HOT NEWSΑΛΛΑ ΣΠΟΡΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Σταματοπούλου: “Κρίμα να χάνεται το πνεύμα του αθλητισμού λόγω της σκληρής νομοθεσίας!”

611προβολές

Δεν είναι απαραίτητο να την γνωρίσει κανείς δια ζώσης, για να καταλάβει πόσο ζεστός, προσιτός κι άκρως καλλιεργημένος άνθρωπος είναι η Αλεξάνδρα Σταματοπούλου. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως “ήρεμη δύναμη” μέσα απ’ τα όσα μοιράστηκε μαζί μου ταράζοντας όχι μόνο τα “νερά”, αλλά και τη σκέψη.

Η Παραολυμπιονίκης μίλησε αποκλειστικά στη Νίκη Συρίγου και το “Campeones.gr” πιάνοντας το νήμα της αθλητικής της ζωής απ’ την αρχή καταλήγοντας ως και το σήμερα!

Το πόσο εύκολος ή δύσκολος φαντάζει ο δρόμος της το γνωρίζει αποκλειστικά και μόνον η ίδια –όπως και κάθε άνθρωπος για τον εαυτό του, φυσικά-! Εμείς δεν έχουμε παρά να την γνωρίσουμε λίγο καλύτερα μέσα απ’ τις επόμενες γραμμές. Ποια η πάθηση που τηv “σημάδεψε”; Ποιος ο λόγος που ξεκίνησε ν’ ασχολείται με την κολύμβηση; Πότε έγινε Παραολυμπιονίκης; Ποιοι οι αγώνες στους οποίους έχει συμμετάσχει και ποιες οι διακρίσεις τις οποίες έχει κερδίσει; Ποια τα προβλήματα που αντιμετωπίζει στο χώρο της; Ποια τα παράπονα, ποιες οι αγωνίες της; Τι θ’ άλλαζε; Τι προσδοκά για το μέλλον και σε τι στοχεύει;

Ποια είναι, άραγε, η ζωή της, αλλά και η ίδια η Αλεξάνδρα Σταματοπούλου;

Ας αφήσουμε την ίδια να μιλήσει…

“Πιάνοντας την ιστορία απ’ την αρχή”…

«Πάσχω απ’ το “σύνδρομο Stiff Person”. Τα συμπτώματα ξεκίνησαν απ’ την ηλικία των 14 ετών, τα οποία, αρχικά, με κορτιζόνη διατηρούνταν σ’ ένα καλό επίπεδο. Το 2010 είχα μια μεγάλη έξαρση των συμπτωμάτων αυτών. Είχα συνεχόμενες πτώσεις, μυϊκή αδυναμία και διαρκώς υψηλό πυρετό. Έτσι, οι μύες αδράνησαν. Χρειάστηκε να νοσηλευτώ γι’ αρκετό χρονικό διάστημα στο “Γεννηματάς” όπου ξεκίνησα τη διαδικασία των πλασμαφαιρέσεων. Ευτυχώς, γιατροί και νοσηλευτές έδρασαν άμεσα και σταθεροποίησαν την κατάστασή μου. Πλέον, όμως, δεν είχα την ικανότητα της βάδισης. Δεν είχα τη μυϊκή δύναμη, ούτε να σταθώ σε καθιστή θέση. Έτσι, μού συνέστησαν, ως καλύτερη λύση, τη θεραπευτική κολύμβηση.».

“Και, κάπως έτσι, όρμησε ο αθλητισμός και η κολύμβηση στη ζωή της”…

«Το 2011 ξεκίνησα τη θεραπευτική κολύμβηση στο Εθνικό Ίδρυμα Αποκατάστασης Αναπήρων, με τον, τότε θεραπευτή μου και, πλέον, προπονητή μου, Μιχάλη Νικολόπουλο. Στην αρχή η διαδικασία φάνταζε στο μυαλό μου ως ένα βουνό. Ωστόσο, μετά από ένα χρονικό διάστημα, όταν και η ίδια αισθάνθηκα πιο δυνατή, άρχισα να κολυμπάω με περισσότερη άνεση. Εκείνη τη χρονιά, μια κοπέλα, η οποία έκανε προετοιμασία για το Πανελλήνιο, μού έδωσε μια αίσθηση δύναμης και θέλησα ν’ αντιγράψω τον τρόπο που κολυμπούσε. Αυτό ακριβώς έκανα και την έφτασα. Τότε ήταν που ο προπονητής μου μού δήλωσε ότι πιστεύει πως, πλέον, πρέπει να ξεκινήσω προετοιμασία γι’ αγώνες σε Πανελλήνιο Πρωτάθλημα. Η αθλήτρια Μαρία Λιάσκου αποτέλεσε για εμένα το έναυσμα, για να ξεκινήσω την κολύμβηση σ’ επίπεδο Πρωταθλητισμού. Ξεκίνησα απ’ το Πανελλήνιο και η διαδικασία μού άρεσε τόσο πολύ που ήθελα κάθε φορά και κάτι παραπάνω. Ώσπου έφτασα στους Παραολυμπιακούς Αγώνες.».

“Φυλλομετρώντας τις επιτυχίες της Αλεξάνδρας Σταματοπούλου”…

«Απ’ το 2012 είμαι μέλος της Εθνικής Ομάδας Κολύμβησης ατόμων μ’ αναπηρία. Απ’ το 2013 συμμετέχω σε διεθνείς διοργανώσεις, όπως Πανευρωπαϊκά και Παγκόσμια Πρωταθλήματα.

Το 2016 στους Παραολυμπιακούς του Ριο έλαβα την 5η θέση.

Το 2017 στο Παγκόσμιο του Μεξικό έλαβα την 3η θέση στα 100μ. ελεύθερο και τη 2η θέση στα 50μ. ύπτιο.

Το 2018 στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Δουβλίνο έλαβα την 1η θέση και το χρυσό μετάλλιο στα 50μ. ύπτιο.

Το 2019 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Λονδίνο έλαβα τη 2η θέση στα 50μ. ύπτιο και την 4η θέση στα 50μ. ελεύθερο.».

“Όπως σε κάθε άθλημα, έτσι και στην κολύμβηση, οι αθλητές μ’ αναπηρία συναντούν τα δικά τους «θετικά κι αρνητικά»”…

«Σε κάθε άθλημα υπάρχουν καλές και κακές στιγμές για έναν αθλητή. Όσο καλύτερη προετοιμασία κάνει, τόσο καλύτερο αποτέλεσμα θα έχει. Αυτή είναι η αλήθεια.

Όμως, ως χώρα, έχουμε αρκετές ελλείψεις σ’ όλα τ’ αθλήματα. Στ’ άθλημα, στ’ οποίο δραστηριοποιούμαι εγώ, δηλαδή την κολύμβηση, οι δυσκολίες εντοπίζονται στην πρόσβαση ενός αθλητή ΑμεΑ στο χώρο του κολυμβητηρίου, καθώς και στον ανεπαρκή εξοπλισμό αναβατορίων. Άρα, πρέπει να υποχρεώνουν έναν αθλητή μ’ αναπηρία να έχει υποχρεωτικά κάποιο συνοδό, ο οποίος θ’ αναλάβει τον τρόπο που θα εισέλθει και θα εξέλθει απ’ την πισίνα. Αυτό, φυσικά, αποτελεί έξοδο του πολίτη κι όχι του κράτους. Συνεπώς, εδώ μιλάμε για μια κατάσταση που, άθελά μας, μάς απομονώνει απ’ την ιδέα του επαγγελματικού αθλητισμού, καθώς είμαστε πλήρως εξαρτώμενοι απ’ τους γύρω μας.

Πιο συγκεκριμένα, στις υποδομές, στις οποίες προπονούμαι, δεν πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις από πλευράς εξυπηρέτησης. Υπάρχουν πολλές ελλείψεις. Όπως ανέφερα και παραπάνω, δεν υπάρχουν αναβατόρια. Επιπρόσθετα, δεν υπάρχουν ντουζιέρες και χώροι, για να ντυθεί ένας άνθρωπος μ’ αναπηρία. Τέλος, δεν έχω δει αναπηρικές τουαλέτες. Μιλάμε γι’ απλές καθημερινές ανάγκες που δεν υπάρχουν πουθενά. Όχι μόνο στο χώρο των εγκαταστάσεων…

Κατά τ’ άλλα, η κολύμβηση, ως άθλημα, μόνο θετικά μπορεί να προσφέρει στην εκγύμναση του σώματος. Επίσης, αν το παλέψεις περισσότερο, σού προσφέρει πολλές όμορφες στιγμές, όπως το να συμμετέχεις σε διεθνείς αγώνες και να κάνεις υπερήφανη τη χώρα σου και τον ίδιο σου τον εαυτό. 

Ωστόσο, για να πει κάποιος, ο οποίος πάσχει από κάποιας μορφής αναπηρία, ότι γίνεται αθλητής, χρειάζεται πολλές διαδικασίες π’ αφορούν την προσβασιμότητά του. Υπάρχουν αρκετοί τραυματισμοί κατά τη διάρκεια έντονης προπόνησης. Σ’ εμένα, προσωπικά, το δύσκολο κομμάτι είναι ότι ανά έξι μήνες νοσηλεύομαι για τρεις εβδομάδες στο “Γεννηματάς” για τις πλασμαφαιρέσεις. Οπότε, πρέπει ν’ απέχω απ’ το υδάτινο στοιχείο.».

“Η απουσία πολιτείας και κράτους και η αναγκαιότητα της ύπαρξης χορηγών”…

«Η πολιτεία, λόγω οικονομικής δυσχέρειας, δε δύναται να βοηθήσει. Οπότε, πορευόμαστε με ό,τι έχουμε. Το δύσκολο είναι ότι αντιμετωπίζουμε αθλήτριες απ’ ανεπτυγμένες οικονομικά χώρες, όπου έχουν κάνει καλύτερη προετοιμασία, κι εμείς, απλά, κάνουμε υπερπροσπάθεια, ώστε να φανούμε αντάξιοι των προσδοκιών μας.

Ως αθλητές, πηγαίνουμε σ’ αποστολές μ’ ανεπαρκή εξοπλισμό κι ελάχιστο προσωπικό δυναμικό. Οι ίδιοι οι αθλητές προσπαθούμε να βρούμε χορηγούς που θα μάς στηρίξουν, για να έχουμε τον προπονητή και το συνοδό μας. Φυσικά, κι εκεί αντιμετωπίζουμε δυσκολία, καθώς οι χορηγοί ποντάρουν σ’ αρτιμελείς αθλητές και λιγότερο σ’ αθλητές μ’ αναπηρία.».

“Έκκληση των αθλητών μ’ αναπηρία είναι ν’ ακουστούν οι φωνές τους, ν’ αλλάξουν οι νόμοι και ν’ αναγνωριστούν οι επιτυχίες και τα κατορθώματά τους”…

«Παράπονό όλων των αθλητών κολύμβησης μ’ αναπηρία, θαρρώ πως, είναι ότι σ’ ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο, η νομοθεσία λέει ότι πρέπει να υπάρχουν οκτώ διαφορετικές χώρες, για να λάβουν οικονομική επιβράβευση. Ως αθλητές, πηγαίνουμε σ’ αποστολές και δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό. Παίρνουμε μετάλλια, χωρίς, όμως, ν’ ακουστεί η επιτυχία μας.

Συνεπώς, θα επιθυμούσα ν’ αλλάξω κάτι που συμβαίνει μόνο στη χώρα μας. Για παράδειγμα, αν κάποιος στο εξωτερικό, για τους δικούς του λόγους, δε θελήσει να συμμετάσχει στον αγώνα, αυτόματα πέφτουμε στις επτά συμμετοχές.

Επομένως, εμείς βρισκόμαστε στην άβολη θέση, ενώ έχουμε φέρει από 1η εως 3η θεση με μετάλλια, να μη δικαιούμαστε καμία επιβράβευση. Αισθάνομαι σα να τιμωρούμαστε εμείς για κάτι για τ’ οποίο δε σφάλαμε.

Ωστόσο, σ’ ευρωπαϊκό επίπεδο είναι ακατόρθωτο να έχουμε οκτώ διαφορετικές χώρες, καθώς οι περισσότερες συμμετοχές είναι απ’ την ίδια χώρα. Εγώ, στη δική μου κατηγορία, συναγωνίζομαι τρεις αθλήτριες απ’ την Ουκρανία και δύο απ’ τη Ρωσία. Συνεπώς, όπως αντιλαμβάνεστε, δεν έχω την ευκαιρία ν’ αποδείξω ότι, ενώ έχω δέκα αντιπάλους στον τελικό, είναι από συγκεκριμένες χώρες. Αυτό θ’ άλλαζε, μονάχα αν οι νόμοι, αναφορικά με τις συμμετοχές, γίνονταν πιο ελαστικοί και, φυσικά, με την ύπαρξη νομοθεσίας, η οποία να δικαιώνει τον κόπο ετών που έχουμε κάνει. Είναι κρίμα να χάνεται το πνεύμα τ’ αθλητισμού λόγω της σκληρής νομοθεσίας.

Τώρα, όσον αφορά στο θέμα που δημιουργήθηκε, σχετικά με την αναγνώριση του χρυσού μεταλλίου και το πριμ, τη διεκπεραίωσή του έχει αναλάβει ο Σύλλογος Παραολυμπιονικών. Παράλληλα, έχει εστιάσει και σε πρόταση για μια καλύτερη αντιμετώπιση των αθλητών μ’ αναπηρία. Η ίδια συνεχίζω με τον ίδιο ρυθμό να κάνω τις προπονήσεις μου κι ελπίζω σ’ ένα καλό αποτέλεσμα για το μέλλον.».

“Κι αν το κράτος επιθυμεί να «διαφημίζεται» μέσα απ’ τις επιτυχίες των αθλητών του, αλλά ποτέ να μην είναι έμπρακτα στο πλευρό τους;”…

«Αυτό είναι υποκειμενικό. Δε γνωρίζω, ώστε ν’ απαντήσω και δε μ’ αφορά ως αθλήτρια. Προσωπικά, δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο στην περίπτωσή μου. Συνεπώς, δε μπορώ να δώσω μια σαφή απάντηση.».

“Με το βλέμμα στον επόμενο μεγάλο στόχο. Με το βλέμμα στο Τόκυο!”…

«Ο πρωταρχικός στόχος είναι οι αγώνες στο Τόκυο.  Σκοπός είναι να υπάρξει μια καλή δική μου εμφάνιση κι, ίσως, ένα μετάλλιο! Αυτό, πραγματικά, θα με χαροποιούσε!

Όσον αφορά στην προετοιμασία για το Τόκυο, αυτή δε διαφέρει, όπως για κάθε άλλη διεθνή διοργάνωση. Θέλω να έχω μια αξιοπρεπή παρουσία, καθώς μού αρέσει να κάνω τον εαυτό μου και τη χώρα μου υπερήφανους!».

“Περί προπονήσεως ο λόγος…”…

«Τώρα, με την καραντίνα, τα πράγματα είναι δύσκολα για όλο τον πλανήτη. Σέβομαι και θλίβομαι για την όλη αυτή κατάσταση, ωστόσο, η ίδια, ως αθλήτρια, προσπαθώ να κάνω ενδυνάμωση μέσα απ’ το χώρο μου, το σπίτι, και προπόνηση σ’ ανοιχτή πισίνα.  

Στην πρώτη καραντίνα, λόγω του ότι δε γνωρίζαμε και οι ίδιοι πώς να δράσουμε, ακούγαμε με προσοχή τις συμβουλές των ειδικών και κάναμε ό,τι μπορούσαμε, μόνο απ’ το σπίτι. Φυσικά, δεν είναι το ίδιο με μια πραγματική προπόνηση, αλλά, μπροστά σε μια σοβαρή κατάσταση, η δική μας προπόνηση ήταν το λιγότερο που θα έπρεπε να μάς αφορά.  

Στη δεύτερη καραντίνα, πλέον, έχουμε λάβει τα μέτρα μας με καλύτερη γνώση. Δεδομένου ότι πρέπει να γίνει η προετοιμασία για τους αγώνες στο Τόκυο, καθώς έχω κλειδώσει χρόνους για τη συμμετοχή μου, η προπόνηση γίνεται σ’ εξωτερικό χώρο με περιοριστικούς όρους κι ελάχιστο αριθμό ατόμων μέσα στο νερό. Επιβάλλεται, λοιπόν, να προπονηθώ με κάποιο τρόπο σε κολυμβητήριο. Συνεπώς, με το χαρτί που το πιστοποιεί, πηγαίνω κανονικά στις προπονήσεις μου!».

“Η οικονομική και πάσης φύσεως βοήθεια απ’ το κράτος θεωρείται ανύπαρκτη…”…

«Λόγω του ότι η πάθησή μου είναι εκφυλιστική, ακολουθώ πρόγραμμα. Ανά έξι μήνες κάνω πλασμαφαιρέσεις, οι οποίες, λόγω covid, φέτος έχουν πάει πίσω. Επίσης, κάνω φυσικοθεραπείες, των οποίων, λόγω οικονομικής δυσκολίας, τα έξοδα έχουν αναλάβει ο εθελοντής Νίκος Πουλόπουλος και η PwC Greece, που είναι χορηγός μου.

Το κράτος δε δικαιολογεί φυσικοθεραπείες μετά απ’ το πακέτο των 2×80 θεραπειών. Όμως, για μόνιμες κι εκφυλιστικές παθήσεις, θεωρώ ότι είναι ελάχιστο αυτό που δίνεται απ’ τα ταμεία γι’ αποθεραπεία. Ένας άνθρωπος μ’ αναπηρία πάντα θα χρειάζεται την αποκατάσταση και πάντα θα υπάρχει από ελάχιστη ως καλύτερη εξέλιξη.

Λαμβάνω το επίδομα, τ’ οποίο ανά πέντε έτη κόβεται και πρέπει για ενάμισι χρόνο, έως ότου βγει η απόφαση, να μείνει κανείς ή σε κάποια δομή ή στο δρόμο, διότι δεν έχουν όλοι τη δυνατότητα να είναι με τους γονείς τους. Δε θα ‘πρεπε να υφίσταται αυτό, ούτε να ζητάμε μόνο απ’ τους γονείς.

Κάπως έτσι, στερείται της ελευθερίας βούλησης ένας άνθρωπος μ’ αναπηρία.».

“Όταν δεν υπάρχουν νόμοι κι εγκαταστάσεις, δε δίνεις στον πολίτη την ευκαιρία να σεβαστεί ούτε τον ίδιο τον εαυτό!”…

«Οι πολίτες διαιρούνται σε πολλές κατηγορίες. Δε νομίζω ότι δε σέβονται. Νομίζω ότι είτε έχουν άγνοια, είτε φοβούνται ν’ αλληλεπιδρούν με ΑμεΑ, είτε θέλουν να προσφέρουν, αλλά βρίσκουν εμπόδια στο δρόμο.

Αν, ωστόσο, δημιουργηθούν οι σωστές υποδομές, όπως ράμπες και βατά πεζοδρόμια, θ’ αρχίσει κι ο πολίτης να κατανοεί το λόγο για τον οποίο θα πρέπει να τηρήσει τους νόμους.

Όταν δεν υπάρχουν νόμοι κι εγκαταστάσεις, δε δίνεις στον πολίτη την ευκαιρία να σεβαστεί ούτε τον ίδιο τον εαυτό!».

“Αν δεν εκπαιδεύσεις κάποιον, δε μπορείς να τον πετάξεις σε βαθιά νερά.”…

«Θα έβαζα στα δημοτικά σχολεία, ως μάθημα, ένα διαδραστικό παιχνίδι αναφορικά με το τι είναι η αναπηρία και πώς μπορώ να διευκολύνω το συνάνθρωπό μου. Σ’ ένα μικρό παιδί διαμορφώνεις ευκολότερα το χαρακτήρα και την αντίληψη, ενώ, αντίθετα, σ’ έναν ενήλικα δυσκολότερα.

Αν είχα μια εξουσία, ο πρωταρχικός μου στόχος θα ήταν η αναδιαμόρφωση των δήμων, ώστε να γίνουν προσβάσιμοι για τον οποιοδήποτε άνθρωπο.

Επίσης, θα ζητούσα διαδραστικά και βιωματικά εργαστήρια για ενήλικες. Αν δεν εκπαιδεύσεις κάποιον, δε μπορείς να τον πετάξεις σε βαθιά νερά.».

“Και για το τέλος… η αντοχή…”…

«Στοχεύω ν’ αγωνίζομαι όσο το σώμα και το πνεύμα μου μού το επιτρέπουν!

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για το χρόνο σας!».

 

1 Σχόλιο

Αφήστε μια απάντηση

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο