HOT NEWSΑΠΟΨΕΙΣΣΥΡΙΓΟΥ

Το όχι είναι ΟΧΙ! Τόσο απλά! Τόσο κατηγορηματικά!

1.93Kπροβολές

Κοιτάζω το ημερολόγιο και προσπαθώ να σιγουρευτώ ότι έχουμε, πράγματι, 17/1/2021!

Και, όμως, διαβάζοντας σχόλια κι απόψεις μερικών βεβαιώνομαι ότι οι δείκτες τρέχουν με ιλιγγιώδεις ρυθμούς πίσω στο Μεσαίωνα. Ναι, σίγουρα, όλοι έχουν μια γνώμη σαν τη γνωστή κωλοτρυπίδα, όπως πολύ σοφά, ενίοτε, λέει ο λαός, αλλά, πανάθεμά σας, μερικοί πρέπει να μάθετε πότε ν’ ανοίγετε το στόμα σας, για ποιο λόγο, αν, πραγματικά, είναι απαραίτητο και, κυρίως, να μάθετε να εκφράζεστε ορθά συναισθανόμενοι την ουσία αυτού που κάποιος άνθρωπος βρήκε τη δύναμη να μοιραστεί μαζί σας, εν προκειμένω μαζί μας, μ’ όλη την Ελλάδα, με μια είδηση που άγγιξε και το εξωτερικό.

Είναι πασιφανές ότι αναφέρομαι στη Σοφία Μπεκατώρου, τη χρυσή Ολυμπιονίκη, που πρώτα απ’ όλα, πέρα από κάθε άλλη ιδιότητά της, είναι άνθρωπος, είναι γυναίκα! Δεν έχω σκοπό να σάς ενημερώσω, σχετικά με την αποκάλυψη της δικής της αλήθειας, σε καθαρά ειδησεογραφικό πλαίσιο, καθώς αυτή είναι, πλέον, ευρέως γνωστή. Κι έφερε ένα κύμα αντίδρασης, τ’ οποίο είναι, εξίσου, γνωστό και συνεχίζεται, ακόμη και τώρα που διαβάζεις αυτές τις γραμμές κι ευελπιστούμε πως θα συνεχιστεί και τις επόμενες μέρες, ώσπου ν’ αλλάξει, πλέον, κάποτε, αυτή η άθλια παγιωμένη πατριαρχική αντίληψη που επικρατεί σ’ αυτή τη βρωμοχώρα μα και στον κόσμο ολάκερο.

Τη Σοφία μιμήθηκαν κι άλλες γυναίκες που βρήκαν το θάρρος και το σθένος και μίλησαν ανοικτά για τις δικές τους τραυματικές εμπειρίες, για τις εμπειρίες εκείνες που δε σπιλώνουν μονάχα το σώμα μιας γυναίκας, που την κάνουν να το σιχαίνεται και να μη μπορεί πολλές φορές να συνυπάρξει μαζί του. Μίλησαν για τις πράξεις εκείνες, επαναλαμβανόμενες ή μη, που ήταν αρκετές, για να ταράξουν τη ψυχή τους, για να τη σκίσουν στα δυο, για να την τρίψουν σε κομματάκια και στη συνέχεια να σκορπίσει στον αέρα. Δεν είναι απαραίτητο να είσαι γυναίκα, για να καταλάβεις τι κυριαρχεί στο ψυχισμό ενός τέτοιου ανθρώπου, αν και πολλές φορές οι γυναίκες γινόμαστε πιο σκληρές απέναντι στο ίδιο μας το φύλο. Για σκέψου, όμως, πώς νιώθεις, όταν κάποιος σε χλευάζει, όταν σού φωνάζει, όταν ταράζει τη ψυχική σου ηρεμία, την αξιοπρέπειά σου, την ακεραιότητά σου. Αναλογίσου τώρα τι μπορεί να νιώθει μια γυναίκα που έχει δεχθεί σεξουαλική κακοποίηση.

Η Σοφία Μπεκατώρου, Ελληνίδα Ιστιοπλόος, δις Ολυμπιονίκης, Πρωταθλήτρια Ευρώπης και Κόσμου… Ώπα… Νίκη, εδώ δε κάνουμε ένα συνηθισμένο αθλητικό άρθρο. Εδώ μιλάμε για κάτι ουσιαστικότερο… 

Συζητούσα με τον καλύτερό μου φίλο, σχετικά με το θέμα, και, μεταξύ άλλων, μού είπε “όποιος δεν παίρνει το μέρος της Σοφίας, είναι σα να παίρνει το μέρος του βιαστή!”. Λίγο υπερβολικό, αν το σκεφτείς. Να βγω, δηλαδή, εγώ και να πω τη γνώμη μου. Σκέφτομαι πως θα βοηθήσω έτσι τη Σοφία και την κάθε Σοφία; Πως να την νιώσω στο 100%; Τι να τής πουν και τα δικά μου λόγια, σχεδόν φιλικά χτυπήματα στην πλάτη, όταν έχει ζήσει την ίδια την κόλαση και, μάλιστα, ολομόναχη; Παρατηρώντας, ωστόσο, πικρόχολα και σεξιστικά σχόλια, γνώμες που την καθιστούν θύτη στο ίδιο της το βίωμα, απόψεις που πολλαπλασιάζονται και, σχεδόν, έχουν βουλιάξει τις υγιείς αντιδράσεις, τις υγιείς απόψεις, λόγια που θα μπορούσαν όχι να στάξουν αποκλειστικά βάλσαμο στη ψυχή της αλλά πολύ περισσότερο να συμβάλλουν στην ανατροπή αυτής της αναχρονιστικής και σαπισμένης κοινωνίας, θεώρησα χρέος να πάρω θέση ως γυναίκα κι ως άνθρωπος και να σταθώ στο πλευρό της!

Ας μιλήσουμε, λοιπόν, (κι) εμείς που μπορούμε να αισθανθούμε, ν’ αντιληφθούμε, να δούμε καθαρά. Ας μην αφήνουμε τις απόψεις των συνενόχων, των ομοϊδεατών, των αμόρφωτων, των άδειων σε ψυχή, καρδιά και μυαλό ατόμων ν’ αναπαράγονται και ν’ αποτελούν τον οδηγό. Ας μιλήσουμε όλοι ανοικτά, πια. Για τη Σοφία και την κάθε Σοφία. Για να μη βρεθείς (κι) εσύ στη δική της θέση. Για να μη βρεθεί η μάνα σου, η αδελφή σου, η γυναίκα σου, η σύντροφός σου, η κοπέλα σου, η φίλη σου, κανένας δικός σου άνθρωπος στη θέση αυτή. Πριν νιώσεις βαθιά στο πετσί σου ό,τι κι εκείνη, ό,τι κι άλλες γυναίκες. Γιατί μπορεί ν’ αργούν να μιλήσουν αλλά, όταν το κάνουν, διάολε, το κάνουν για όλες εμάς. Κι εμείς, απλά, τις… κρίνουμε;…

“Θα μπορούσε να είχε μιλήσει νωρίτερα”, είπαν αρκετοί… “Θα μπορούσε να είχε συλληφθεί ο δράστης!”. Μα σε ποιον κόσμο, σε ποιο πλανήτη ζουν όλοι αυτοί; Πραγματικά, εθελοτυφλούν ή είναι τόσο ηλίθιοι, σχεδόν διεστραμμένοι; Πως θα ορίσεις εσύ πότε κι αν θα νιώσει κάποια γυναίκα ελεύθερη, για να μιλήσει ανοικτά; Πως και με ποιο δικαίωμα θα κρίνεις; Και, έπειτα, ποιος σού εγγυάται ότι δεν τής έκλειναν σκόπιμα το στόμα; Με την ίδια βία που κάποιος αχρείος με το ένα το χέρι κλείνει το στόμα μιας γυναίκας και με τ’ άλλο τής ανοίγει τα πόδια; Θέλει χρόνο για να επουλωθεί μια πληγή και, πολύ περισσότερο, για να συμφιλιωθεί κανείς μαζί της. Σκάσε, λοιπόν, και κράτα τις βρωμοαπόψεις σου για τον εαυτό σου.

Διότι εκείνη και η κάθε εκείνη ζει με τον δικό της, περπατά στα παπούτσια της και δε θα δώσει λογαριασμό στον Μπάμπη και τον κάθε Μπάμπη απ’ τα Γιαννιτσά πότε θα νιώσει απελευθερωμένη, ανακτώντας της εμπιστοσύνη της στους ανθρώπους και τη δική της γαλήνη, για να κάνει ένα τέτοιο βήμα. Κι έπειτα πώς είσαι τόσο σίγουρος ότι τα πράγματα θα κυλούσαν τόσο “ρόδινα” για εκείνη, ώστε να “δικαιωθεί” νομικά με την αντίστοιχη ποινική κύρωση του βιαστή της; Ήδη, μερικοί ξεφτυλισμένοι “μεγαλοδικηγόροι” βγήκαν και πήραν θέση εναντίον της! Βορά στα δόντια τους θα ήταν και θα έπρεπε να βιώσει και το ψυχολογικό πόλεμο της πράξης που υπέστη.

Αλήθεια, θεωρείτε πολύ εύκολο να βιώνει μια γυναίκα μέσα σ’ ένα δικαστήριο και, μάλιστα, ενώπιον ακροατηρίου, ξανά και ξανά το βιασμό της σα να τελείται εκείνη τη στιγμή, για όσες στιγμές διαρκεί μια δίκη; Κι απέναντι να βρίσκεται η υπεράσπιση του βιαστή της που θα προσπαθεί, για να κερδίσει το ψωμί της, να την καταστήσει “υπεύθυνη” για το “δυσάρεστο αυτό συμβάν”, λες κι απλά χύθηκε λίγος καφέ στα ρούχα της κι όχι αίμα στη ψυχή της… Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι, έστω και να καταγγείλει την εγκληματική αυτή πράξη; Με πόση αμφιβολία αντιμετωπίζεται απ’ τα όργανα της “τάξης” αλλά κι απ’ την ομήγυρη; Αν δε ξέρεις, τότε, απλά, βγάλε το σκασμό!

Έκανε γνωστή την αλήθεια της, όταν ένιωσε έτοιμη. Την έκανε, όμως, όχι για να διεκδικήσει κάτι για την ίδια. Πολύ περισσότερο, για να μη βρεθούν κι άλλα κορίτσια της Ομοσπονδίας και της κάθε Ομοσπονδίας, στη θέση που βρέθηκε εκείνη κάποτε. Για να μη βρεθεί καμιά γυναίκα στη θέση της σ’ οποιοδήποτε εργασιακό περιβάλλον. Για να μη βρεθεί καμιά γυναίκα στη θέση της μέσα στην ίδια της την οικογένεια! Η Σοφία και η κάθε Σοφία βάζοντας μπροστά τον εαυτό τους γίνονται ασπίδα σου, για να έχεις μια θέση ισότιμη μ’ αυτή των ανδρών στην κοινωνία (όσο κι αν αυτά τα ζητήματα θα έπρεπε να είχαν λυθεί σ’ άλλους αιώνες και, πλέον, να μη συζητούσαμε, καν, γι’ αυτά), για να μη σ’ αγγίζει κανείς πέρα από εκείνον που θέλεις, για να μη σ’ αγγίζει παραπάνω απ’ όσο επιτρέπεις, ακόμη και σ’ αυτόν που θέλεις, για να φοράς ό,τι θέλεις, για να γυρίζεις όσο αργά θέλεις τη νύχτα απ’ το κλαμπ, για να ζεις ελεύθερη. Να ζεις ελεύθερη!

“Κι αν ό,τι έγινε, έγινε, μωρέ” στην περίπτωση της Μπεκατώρου, όπως πολλοί λένε, ας “κερδίσουμε” κάτι απ’ αυτή τη υπόθεση. Ας βγει κάτι θετικό κι ελπιδοφόρο. Φρόντισε εσύ που μεγαλώνεις αγόρια να τα γαλουχήσεις σωστά, ώστε να μάθουν, όταν, πια, γίνουν άνδρες, να σέβονται το γυναικείο φύλο. Υπενθύμισέ τους ότι δε σεβόμαστε μονάχα τη μητέρα και την αδελφή μας αλλά κάθε κοπέλα που αύριο θα γίνει φίλη τους, μεθαύριο γυναίκα τους. Υπενθύμισέ τους πως στα μάτια όλων των γυναικών πρέπει να βλέπουν το σεβασμό που τρέφουν για τη μάνα και την αδελφή (αν τρέφουν… αν, ως γονείς, δεν έχετε αποτύχει και σ’ αυτό!).

Γαλουχήστε τα παιδιά σας με τέτοιον τρόπο που να μάθουν τον σεβασμό. Όχι, απλά, την έννοια αλλά και την ουσία του. Κι αν, πλέον, είναι αργά, για να τα γαλουχήσετε εσείς είναι ώρα, λοιπόν, για τους “λεβέντες” να μάθουν πως το όχι είναι ΟΧΙ, πως, ακόμα, και η σιωπή δεν είναι σιωπηλή συναίνεση αλλά ένα πελώριο, ένα γιγαντιαίο ΟΧΙ! Αν δε σού χαμογελάσει, αν δε σ’ αγκαλιάσει, αν δε σού πει “ναι”, τότε “φίλε” μου δε σε θέλει. ΔΕ ΘΕΛΕΙ! Γιατί, λοιπόν, να πάρεις με τη βία κάτι που δε θα γίνει, πραγματικά, δικό σου; Για μια επιβεβαίωση του ψευτοανδρισμού σού ή της ψευτοεξουσίας που,  ίσως, τυγχάνει να διαθέτεις; Ακόμα κι όταν κάνετε μια γυναίκα δική σας με το ζόρι, η ύπαρξή της ολάκερη ουρλιάζει ΟΧΙ στη χειριστικότητα και τη βία σας κι αυτή είναι η πρώτη της νίκη εναντίον σας. Μια νίκη που κάθε γυναίκα απεύχεται να βιώσει. Κάθε γυναίκα που περπατά με το κεφάλι ψηλά. Η γυναίκα εκείνη που, ακόμη και η βαρβαρότητα αυτή, δεν είναι ικανή να τής στερήσει τη ζωή και να τής κλείσει το στόμα. Και τότε τρέμετε, άθλιοι κι αχρείοι, και τρέξτε να βρείτε τρύπες να κρυφτείτε, γιατί μια ζωή κρυμμένοι ζείτε. Μα έφτασε καιρός που θα νιώθετε τις ανάσες των γυναικών αυτών στο σβέρκο σας, μέχρι να μη κλείνετε μάτι. Γιατί στη βία και την ανοχή, διάολε, δεν υπάρχει ούτε δικαιολογία ούτε ελαφρυντικό.

Αφιερωμένο στη Σοφία Μπεκατώρου που έγινε πιο χρυσή κι από Ολυμπιονίκης στις καρδιές μας.

Αφιερωμένο στην κάθε Σοφία της διπλανής πόρτας που φανταστείτε πόσο πιο δύσκολο είναι ν’ ακουστεί η δική της φωνή, αν η Μπεκατώρου βίωσε αυτή τη λάσπη μ’ άθλιες ανακοινώσεις της Ομοσπονδίας, μ’ αηδιαστικές απόψεις αδαών δικαστών του πληκτρολογίου…

Αφήστε μια απάντηση

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο