ΠΑΠΑΔΑΚΗΣΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Το ποδόσφαιρο που δεν θυμίζει πια… ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

378προβολές

Είναι αλήθεια πως η εποχή προ κοροναϊού και έπειτα σε πολλά πράγματα φαντάζουν-ίσως και να είναι-εκ διαμέτρου αντίθετες και παράταιρες μεταξύ τους αν επιχειρηθεί η σύγκριση.

Το αγαπημένο μας άθλημα λίγους μήνες παιζόταν με εντελώς άλλες συνθήκες και δεδομένα, ενώ πλέον, αν και εδώ και καιρό κάποια πρωταθλήματα έχουν ξεκινήσει εκ νέου δραστηριότητα, ενώ μερικά άλλα βρίσκονται προ των πυλών, δοκιμάζοντας κάποιος οπαδός μιας ομάδας ή φίλαθλος απλός του ποδοσφαίρου να παρακολουθήσει ένα παιχνίδι βρίσκεται αμήχανος, όμως συνάμα και απογοητευμένος έστω κι αν γίνεται μάρτυρας μέσω μιας απλής οικιακής συσκευής όπως είναι η τηλεόραση.

Το πρώτο, καθοριστικό και καταλυτικό στοιχείο είναι οι άδειες κερκίδες. Μπορούμε εύκολα θαρρώ ανατρέχοντας στην μνήμη μας να διαπιστώσουμε πως όταν παρακολουθούσαμε ένα οποιοδήποτε παιχνίδι σε γήπεδο χωρίς κόσμο ένα κύμα πρόσκαιρης απογοήτευσης μας κυρίευε, ενώ συνήθως τούτα τα παιχνίδια χαρακτηριζόντουσαν από μέτρια ως κακά.

Τώρα πια είναι παντού έτσι, επομένως όταν στερείται ο βασικός λόγος που γίνονται ποδοσφαιρικές αναμετρήσεις, αφού είναι ένα θέαμα προκειμένου να το απολαμβάνουν οι άνθρωποι που το αγαπούν, αυτομάτως λοιπόν ένα 50%, ίσως και παραπάνω ποσοστό ξάφνου “σβήνει”.

Ίσως οι τηλεοράσεις, το ραδιόφωνο, το διαδίκτυο κλπ να σου επιτρέπουν να γίνεις μάρτυρας του τι διαδραματίζεται, αλλά όπως δύναται να καταλάβει έκαστος εξ’ ημών, τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με την ζωντανή εξέλιξη παρακολουθώντας την εκ του σύνεγγυς με όλα τα υπόλοιπα που τα βιώνεις από απόσταση.

Αλλά ακόμα και οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές χάνουν μέρος της “δύναμής” τους όταν είναι συνεχώς υποχρεωμένοι να παίζουν ξανά και ξανά στο ίδιο μοτίβο. Η ισχύς της έδρας κατέρρευσε συντριπτικά και αυτή πλέον, αφού η μόνη διαφορά του γηπεδούχου και του φιλοξενούμενου είναι πως ο ένας γνωρίζει πληρέστερα τις διαστάσεις και τον αγωνιστικό χώρο εν συνόλω απ’ τον άλλον.

Επίσης, κατόπιν η αίσθηση της «απόστασης», η οποία ναι μεν είναι επίπλαστη, αφού μπορεί οι αναπληρωματικοί, το τεχνικό επιτελείο κλπ να κάθονται με κάποια μέτρα διαφορά, μπορεί να φοράνε μάσκες, αλλά ουσιαστικά μόλις ο κάθε παίχτης εισέρχεται στον αγωνιστικό χώρο δεν υπάρχουν αυτά, αφού ο ένας πρέπει να μαρκάρει, να αγγίξει, να βρεθεί κολλητά με τον άλλον, συνεπώς απλά χωρίς καμία επί της ουσίας προφύλαξη, αφού εκείνη καταρρέει μέσα στο γήπεδο όπως προαναφέραμε, παράγεται επιπλέον πιο “κρύο” και απόμακρο θέαμα χωρίς τον παραμικρό λόγο.

Μέχρι και στους πανηγυρισμούς, άλλοι κοντράρουν τους αγκώνες τους, άλλοι αγκαλιάζονται κανονικά, δεν έχεις ιδέα τι πρόκειται να δεις και κυρίως δεν κατανοείς αν πρέπει να γελάσεις ή να κλάψεις με μαύρο δάκρυ κιόλας.

Μπορεί με το φαινόμενο του κοροναϊού να μην επηρεάστηκε μόνο το ποδόσφαιρο, ούτε καν αποκλειστικά ο αθλητισμός, αλλά ολόκληρος ο κόσμος, ο οποίος διαφοροποίησε συνήθειες σχεδόν απ’ την μία μέρα στην άλλη προκειμένου να καταφέρει να προσαρμοστεί στην υπάρχουσα πραγματικότητα και αυτό αποτελούσε ανάγκη αδιαμφισβήτητα επιβεβλημένη, ωστόσο κάπου έχει χαθεί η διαχωριστική γραμμή των μέτρων που προσφέρουν επί της ουσίας προφύλαξη από μία κακόγουστη παράσταση με γνώμονα αποκλειστικά το θεαθήναι.

Μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση, την οποία είχα ακούσει σε μια αθλητική εκπομπή ήταν να επιτραπεί το 1/10 των φιλάθλων ανάλογα με την χωρητικότητα του εκάστοτε γηπέδου να παρακολουθούν τον αγώνα. Και ναι, είναι καλύτερα σ’ έναν χώρο διαμορφωμένο με 40.000 θέσεις, να παρακολουθούν το παιχνίδι 4.000 άνθρωποι, τους οποίους μεταξύ τους θα χωρίζουν πολλά μέτρα απόστασης απ’ το να το βλέπουν 0.

Μ’ αυτό το απλό και πρόχειρο παράλληλα παράδειγμα διαπιστώνουμε πως αν επικρατεί καλή διάθεση και κίνητρο προς όφελος του αθλήματος μπορεί να συνδυαστεί, η ασφάλεια όλων και ταυτόχρονα η ποιοτική άνοδος ξανά του ποδοσφαίρου.

Διότι πλείστοι εξ’ ημών, παρακολουθούμε παιχνίδια από “κεκτημένη ταχύτητα” χωρίς να χαιρόμαστε ή απολαμβάνουμε πραγματικά το προϊόν που βλέπουμε.

Αυτό δεν μπορεί να διατηρηθεί εσαεί βέβαια, αλλά ακόμα και όταν ανακαλυφθεί το φάρμακο ή το εμβόλιο αυτής της τρισκατάρατης ασθένειας δεν σημαίνει πως όλα θα μπορούν να επανέλθουν πάραυτα στην προτέρα κατάσταση και κάποια ίσως να μην το καταφέρουν και ποτέ.

Γι’ αυτό λοιπόν οι ιθύνοντες και οι παράγοντες που βρίσκονται σε καίριες θέσεις παγκόσμια πρέπει να αναλογιστούν και να δράσουν με άξονα την αλλαγή και την πρόσθεση νέων μέτρων εκεί που είναι απαραίτητα και ουσιώδη και όχι να επιδοθούν σ’ ένα ατελείωτο παιχνίδι εντυπωσιασμών, που όμως παράλληλα προωθεί την παράνοια και την υποκρισία σε όλο τους το μεγαλείο.

Εν κατακλείδι, ΝΑΙ πρωτίστως στην ασφάλεια όλων των εμπλεκομένων, αφού η υγεία είναι το πολυτιμότερο αγαθό και ασύγκριτο με κάθε τι άλλο, όχι όμως στην αλόγιστη παραγωγή μέτρων, τα οποία αυτοαναιρούνται εκ των πραγμάτων και δεν βοηθού κανέναν, εν αντιθέσει “σπρώχνουν” το ποδόσφαιρο περαιτέρω μέσα στην δίνη που έχει επέλθει, παρά το βγάζουν από εκείνη.

Αφήστε μια απάντηση

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο