HOT NEWSΑΠΟΨΕΙΣΣΥΡΙΓΟΥ

Στα γήπεδα ζούμε τις πιο έντονες στιγμές μας

142προβολές

Τα γήπεδα αποτελούν μια μικρογραφία της πραγματικής ζωής και τον καθρέπτη μέσα απ’ τον οποίο αντανακλάται ο εαυτός μας… 

Το εβδομαδιαίο ραντεβού με την ομάδα του το περιμένει με περισσή λαχτάρα κάθε φίλαθλος. Κι εδώ επιβάλλεται να σταθώ, για να κάνω μια σημαντική επισήμανση. Υπάρχει, λοιπόν, τεράστια διαφορά ανάμεσα στο “φίλαθλο” και τον “οπαδό”. Αυτή η διαφορά είναι, σχεδόν, θεμελιώδης.

Ο φίλαθλος πρώτα απ’ όλα σέβεται (όπως κι εκείνος επιθυμεί να τον σέβονται) τον ίδιο του τον εαυτό, έπειτα την ομάδα του, τους παίκτες, τον προπονητή, τη διοίκηση, το επιτελείο και, τέλος, το χώρο του αθλητισμού γενικότερα. Στον αντίποδα, ο οπαδός είναι ένα φανατισμένο ον που περιμένει εναγωνίως την ημέρα του αγώνα, ούτως ώστε να πάει στο γήπεδο και να βγάλει τ’ απωθημένα του βρίζοντας και χτυπώντας ή αντίστοιχα να στηθεί μπροστά στην τηλεόραση και ν’ αρχίσει τις βρισιές και τα φάσκελα προς τους παίκτες της ομάδας που “υποστηρίζει”, θυμώνοντας, μάλιστα, όταν εκείνοι έχουν το θράσος να μην “υπακούν” στις προπονητικές οδηγίες που αυτοί δίνουν προς το έγχρωμο “κουτί”, λες και υπάρχει περίπτωση να τις ακούσει και κανείς πόσω δε μάλλον οι ίδιοι οι παίκτες.

Δε θ’ ασχοληθώ, λοιπόν, καθόλου μ’ αυτή την κατηγορία ανθρώπων που δε σέβεται, κυρίως, την ίδια του την ύπαρξη και την προσωπικότητα αλλά και την ομάδα της αρεσκείας του, την κατά τ’ άλλα ομάδα της καρδιάς του. Δε μ’ αφορούν οι φανατισμένοι, αυτοί οι “ποτισμένοι” με μένος άνθρωποι, οι οποίοι φορώντας το μπλουζάκι της ομάδας τους χυδαιολογούν και υποτιμούν τις συναγωνιζόμενες -όπως οφείλουμε ν’ αποκαλούμε- ομάδες κι όχι ν’ αποδίδουμε σ’ αυτές τον όρο “αντίπαλες”. Η ευγενής άμιλλα αποτελεί το “Α” και το “Ω” στον αθλητισμό, κάτι που, δυστυχώς, συχνά το λησμονούμε. Αδιαφορώ, λοιπόν, για τους φανατισμένους που καυχιούνται για τα τρία ή τέσσερα περισσότερα κύπελλα που έχουν στην κατοχή τους συγκριτικά με τη συναγωνιζόμενη ομάδα.

Όσο, όμως, κι αν προσπαθώ ν’ αποβάλλω αυτούς και την εικόνα τους, συνέχεια μπροστά μου τούς βρίσκω. Σε μεγάλα ματς αλλά και σε τυπικούς αγώνες. Στο γήπεδο αλλά και στους δρόμους. Είναι παντού στην καθημερινότητα. Ο χουλιγκανισμός αποτελεί πραγματικότητα στον αθλητισμό και στους κόλπους των γηπέδων. Υπάρχει κι αυτή η πλευρά του νομίσματος. Ωστόσο, μόνο στους φιλάθλους. Στους, έστω και λίγους, φιλάθλους θα εστιάσω, διότι αυτοί αξίζουν. Θα ζουμάρω στα γήπεδα απ’ την οπτική των αυτών. Και μόνο.

Πέρα απ’ τα διαρκείας πολύ περισσότερη αξία έχει το μεμονωμένο εισιτήριο με τ’ οποίο ταξιδεύεις -όπου αυτό, λόγω απαγόρευσης της μετακίνησης, είναι εφικτό- για το “διπλό”…

Προσωπικά, μ’ ενδιαφέρει η προσπάθεια της ομάδας μου και το ταξίδι που κάνω μαζί αλλά και μέσα από εκείνη. Και το ταξίδι ξεκινά, ήδη, απ’ τη στιγμή που πιάνω στα χέρια μου το μαγικό χαρτί. Ναι. Ναι. Το εισιτήριο! Σπαρταράει στα χέρια μου. Και η φαντασία αρχίζει να καλπάζει. Διότι κάθε εβδομάδα είναι κι ένα νέο παιχνίδι. Κάθε παιχνίδι και περισσότερες στιγμές. Κι όσο περισσότερες οι στιγμές τόσο περισσότερη και η Ζωή. Περιμένω με λαχτάρα κάθε επόμενο παιχνίδι, ήδη, απ’ το προηγούμενο. Δε ξεχνώ, όμως, να ζήσω στο έπακρο την κάθε στιγμή που μού προσφέρει η ομάδα μου και οι αγαπημένοι μου παίκτες. Και είναι ιδιαίτερη η στιγμή, όταν ένα ακόμη εισιτήριο προστίθεται στη συλλογή μου. Και το χαμόγελο μεγαλώνει.

Μέσα στα γήπεδα αναδύεται ένας άλλος, ένας δεύτερος εαυτός…

Η μαγεία που αιωρείται μέσα στα γήπεδα, στους αγωνιστικούς χώρους, είναι ιδιαίτερη. Είναι μυσταγωγική, θαρρείς. Μέσα στους χώρους αυτούς γίνεται κάτι μαγικό, κάτι συναρπαστικό κι ανεπανάληπτο. Αναδύεται ένας άλλος, ένας δεύτερος εαυτός. Μια δεύτερη φύση. Μια φύση που διεκδικεί, χαίρεται, πονά, λυπάται, ζητωκραυγάζει. Κι όλα αυτά γύρω από έναν άξονα. Μια διαφορετική πραγματικότητα. Όλα αυτά γύρω απ’ τη μαγική, τη στρογγυλή θεά. Τη μπάλα. Τη “θεά” αυτή που καταφέρνει και ξεσηκώνει τα πλήθη, τα ενώνει, τα παθιάζει, τα κάνει να φωνάζουν στον ίδιο ρυθμό και με το ίδιο πάθος.

Η Ζωή παίρνει άλλες διαστάσεις και είναι διαφορετική μέσα στο γήπεδο. Η πραγματικότητα και τα προβλήματά της μένουν έξω απ’ το χώρο αυτό. Όποιος εισέρχεται στο γήπεδο, δε μπαίνει με την ιδιότητα του απλού πολίτη αλλά αποκλειστικά και μόνο μ’ αυτή του φιλάθλου και είναι έτοιμος να ζήσει στιγμές αλλιώτικες, μοναδικές.

Η εβδομαδιαία μάζωξη στα γήπεδα είναι σαν ένα από κοινού κανονισμένο ραντεβού όλων των φιλάθλων…

Μέσα σ’ ένα γήπεδο θα δει κανείς ανθρώπους κάθε είδους. Όλοι τόσο διαφορετικοί μα συνάμα και τόσο ίδιοι. Γίνονται όλοι ένα με τον άλλο, γιατί τούς συνδέει η ίδια τρέλα, το ίδιο πάθος, η ίδια ομάδα. Και το εντυπωσιακό είναι, όταν συναντά κανείς τα ίδια και τα ίδια άτομα. Στις ίδιες θέσεις. Με την ίδια προσμονή στα μάτια.

Η εβδομαδιαία μάζωξη στα γήπεδα είναι σαν ένα από κοινού κανονισμένο ραντεβού όλων των φιλάθλων. Και την πρωτοβουλία την παίρνει η καρδιά και κάθε εβδομάδα είμαστε όλοι εκεί. Και δίνουμε το παρών. Είναι απερίγραπτη η στιγμή που τα χέρια χτυπούν στον ίδιο ρυθμό. Είναι απερίγραπτη η στιγμή που ακούγονται συντονισμένα συνθήματα. Και τα γέλια διαδέχονται την απογοήτευση αλλά και τ’ αντίστροφο. Γιατί μπάλα είναι και γυρίζει. Και κάθε αγώνας έχει τα πάνω του και τα κάτω του. Είναι ανεπανάληπτο το πώς όλοι οι φίλαθλοι γίνονται ένα και οι καρδιές τους χτυπούν στον ίδιο ρυθμό. Κι όλοι μαζί καμαρώνουν την ομάδα τους και τους αγαπημένους τους παίκτες.

Η ομάδα είναι ωραία στα εύκολα πολύ περισσότερο, όμως, στα δύσκολα.

Ακόμη πιο ιδιαίτερη η στιγμή που λήγει ο αγώνας και η εκάστοτε ομάδα χειροκροτεί τους φιλάθλους της, υποκλίνεται μπροστά σ’ αυτούς, γίνεται ένα μ’ αυτούς δείχνοντας έτσι την ευγνωμοσύνη της για τη συμπαράσταση και την υποστήριξή τους. Η ομάδα είναι οικογένεια και κάθε εβδομάδα προσδοκάς να συναντήσεις τους γνωστούς, τους φίλους και τους αγαπημένους σου παίκτες στο γήπεδο κι όλοι μαζί να γλεντήσετε τ’ αποτέλεσμα, όποιο κι αν είναι αυτό. Γιατί η ομάδα είναι ωραία στα εύκολα πολύ περισσότερο, όμως, στα δύσκολα. Όταν παραμένει ενωμένη κι εστιάζει στον κοινό στόχο.

Έτσι, λοιπόν, απ’ τη μια, θαρρείς, πως ο χρόνος μέσα στο γήπεδο τρέχει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Απ’ την άλλη, θαρρείς, πως έχει παγώσει και στέκεται εκεί. Ανάμεσα σε παίκτες και φιλάθλους. Όπως και να ‘χει, το γήπεδο, από μόνο του, αποτελεί μια πραγματικότητα. Κάθε συναίσθημα χωρά μέσα σ’’ αυτό. Συναισθήματα και καταστάσεις που βιώνονται στο έπακρο τόσο απ’ την πλευρά των παικτών όσο κι απ’ αυτή των φιλάθλων. Κλάμα, χαρά, λύπη, οργή, χαμόγελα, πάθος, τρέλα, προσμονή, έκπληξη, ανατροπή. Όλα πρωταγωνιστούν στο γήπεδο.

Και τα συναισθήματα εναλλάσσονται με ταχύτατους ρυθμούς. Απ’ τη μια ακούς “μπράβο” κι απ’ την άλλη “όχι, ρε γαμώτο”. Το γήπεδο είναι μαγεία. Ο κόσμος του, οι στιγμές του, τα συνθήματα, ο ρυθμός. Όλα αυτά είναι στιγμές που σε στιγματίζουν. Στιγμές που τις θυμάσαι, που χαράσσονται βαθιά μέσα σου. Ζεις για τη νίκη. Όμως, δεν υπάρχουν μόνο οι καλές στιγμές. Υπάρχουν και οι κακές στιγμές. Οι δύσκολες στιγμές. Αλλά αυτές σε πωρώνουν περισσότερο. Σε παθιάζουν και σε κάνουν ν’ αγαπάς πιο πολύ την ομάδα σου. Ναι. Σε κάνουν να την πονάς περισσότερο. Γιατί, αδιαμφισβήτητα, είναι διαφορετικό το συναίσθημα της πώρωσης στην ήττα αλλά και το πείσμα που πηγάζει απ’ αυτήν.

Είναι ιδιαίτερες κι έντονες οι στιγμές μέσα στα γήπεδα. Νιώθεις ευγνώμων που ζεις και τις βιώνεις…

Για το λόγο αυτό, είτε υποστηρίζεις μια μεγάλη είτε μια μικρή ομάδα, είτε παρακολουθείς “φανατικά” είτε μια στο τόσο, είτε επισκέπτεσαι συχνά το γήπεδο είτε όχι, είτε είσαι άνδρας είτε γυναίκα, είτε είσαι μεγάλος είτε μικρός, είτε παρακολουθείς ποδόσφαιρο και μπάσκετ είτε οποιοδήποτε άλλο άθλημα, ήρθε η ώρα να το παραδεχτείς.

Όταν βλέπεις τους παίκτες της ομάδας σου, της αγαπημένης σου ομάδας, όποια κι αν είναι αυτή, να τάσσονται στη σειρά λίγο πριν την έναρξη του αγώνα, τότε νιώθεις κάτι περίεργο να λαμβάνει χώρα μέσα σου. Νιώθεις να φουσκώνεις από περηφάνια. Συνεπώς, καταλήγουμε σ’ έναν κοινό παρανομαστή. Η μαγεία, η τρέλα, η παράνοια στα γήπεδα είναι μοναδική, ιδιαίτερη. Είναι ιδιαίτερες κι έντονες οι στιγμές μέσα στα γήπεδα. Νιώθεις ευγνώμων που ζεις και τις βιώνεις. Η ανάσα τρέμει και η αδρεναλίνη εκτοξεύεται στα ύψη.

Από πλευράς μου, θέλω το καλύτερο απ’ την ομάδα μου. Θέλω το καλύτερο για την ομάδα μου. Ναι, σαφέστατα και θέλω νίκες. Θέλω, να βλέπω τα χαμόγελα ζωγραφισμένα στα πρόσωπα των παικτών της ομάδας μου. Αυτό, όμως, προϋποθέτει σκληρή δουλειά από πλευράς τους. Και χαίρομαι, όταν τα καταφέρνουν. Γιατί η χαρά μας γίνεται η δύναμή τους και οι επιτυχίες τους μας κάνουν περήφανους. Ναι, εμάς τους φιλάθλους.

Αμφίδρομη η σχέση που έχει δημιουργηθεί ανάμεσα σε παίκτες και φιλάθλους…

Είναι, λοιπόν, μια σχέση αμφίδρομη αυτή που έχει δημιουργηθεί ανάμεσα σε παίκτες και φιλάθλους. Η ομάδα είναι οικογένεια και η χαρά μοιράζεται. Και είναι ανεπανάληπτο, το ν’ ακολουθεί κανείς την οικογένειά του, όπου κι αν αυτή πηγαίνει.

Και κάτι σαν υστερόγραφο…

Χαίρομαι, λοιπόν, που ανήκω σ’ αυτούς που παθιάζονται με τον αθλητισμό κι εκτιμούν τις στιγμές του. Η σαθρότητα, ωστόσο, στα ελληνικά, κυρίως, δεδομένα είναι εμφανέστατη και μεγάλη. Εκνευρίζομαι με τα συμφέροντα, τις κομπίνες, τα στημένα παιχνίδια, τις αντιδικίες, τις φωνές, και ο, τι πληγώνει το αθλητισμό ως αξία. Εκνευρίζομαι μ’ όλο αυτό το χάος.

Αντιλαμβάνομαι, ωστόσο, ότι δύσκολα θα υπάρξει το ουσιαστικό τέλος αυτού του “πανηγυριού”. Δε θα επιμείνω περισσότερο. Συνειδητά αφήνω απ’ έξω τα συμφέροντα και κάθε είδους διοικητική παρέμβαση. Όλο αυτό αποτελεί μια άλλη ιστορία, πολύ πιο έξω απ’ τον αθλητισμό -έτσι όπως τον αντιλαμβάνομαι εγώ κι ο μέσος υγιής φίλαθλος- κι απαιτεί μεγάλη συζήτηση.

Φυσικά και μπορώ να διακρίνω την αναγκαιότητα της ύπαρξης ενός επιτελείου που να στηρίζει οικονομικά, κι όχι μόνο, την ομάδα, την ύπαρξη του σπόνσορα, διότι, καλώς ή κακώς, χωρίς χρηματοδότηση οι δυσκολίες για την ύπαρξη και τη διατήρηση μιας ομάδας είναι πολλές, διότι τα προβλήματα δεν απουσιάζουν αλλά ελλοχεύουν ανά πάσα στιγμή, αλλά σκοπός αυτού του άρθρου είναι να εστιάσει αλλού. Που; Μα, φυσικά, στο πάθος, στην ουσία, στη Ψυχή. Στον αθλητισμό και μόνο.

Διότι, για εμένα, τουλάχιστον, σε προσωπικό επίπεδο, αθλητισμός σημαίνει σεβασμός στον παίκτη και στην προσπάθειά του. Κυρίως, όμως, στο φίλαθλο. Μισώ τους φανατισμούς, τον εξτρεμισμό, την άσκηση βίας. Θέλω, να ξεδώσω στο γήπεδο και να χαρώ με την ομάδα μου κι όχι να σκέφτομαι δυο και τρεις φορές, αν θα πάω ή όχι, μη τυχόν και ξυλοφορτωθώ. Γιατί, δυστυχώς, αυτός είναι ο “αθλητισμός” στην Ελλάδα. Και η νοοτροπία δύσκολα θ’ αλλάξει.

Ευτυχώς, όμως, που υπάρχουν ομάδες, σφικτές και δεμένες, κυρίως σε τοπικό επίπεδο, είτε αγωνίζονται στην εκάστοτε κορυφαία διοργάνωση είτε όχι, σαν οικογένειες, αλλά και φίλαθλοι που προσπαθούν να φέρουν την αλλαγή. Κι αυτή την αλλαγή τη γουστάρω. Απίστευτα.

Ωστόσο, ίσως στα μάτια και τ’ αυτιά σας να φαντάζω αλλόφρων, ή, έστω, ρομαντική. Μπορεί να κατηγορηθώ γι’ αυτά που σκέφτομαι και γράφω με την έννοια ότι αυτά γίνονται μόνο στα παραμύθια κι ότι η πραγματικότητα είναι διαφορετική.

Σας διαβεβαιώνω, όμως, ότι, αν και γνωρίζω απ’ την καλή και την ανάποδη, το τι “παίζει” στον αθλητισμό, επιμένω να εστιάζω σ’ αυτό το αθεράπευτα ρομαντικό, διότι, αν το καλοσκεφτείτε… δεν έχουμε να χωρίσουμε και κάτι…

Ίσως να βρούμε αφορμές για πειράγματα και για πλάκα, αλλά, ας αφήσουμε έξω απ’ τη συζήτηση κάθε διοικητική παρέμβαση και κάθε συμφέρον, ακόμα κι αν παθιαζόμαστε για την ομάδα μας, κι ας εστιάσουμε σ’ εμάς…

Στο πώς μπορούμε να γίνουμε ξανά ένα… Στο πώς μπορούμε να συνυπάρξουμε ξανά στα γήπεδα… Στο να φτιάξουμε κοινές εμπειρίες γεμάτες χαρά…

Διότι προτιμώ να χάσω αλλά να έχω παραμείνει άνθρωπος απ’ το να κερδίσω και να μην υπάρχει ίχνος ανθρωπιάς κι αξιοπρέπειας μέσα μου, για να το χαρώ.

Αν όλοι σκεφτόμασταν έτσι και δεν κάναμε αναπαραγωγή βίας και μένους, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν με κάθε χρόνο και τα οποία αυξάνονται κάθε φορά σε κάθε διοργάνωση θα είχαν λυθεί προ πολλού…

Απ’ το πιο απλό ως το πιο σύνθετο, ίσως λίγο περισσότερο απ’ το συμφέρον μας, πρέπει να εστιάσουμε και στη δικαιοσύνη, η οποία θα πηγάζει απ’ την ανθρωπιά μας…

Διότι η δικαιοσύνη φέρνει την ισορροπία κι αυτή με τη σειρά της τη χαρά…

Τώρα το τι σκαρφίζονται οι διοικήσεις και οι παρατρεχάμενοι αυτό είναι δικό τους πρόβλημα… Εμείς να κοιτάμε τη δουλειά μας… Να φωνάζουμε για το σωστό, ακόμα κι ενάντια στο σύλλογο της καρδιάς μας, όταν αυτός σφάλει, αλλά, κυρίως, να εστιάσουμε σ’ εμάς ως προσωπικότητες, ούτως ώστε να δούμε τα δικά μας λάθη, να τα επεξεργαστούμε, να τα διορθώσουμε και μετά να μπορέσουμε να “ζητήσουμε” και τα ρέστα απ’ τους από πάνω μας… Όσο δεν είμαστε “καλύτεροί” τους, δεν έχουμε δικαίωμα να φωνάζουμε…

Κι ο αθλητισμός χρόνια τώρα “φωνάζει” ότι έχει ανάγκες τις οποίες εμείς δεν ακούμε, διότι είτε κλείνουμε τ’ αυτιά μας είτε γκαρίζουμε δυνατότερα…

Παράλληλα, όμως, ο αθλητισμός ενώνει. Όσο πιο γρήγορα γίνει αυτό αντιληπτό τόσο το καλύτερο για τον ίδιο τον αθλητισμό όσο και για εμάς.

Γι’ αυτό, λοιπόν, ας μη ξεχνάμε, η ανθρωπιά και το χειροκρότημα στο γήπεδο δείχνουν τιμή, σεβασμό, αξιοπρέπεια. Ας ξεκινήσουμε απ’ αυτά… Ενώστε τα χέρια κι αφεθείτε στο ρυθμό!

Αφήστε μια απάντηση

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο