HOT NEWSΑΝΑΛΥΣΕΙΣΑΠΟΨΕΙΣΜΑΡΓΕΤΗΣΜΠΑΣΚΕΤ

Θριαμβευτής Παναθηναϊκός, υπνωτισμένος Ολυμπιακός και… χέρι χέρι εκτός οκτάδας

1.39Kπροβολές

Το ντέρμπι «Αιωνίων» στο ΣΕΦ ξεχώριζε από το εβδομαδιαίο πρόγραμμα της Ευρωλίγκα από ελληνικής πλευράς, με τον Παναθηναϊκό (9-14) να παίρνει μια δίκαιη και εύκολη εκτός έδρας νίκη επί του Ολυμπιακού (11-13) με 88-77.

Οι υποχρεώσεις της προηγούμενης εβδομάδας μας κράτησαν μακριά από τους διπλούς αγώνες των ελληνικών ομάδων στην Ευρωλίγκα, ωστόσο η στήλη μας επανέρχεται σε μπασκετικούς ρυθμούς αυτή την αγωνιστική με το ντέρμπι των «Αιωνίων» και όλα όσα έγιναν εντός των γραμμών του παρκέ.

Πριν το τζάμπολ σε ερωτήσεις φίλων και των δύο ομάδων αναφορικά με το ντέρμπι η θέση ήταν η εξής, «καμία από τις δύο ομάδες δεν εντυπωσιάζει ιδιαίτερα με την εικόνα ή την σταθερότητά της, ο ρόλος του φαβορί στον Ολυμπιακό, παρά την απουσία του πιο σταθερού του φέτος σουτέρ αλλά και πολύτιμου στις δύο άκρες του παρκέ Βεζένκοφ, κυρίως εξαιτίας ότι είναι ελαφρώς πιο δουλεμένος και με περισσότερο «πρέπει» στην αναμέτρηση έναντι στου αντιπάλου του, καθώς εκείνος βρίσκεται πιο κοντά στο γκρουπ των ομάδων που μάχονται για την οκτάδα και χρειάζεται την νίκη για να διεκδικήσει με καλύτερες αξιώσεις τις όποιες πιθανότητές του. Από την άλλη πλευρά, ο Παναθηναϊκός πηγαίνει στο ΣΕΦ με λιγότερη πίεση σε σχέση με τους γηπεδούχους αφού δεν έχει βλέψεις οκτάδας, με ηχηρή απουσία του Νέντοβιτς του καλύτερου επιθετικά παίκτη του, ευκαιρία να δώσει απαντήσεις και φυσικά το θέμα της αμυντικής του λειτουργίας που παρουσιάζει αστάθεια σε πολλά παιχνίδια του. Αμφότερες οι δύο ομάδες δεν πείθουν με την γενική τους εικόνα, αντιμετωπίζουν σημαντικά προβλήματα και η διαφορά ανάμεσά τους δεν είναι χαοτική, καθώς πρόκειται για ελληνικό ντέρμπι που κρίνεται στο πάθος, την θέληση, την δύναμη, την ενέργεια και τις λεπτομέρειες και λιγότερο σε βαθμολογική θέση, διαφορά ποιότητας ή μπάτζετ. Ο μεν Ολυμπιακό να έχει σημαντικά θέματα αστάθειας απόδοσης στο παιχνίδι του όχι από αγώνα σε αγώνα αλλά από λεπτό σε λεπτό και φυσικά άκρως αρνητικό απολογισμό εντός έδρας. Ο δε Παναθηναϊκός αρκετά μπερδεμένος στους ρόλους του καθώς επιχειρεί ένα είδος επανεκκίνησης εντός της χρονιάς, με αρκετές δοκιμές αλλά το κυριότερο όλων αμυντική αστάθεια που αυτομάτως οδηγεί συνήθως στην αποτυχία του κατά την διάρκεια ενός αγώνα. Πιο δουλεμένος και με αθλητικά πόδια ο Ολυμπιακός, πιο ψηλός και με δυνατά κορμιά στις επαφές ο Παναθηναϊκός. Σε μια ουτοπία, οι δυο τους θα μπορούσαν να συνθέσουν μια πλήρη ομάδα που θα μπορούσε να διεκδικήσει πολλά πράγματα από την σκληρή Ευρωλίγκα. Σε κάθε περίπτωση πάντως, το ματς έχει κυρίως ψυχολογικής σημασίας και θέμα γοήτρου για τις ομάδες και λιγότερο βαθμολογικό, τουλάχιστον όχι της ίδιας βαρύτητας».

Αυτή ήταν σε γενικές γραμμές η τοποθέτηση και για ένα ικανοποιητικό ποσοστό επαληθεύτηκε στο ίδιο το παιχνίδι.

Το ψηλό σχήμα πεντάδας που επέλεξε ο προπονητής του Παναθηναϊκού με τους  Σαντ-Ρος – Παπαπέτρου – Γουάιτ – Μήτογλου – Μπεντίλ στην εκκίνηση του παιχνιδιού αλλά και σε αρκετές ακόμα περιπτώσεις χρησιμοποίησε κατά την διάρκειά του, όχι μόνο λειτούργησε αλλά «παγίδευσε» πλήρως τον Ολυμπιακό που αδυνατούσε να βρει λύσεις αντιμετώπισής του. Ο Παναθηναϊκός αρχικά εστίασε την αμυντική του προσοχή του σε δύο άξονες, ως προς τον περιορισμό δημιουργίας – εκτέλεσης του Κώστα Σλούκα και την προστασία της ρακέτας του εκμεταλλευόμενος το πλεονέκτημα ύψους και σωμάτων που διαθέτει στο ρόστερ του σε σχέση με τον Ολυμπιακό, προτιμώντας να δώσει το περιφερειακό σουτ παρά να «πληγωθεί» κοντά στο καλάθι ή από χαμένα ριμπάουντ.

Ο Παναθηναϊκός λοιπόν με τα ψηλά σχήματα και έντονη διάθεση – ενέργεια στην άμυνα «παγίδεψε» τον Ολυμπιακό που όσο ο χρόνος περνούσε γινόταν όλο και περισσότερο μη ορθολογικός επιθετικά και νωθρός αμυντικά. Το δίδυμο Παπαγιάννης – Μήτογλου δημιούργησαν ένα ισχυρό τοίχος στις δύο ρακέτες, κυριάρχησαν σε όλες σχεδόν τις «μάχες των αιθέρων» και απαγόρευσε στους γηπεδούχους να φτιάξουν ή έχουν παιχνίδι κοντά στο καλάθι. Οι φιλοξενούμενοι παρουσιάστηκαν πολύ καλά διαβασμένοι, συγκεντρωμένοι και προετοιμασμένοι για τις απαιτήσεις που έχει ένας αγώνας «Αιωνίων». Με αρκετή διάθεση, ενέργεια και μπασκετικό «ξύλο» στην άμυνα και την ίδια ώρα αρκετό «διάβασμα», καλή κυκλοφορία της μπάλας και υπομονή στην επίθεση, οι «πράσινοι» κατάφεραν να πάρουν εξ’ αρχής το προβάδισμα, τον έλεγχο του ρυθμού και γενικά τους δικούς τους όρους στην αναμέτρηση.

Αρκετός κόσμος στέκεται στην  εντυπωσιακή επιθετική εμφάνιση των Ρος (20 πόντους με 4/6 τρίποντα) – Μποχωρίδη (15 πόντους με 1/2 τρίποντα), το 25/25 βολές (τομέας που φέτος δεν διακρίνεται ο Παναθηναϊκός για την υψηλή αποτελεσματικότητά του) ή τα 39 ριμπάουντ εκ των οποίων τα 16 επιθετικά! Όλα αυτά τα δεδομένα ασφαλώς βοήθησαν τον Παναθηναϊκό να φύγει εύκολα θριαμβευτής από το ΣΕΦ.  Όμως τα πάντα για τους «πράσινους» άρχιζαν και τελείωναν από την άμυνά τους. Για μεγάλο χρονικό διάστημα του παιχνιδιού, ο Παναθηναϊκός λειτουργούσε αμυντικά όπως ακριβώς του ταιριάζει βάση το ρόστερ που διαθέτει την φετινή σεζόν. Δηλαδή, σκληρή άμυνα, αρκετά παιχνίδι με επαφές, μπασκετικό ξύλο, έλεγχο των ριμπάουντ και κυρίως αργό τέμπο.

Ο Παναθηναϊκός λοιπόν τα έκανε όλα αυτά συν του σημαντικού παράγοντα της συγκέντρωσης που ήταν υπέρ του στο ΣΕΦ. Το επίπεδο συγκέντρωσης που έδειξαν οι «πράσινοι» κόντρα στον Ολυμπιακό ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακό και κυμάνθηκε σε υψηλά επίπεδα. Δίχως την παρουσία του ποιοτικότερου και καλύτερου παίκτη τους φέτος (Νέντοβιτς) συν τους Μακ – Φόστερ εκτός κλίματος αγώνα, ο Παναθηναϊκός μπήκε πολύ καλά διαβασμένος για το ματς, με συγκεκριμένο πλάνο σε άμυνα – επίθεση και με διάθεση να «χτίσει» μέσα από την άμυνά του. Επιπλέον, είχε το προνόμιο να πάρει πολλά πράγματα, ορισμένα φανερά και άλλα όχι, σε άμυνα – επίθεση από πολλούς παίκτες ενώ ταυτόχρονα το σχέδιο περιορισμού δράσης του Σλούκα ρίχνοντας πάνω του τους Ρος – Μήτογλου λειτούργησε και με το παραπάνω.

Ο Παναθηναϊκός είχε τον απόλυτο έλεγχο του αγώνα σχεδόν σε όλη την διάρκεια και λίγες φορές βρέθηκε σε δύσκολη θέση, εξαιτίας της πίεσης των γηπεδούχων. Ο τρόπος που πήγαιναν οι παίκτες των φιλοξενούμενων στις φάσεις, στα ριμπάουντ και η διάθεση – ενέργεια που έβγαζαν στην άμυνα ενίσχυαν όλο και περισσότερο την κυριαρχία τους πάνω στο παρκέ. Εστιάζουμε στο κομμάτι της άμυνας καθώς ο Παναθηναϊκός μετά από αρκετό καιρό έβγαλε σκληρό και σταθερό πρόσωπο αμυντικά, κάτι που σε αρκετά παιχνίδια του μέσα στην σεζόν είτε απουσίαζε είτε εμφανιζόταν με εκλάμψεις περιστασιακά.

Στο ΣΕΦ έπαιξε στο στυλ μπάσκετ που του ταιριάζει, πολύ καλά διαβασμένος – προετοιμασμένος, τους Μήτογλου – Παπαγιάννη να κρύβουν τα καλάθια, τον Παπαπέτρου άστοχο επιθετικά αλλά με πολύ δουλειά αμυντικά, τους Ρος – Μποχωρίδη σε συνολικά μεγάλο βράδυ και αρκετούς παίκτες με διάθεση – ενέργεια «καθαρίζοντας» πολλές φάσεις.

Από την άλλη πλευρά, ο Ολυμπιακός πρόσθεσε ακόμη μια προβληματική εμφάνιση  στην έως τώρα πορεία του στην Ευρωλίγκα.

Μια μεγάλη διαφορά σε σχέση με τα προηγούμενα παιχνίδια του όμως είναι ότι οι «ερυθρόλευκοι» δεν κατάφεραν σε κανένα σημείο του παιχνιδιού να δείξουν ή καλύτερα να πείσουν ότι μπορούν να διεκδικήσουν την αναμέτρηση. Μάλιστα, αν συνυπολογιστεί και το γεγονός ότι οι γηπεδούχοι είχαν πιο ισχυρό βαθμολογικό κίνητρο έναντι των αντιπάλων τους, αφού θεωρητικά υπάρχουν ακόμα πιθανότητες πρόκρισης, η συνολική τους παρουσία στην αναμέτρηση αυξάνει τον προβληματισμό.

Ο Ολυμπιακός έδειξε να είναι πνευματικά και σωματικά ανέτοιμος για το ντέρμπι ενώ ταυτόχρονα από την στιγμή που ο Παναθηναϊκός μπλόκαρε τον Σλούκα δημιουργικά και εκτελεστικά μετατράπηκε σε κάτι παραπάνω από μονοδιάστατος, μη ορθολογικός και προβλέψιμος. Δίχως την δημιουργία αλλά και το σκορ του Έλληνα γκαρντ, μη δυνατότητα ύπαρξης παιχνιδιού από μέση απόσταση και κοντά στο καλάθι εξαιτίας της αποτελεσματικής άμυνας των αντιπάλων συν την διαφορά δύναμης – ύψους μεταξύ των δύο ομάδων στις θέσεις των ψηλών, οι «ερυθρόλευκοι» περιορίστηκαν σε περιφερειακά σουτ, ατομικές προσπάθειες, ιδιαίτερη κυκλοφορία της μπάλας και κυρίως γρήγορης αυτής.

Γενικά ο Ολυμπιακός σε ακόμη ένα παιχνίδι εμφάνισε τις ίδιες αδυναμίες αναφορικά με τα ριμπάουντ (έχασε κατακράτος), την λανθασμένη – εύκολη χρήση των φάουλ, την έλλειψη δημιουργίας – οργάνωσης πίσω από τον Σλούκα όταν ο τελευταίος εμποδίζεται από την αντίπαλη άμυνα (Ρος – Μήτογλου τον κυνηγούσαν παντού), την γνωστή νωθρότητα που εμφανίζει σε πολλά παιχνίδια του στην άμυνα ειδικά κατά τις εκκινήσεις των αγώνων, τα κακά του ημίχρονα αλλά και τα πολλά «βραχυκυκλώματα» που παρουσιάζει αρκετές φορές μέσα στα παιχνίδια του και εντός των δεκαλέπτων.

Ο Ολυμπιακός πριν από το ντέρμπι θεωρούταν δικαίως φαβορί ως πιο δουλεμένος, με μεγαλύτερη ποιότητα (όχι δραματικές διαφορές) και με πιο βαρύ «πρέπει» από τον αντίπαλό του στην συγκεκριμένη αναμέτρηση. Ωστόσο, μέσα στο παρκέ αυτά δεν φάνηκαν και για την ακρίβεια οι ρόλοι μάλλον αντιστράφηκαν. Δηλαδή, τον Παναθηναϊκό να έχει το μάτι που «γυαλίζει» και να επιδιώκει την νίκη σαν αυτή να του έδινε «ανάσα» στην υπόθεση διεκδίκηση πρόκρισης και τον Ολυμπιακό να βρίσκεται χαμηλά στην βαθμολογία. Ο Παναθηναϊκός έβγαζε διαρκώς μια «πείνα», μια ηρεμία και μια σιγουριά στις κινήσεις του σε αντίθεση με τον Ολυμπιακό που σε μεγάλο χρονικό διάστημα του ματς έπαιζε ένα μονοδιάστατο και ξεπερασμένο μπάσκετ βασισμένο σε προσωπικές ενέργειες, ένας εναντίον όλων, παρά σε συνεργασίες ή παιχνίδι με υπομονή και για ακόμη μια φορά αρκετά «σοφτ» αμυντικά σε όλους τους τομείς.

Η απουσία του Βεζένκοφ φάνηκε και με το παραπάνω από την αναμέτρηση για λογαριασμό του Ολυμπιακού, καθώς οι Πειραιώτες δεν βρήκαν λύσεις τόσο στην άμυνα όσο και στην επίθεση που τους πρόσφερε ο 25χρονος άσος από τους υπόλοιπους παίκτες του ρόστερ. Επιπλέον, έγινε ακόμη μεγαλύτερο το κενό στα φόργουορντ για τους «ερυθρόλευκους» ως προς την αντιμετώπιση των ψηλών σχημάτων που επέλεξε ο Παναθηναϊκός. Όμως δεν μπορεί να θεωρηθεί αυτό δικαιολογία, καθώς η εικόνα του Ολυμπιακού στο σύνολό της ήταν κάκιστη ενώ και ο «Αιώνιος» αντίπαλός του είχε εξίσου να διαχειριστεί την σοβαρή απουσία του Νέντοβιτς από τον αγώνα. Ο Βεζένκοφ αποτελεί φέτος τον πιο σταθερό παίκτη του Ολυμπιακού στην Ευρωλίγκα και τον ταυτόχρονα τον πιο αξιόπιστο σουτέρ του ρόστερ του από την στιγμή μάλιστα που ο Χάρισον παρουσιάζει μεγάλες διακυμάνσεις στην απόδοσή του σε κάθε παιχνίδι.

Από την στιγμή που ο Ολυμπιακός δεν μπορούσε να βρει σκορ από την περιφέρεια με συχνότητα (8/24 τρίποντα) όπως συνέβαινε στα τελευταία παιχνίδια και η ρακέτα ήταν απαγορευμένη – απροσπέλαστη ζώνη, τον Σλούκα (9 πόντοι με 3/8 δίποντα, 1/3 τρίποντα, 6 ασίστ και 3 λάθη) συνολικά περιορισμένο, τότε μετατράπηκε σε μονοδιάστατος με ατομικές ενέργειες παικτών, κυρίως ΜακΚίσικ (20 πόντους με 4/6 τρίποντα), ο οποίος με διεισδύσεις προσπαθούσε να διασπάσει την σκληρή άμυνα κοντά στο καλάθι της αντίπαλης πλευράς. Αυτά όμως τα ηρωικά μπορούν να λειτουργήσουν εν μέρει σε ορισμένες φάσεις ενός αγώνα ή για συγκεκριμένη περίοδο. Όχι για ολόκληρο παιχνίδι και μάλιστα ντέρμπι των 40 λεπτών.

Πέρα όμως από την επίθεση, ο Ολυμπιακός αντιμετώπισε σοβαρό θέμα και στην άμυνά του στην πλειοψηφία του αγώνα. Γενικά φέτος, ο Ολυμπιακός είχε συνηθίσει στα παιχνίδια του να «σπαταλάει» ένα ημίχρονο και να επιστρέφει συνήθως στο δεύτερο με ένα δυναμικό αμυντικά γ’ δεκάλεπτο, με την δ’ περίοδο να γίνεται οριακό ντέρμπι που κρίνεται στην τελευταία άμυνα και καλάθι. Κόντρα στον Παναθηναϊκό δεν έκαναν την εμφάνισή τους τίποτα απ’ όλα αυτά.

Ο Ολυμπιακός ήταν γενικά υπνωτισμένος, υποτονικός και άχρωμος κόντρα στον Παναθηναϊκό, ο οποίος πέτυχε την πιο άνετη – εύκολη νίκη του τα τελευταία χρόνια στο ΣΕΦ. Μάλιστα, αν οι φιλοξενούμενοι ήταν περισσότερο προσεκτικοί σε ορισμένες περιπτώσεις, τους Μακ – Φόστερ έστω σε μέτριο βράδυ και όχι κακό όπως εμφανίστηκαν και διαχειρίζονταν καλύτερα την κούραση, η διαφορά θα ήταν μεγαλύτερη από αυτή των 11 πόντων (88-77) και η υπόθεση νίκη θα είχε κριθεί πολύ νωρίτερα.

Ο  Κάτας κέρδισε πλήρως την μάχη των πάγκων έναντι του Μπαρτζώκα, παρατάσσοντας τον Παναθηναϊκό διαβασμένο και έτοιμο για το ντέρμπι σε αντίθεση με τον Ολυμπιακό που ήταν εκτός κλίματος και ξεκούρδιστος. Παράλληλα, ο ισραηλινός τεχνικός στο συγκεκριμένο ματς διαχειρίστηκε σωστά ακόμη και τις καταστάσεις πίεσης που προέκυπταν στην πορεία του ματς, αφού οι διαφορές κυμαίνονταν κυρίως μεταξύ 8-10 και 4-6 πόντων. Με κλειστό ροτέισον, συγκεκριμένο πλάνο, στόχευση, αρκετό διάβασμα του παιχνιδιού και πολλούς παίκτες να κάνουν την βρώμικη δουλειά, ο ισραηλινός πήρε μια τεράστια νίκη για την ομάδα του και πόντους για τον ίδιον προσωπικά, καθώς το αποτέλεσμα ήρθε απέναντι στον συγκεκριμένο αντίπαλο και μάλιστα εκτός έδρας.

Ο Παναθηναϊκός πήρε μια νίκη ψυχολογίας και γοήτρου ενώ παράλληλα φεύγει με πολλαπλά κέρδη από το ΣΕΦ, με την προϋπόθεση όμως ότι αυτήν την φορά θα τα εκμεταλλευτεί προς όφελός του, θα δουλέψει πάνω σ’ αυτά και δεν θα απολέσει ξανά την ευκαιρία δοκιμάζοντας καινοτομίες και στυλ μπάσκετ που δεν μπορεί να υποστηρίξει. Ο Ολυμπιακός από την πλευρά του επιβεβαίωσε ότι έχει μείνει αρκετά στάσιμος σε συγκεκριμένα στοιχεία του παιχνιδιού του και ορισμένα δείγματα κοιλιάς στην απόδοσή του να γίνονται όλο και περισσότερο φανερά από παιχνίδι σε παιχνίδι.

Αμφότερες οι δύο ομάδες από την αρχή της σεζόν είχε τονιστεί ότι διαθέτουν καλά ρόστερ για τα δεδομένα της εποχής και τις συνθήκες δυναμικής των υπόλοιπων ομάδων της Ευρωλίγκα, όμως χρειάζονται αρκετή δουλειά, υπομονή, λίγα λόγια και φυσικά ορισμένες υπερβάσεις σε ατομικό και ομαδικό επίπεδο για να αντιμετωπιστούν – λυθούν – καμουφλαριστούν τα προβλήματα ή κενά που έχει η κάθε πλευρά. Η αποστολή αυτή δεν είναι εύκολη, δεν είναι όμως και ακατόρθωτη. Σε κάθε περίπτωση πάντως, οι δύο ομάδες έχουν μείνει αρκετά πίσω στην εξέλιξη του παιχνιδιού τους κάτι που τους κοστίζει αγωνιστικά και βαθμολογικά έναντι των υπόλοιπων ανταγωνιστών.

Μέσα σε όλα, οι «Αιώνιοι» οφείλουν να κοιτάξουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη και να κάνουν την αυτοκριτική τους ενώ δεν πρέπει να λησμονηθεί το γεγονός ότι πρέπει να βάλουν νερό στο κρασί τους και να συμφιλιωθούν. Η διοικητική κόντρα τους και η απουσία του αγωνιστικού ανταγωνισμού τους εντός Ελλάδος δεν ωφελεί κανέναν, ούτε το ίδιο το προϊόν. Αντίθετα τους ζημιώνει και τους προκαλεί θέματα ετοιμότητας αλλά και νοοτροπίας. Σε περίπτωση που Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός ή Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός ανάλογα τι προτιμάτε, είχαν τα μεταξύ τους παιχνίδια σε πρωτάθλημα και Κύπελλο, τότε ενδεχομένως οι ταχύτητές τους να ήταν 1-2 φορές υψηλότερες σε σχέση με τώρα. Δίχως αυτό να υποτιμάει την ποιότητα, την δυναμική ή την ιστορία των υπόλοιπων ελληνικών συλλόγων που μετέχουν στο πρωτάθλημα.

 

Ο Παναθηναϊκός έβγαλε αντίδραση και πήρε επιπλέον ψυχολογία από το ντέρμπι δείχνοντας ορισμένα θετικά στοιχεία, την ίδια ώρα που ο Ολυμπιακός έμεινε ανήμπορος και να προσπαθεί να ακολουθήσει ή να μαζέψει την έκταση της διαφοράς χάνοντας εύκολα και δίκαια ένα παιχνίδι με «πρέπει» για τον ίδιον και με βαθμολογική αξία.

Χέρι χέρι οι «Αιώνιοι» λοιπόν εκτός οκτάδας Ευρωλίγκας οφείλουν να δουλέψουν μέχρι το τέλος των αγωνιστικών τους υποχρεώσεων για να καλύψουν όσο γίνεται ένα μέρος από το χαμένο έδαφος ενόψει της νέας σεζόν στην Ευρώπη. Σημαντικό όμως επίσης είναι να κάνουν και την αυτοκριτική τους, καθώς αν δεν το πράξουν ή εφησυχάσουν, τότε θα πάει χαμένη και η επόμενη σεζόν.

Μπορεί να υπάρχουν ακόμα 10 αγωνιστικές (για τις περισσότερες ομάδες) στο τραπέζι, όμως βάση συνολικής εικόνας της χρονιάς οι ελληνικοί σύλλογοι δεν πείθουν ότι μπορούν να προλάβουν την οκτάδα και αν θέλετε δεν αξίζουν κιόλας να βρεθούν εντός αυτής. Θα μου πείτε, «μα καλά, τόσο σταθερό – πειστικό μπάσκετ παίζουν οι υπόλοιπες ομάδες;» Όχι, έχουν εξίσου αστάθεια αλλά οι «Αιώνιοι» φέτος έχουν βγάλει μεγάλη αστάθεια στα παιχνίδια τους και σε πολλά από αυτά προβληματική νοοτροπία.

Όσο και αν ενοχλεί τον κόσμο των ομάδων, τους φίλους του μπάσκετ και το ίδιο το ελληνικό μπάσκετ πρέπει να είμαστε ρεαλιστές και σκληροί στην κριτική ή αυτοκριτική ανάλογα την περίσταση. Οι εποχές άλλαξαν, τα χοντρά πορτοφόλια βρίσκονται σε άλλες γειτονιές, η Ευρωλίγκα ανεβάζει διαρκώς ταχύτητες (με τα όποια διοικητικά και μη προβλήματά της) και οι ελληνικές ομάδες πρέπει να αναζητήσουν τον τρόπο με τις όποιες δυσκολίες τους ώστε να επιστρέψουν ξανά στην συζήτηση της οκτάδας.

Η είσοδος στην οκτάδα πρέπει να είναι ο ρεαλιστικός τους στόχος. Οτιδήποτε παραπάνω θα αποτελεί υπέρβαση… της υπέρβασης με τα υπάρχουσα δεδομένα. Θεωρητικά μπορεί να υπάρχουν ακόμα πιθανότητες πρόκρισης στην οκτάδα, όμως κακά τα ψέματα βάση γενικής εικόνας σεζόν οι ελληνικές δεν πείθουν συν ότι κυνηγούν να πετάξουν εκτός συλλόγους τύπου Εφές (13 νίκες) – Ζενίτ (13 νίκες και με παιχνίδια λιγότερα) που διαθέτουν ποιοτικότερα ρόστερ. Η πιο «αδύναμη» ομάδα της οκτάδας είναι η Μπάγερν και βρίσκεται ήδη στις 15 νίκες. Δηλαδή αρκετά μακριά από τον Ολυμπιακό (11 νίκες) και φυσικά από τον Παναθηναϊκό (9 νίκες).

Η Ευρωλίγκα είναι σκληρή διοργάνωση και οποιοδήποτε λάθος ή εφησυχασμός τιμωρείται αμέσως. Οι «Αιώνιοι» έχουν λόγο να φωνάζουν για ορισμένες αδικίες προς τους ίδιους αλλά πρωτίστως οφείλουν να κοιταχτούν στον καθρέφτη πριν ξεκινήσουν να διαμαρτύρονται.

Οι εποχές άλλαξαν, ελληνική εκπροσώπηση στην συνέχεια της Ευρωλίγκα δύσκολα θα υπάρξει έπειτα από διαδοχικές παρουσίες και άπαντες πρέπει να επικεντρωθούν στην βελτίωση και στην αλλαγή αυτού την επόμενη σεζόν.

Όλες οι ομάδες και ειδικά αυτές που έχουν φτιάξει την δικής τους παράδοση έχουν βρεθεί σ’ αυτήν την θέση, βλέπετε πιο πρόσφατα Μπαρτσελόνα – Μακάμπι στην Ευρωλίγκα ή Σαν Αντόνιο Σπερς στο ΝΒΑ που βρέθηκαν εκτός playoffs. Είναι μια διαδικασία που δεν μπορούν οι σύλλογοι να αποφύγουν. Το σημαντικό είναι ο τρόπος που θα δουλέψουν και οι ενέργειες που θα κάνουν με σκοπό να επιστρέψουν.

Χέρι χέρι λοιπόν οι «Αιώνιοι» έπειτα από χρόνια παρουσίας και πορειών στα playoffs, έφτασε η ώρα να μείνουν μια σεζόν εκτός αυτών, σ’ ένα μάθημα που μπορεί να τους ωφελήσει σε βάθος χρόνου αρκεί να έχουν τα μάτια τους ανοικτά διαρκώς και να μην μένουν πίσω από μεγάλες νίκες, ξεσπάσματα, παράπονα, διοικητικές συγκρούσεις κλπ.

Ο χρόνος θα δείξει αν πήραν το μάθημά τους ή αν θα έχουμε επανάληψη αυτού.

 

Υ.Γ. Η κραυγή αγωνίας των αθλητών και αθλητριών των χαμηλότερων κατηγοριών σε κάθε άθλημα, δεν είναι μόνο δικαιολογημένη και αναμενόμενη. Είναι απόλυτα δίκαιη! Δεν έχουν όλοι/ όλες το προνόμιο να έχουν υπογράψει τεράστια οικονομικά και χρονικά συμβόλαια έχοντας εξασφαλισμένη μια καλή ζωή. Από την στιγμή λοιπόν που είχε αποφασιστεί η επανέναρξη των μεγάλων κατηγοριών σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ χωρίς την παρουσία κόσμου, τότε αυτομάτως έπρεπε να γίνει το ίδιο και με τα υπόλοιπα αθλήματα. Πολλοί άνθρωποι στον συγκεκριμένο χώρο επιβιώνουν μέσω αυτού, δίχως να έχουν από αλλού εισοδήματα για να συντηρήσουν τους ίδιους και τις οικογένειές τους. Ο ελληνικός αθλητισμός δεν αιμορραγεί μόνο… έχει μείνει ολομόναχος και αβοήθητος έξω στο κρύο σαν ζητιάνος περιμένοντας πότε θα έρθει η ώρα του….

Αφήστε μια απάντηση

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο