όλοι μαζί».

Ο κόσμος όπως καταλαβαίνεται πολύς. Με σημαίες, καπνογόνα, κόρνες και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Δεν περνάς κάθε μέρα στους «8» ενός Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Οι στιγμές πρωτόγνωρες, για όλους. Στην πλατεία «Λιστόν» τη Κέρκυρας (και φαντάζομαι και σε όλη την ελληνική επικράτεια), έβλεπες κόσμο όλων των ηλικιών. Κανείς δεν το πίστευε. Πάντα ονειρεύεσαι να κάνει μια καλή πορεία η εθνική σου ομάδα, αλλά αυτή τη φορά όλα είχαν αλλάξει. Το «καλοκαίρι της Ελλάδας», είχε αρχίσει να παίρνει σάρκα και οστά.

  • «Με ποιον θα παίξουμε μετά;», άρχισαν να με ρωτούν οι φίλοι μου.
  • «Λογικά με Γαλλία, και υπάρχει μια μικρή πιθανότητα με την Αγγλία», από τη Σκύλα στη Χάρυβδη, καταλαβαίνεται φαντάζομαι.
  • «Ωχ να αρχίσω να κλαίω από τώρα»
  • «Έλα ρε, γιατί άσχημα τα έχουμε πάει, θα πάμε θα παίξουμε και θα πέσουμε σαν ήρωες, έτσι κι αλλιώς καλά τα πήγαμε».

Οι πανηγυρισμοί κράτησαν αρκετές ώρες, με τον κόσμο να γίνεται όλο και περισσότερος. Κάπως έτσι κύλησε το βράδυ και με τους φίλους μου ξεκινήσαμε την πορεία μας προς το σπίτι.

  • «Πω ρε φίλε, ωραία ήταν δεν έχω ξαναζήσει κάτι τέτοιο»
  • «Ε, μετά τα προημιτελικά, να το ξανακάνουμε» είπα και μας έπιασαν τα γέλια.

 

Νομίζω ότι είναι ξεκάθαρο το πως βλέπαμε όλοι το ερχόμενο παιχνίδι. Δεν γνωρίζαμε τον αντίπαλο, υποπτευόμασταν βέβαια ότι θα είναι η Γαλλία, αλλά πάντα ελπίζαμε στο «καλό» σενάριο… λέμε τώρα, την Αγγλία. Οι επόμενες ημέρες πέρασαν όμορφα, με ποδοσφαιρικές συζητήσεις, μακριά από οπαδικά, επιτέλους και μακριά από τη γνωστή μεταγραφολογία του καλοκαιριού. Μέναμε μόνο στους αγώνες και τίποτα περισσότερο. Έτσι κι αλλιώς τα καλύτερα δεν είχαν έρθει ακόμα.

Αφήστε μια απάντηση

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο