ΠΑΠΑΔΑΚΗΣΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ

Βικτόρ Βαλντές: Μια μεγάλη απάτη ή ένας αποδιοπομπαίος τράγος;

398προβολές

Η θέση του τερματοφύλακα για όσους γνωρίζουνε είναι εκείνη, η οποία πιθανότατα στο ποδόσφαιρο μπορείς να ξεγελάσεις δυσκολότερα κάποιον για το αν είσαι καλός ή κακός. Δεν δύνασαι να “κρυφτείς”, δεν επιλέγεις εσύ τις κινήσεις σου ή τον χρόνο της επαφής σου με την μπάλα, αλλά η δουλειά σου είναι να αντιδράς σωστά όταν, όποτε και υπό όποιες συνθήκες, η ομάδα σου δέχεται απειλή στο να δεχτεί τέρμα.

Το ερώτημα όμως για τον Ισπανό τερματοφύλακα για τους περισσότερους δεν υφίσταται καν. Είναι δεδομένο στο μυαλό τους πως ήταν ένας κακός πορτιέρο, ο οποίος για τους Χ, Ψ λόγους κατάφερε και ενσωματώθηκε σε ένα ονειρώδες σωματείο, το οποίο τον τράβηξε προς τα πάνω με αποτέλεσμα να καταξιωθεί στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο.

Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Ήταν άραγε τόσο ελαττωματικός τερματοφύλακας ο Βαλντές ή μήπως κάτι άλλο συμβαίνει;

Πρέπει πρωτίστως να δώσουμε έμφαση σε ορισμένα δεδομένα όπως για παράδειγμα, στο ότι η Μπαρτσελόνα μέχρι την έλευση του Τερ Στέγκεν, κατά το πέρας των προηγουμένων δεκαετιών δεν είχε κανέναν τερματοφύλακα παγκόσμιας κλάσης, πλην του Ρουστού, ο οποίος βέβαια στους Μπλαουγκράνα ενώ πήγε για την εκτόξευση, εν τούτοις βρέθηκε στην πιο ανώμαλη προσγείωση που μπορούσε να συμβεί με αποτέλεσμα η καριέρα του εν πολλοίς να συντριβεί.

Επίσης, οι «Μπλαουγκράνα» ήταν ένα σωματείο, το οποίο ακόμα και πριν την εποχή Μέσι και Ροναλντίνιο επένδυε τα περισσότερα στο επιθετικό του κομμάτι. Θυμηθείτε για παράδειγμα την περίοδο με Φίγκο, Ρονάλντο, Ριβάλντο, Τζιοβάνι, Κλάιφερτ.
Αμυντικούς αλήθεια ποιους είχε; Έναν Πουγιόλ που και αυτός ο κακομοίρης τραβούσε όλο το φορτίο, αλλά πάμε στο κρίσιμο ερώτημα. Πριν τον Βαλντές ποιοι ήταν τερματοφύλακες;

Προσωπικά, θυμάμαι τον Ντούτρουελ, τον Μπονάνο και κάτι άλλους ως φυσιογνωμίες “ακατάληπτους”. Οι εν λόγω φύλακες των γκολπόστ αν δεν αγωνιζόντουσαν στην Μπαρτσελόνα, οι ομάδες που τους αναλογούσαν θα ήταν καμιά Μάλαγα αν μιλάμε για Ισπανικό πρωτάθλημα, καμιά Κολωνία αν μιλάμε για Γερμανικό και καμιά Σουόνσι αν αναφερόμαστε στο Αγγλικό.

Επομένως, όταν ο Βίκτορ Βαλντές απ’ το 2002 άρχισε να εδραιώνεται στην πρώτη ομάδα, το πεδίο ανταγωνισμού του ήταν μικρό και για να μαστε ειλικρινείς, ναι, περισσότερο με έπειθε ως τερματοφύλακας απ’ τον Μπονάνο λόγου χάριν ή τον Ντούτρουελ ή τον Ρουστού της Μπαρτσελόνα, γιατί ο Ρουστού γενικότερα σαν τερματοφύλακας ήταν 15 κλάσεις πάνω.

Όταν απ’ το 2003-2004 πήρε θέση βασικού, εναρμονιζόταν πλήρως με τους υπόλοιπους συμπαίκτες του. Σπάνια έκανε “χοντράδες” ως λάθη, έβγαζε κάποια καλά σουτ, τα ρεφλέξ του ήταν αξιοπρεπή, οι έξοδοί του επαρκείς, με την μπάλα στα πόδια διέθετε μία έφεση για καλά βολέ και ορισμένες ορθότατες πάσες που βοηθούσαν τους υπόλοιπους είτε για να βγουν γρήγορα στην επίθεση, είτε για να διώξουν με ασφάλεια την μπάλα απ’ την άμυνα συνεχίζοντας να έχουν την κατοχή.

Το μεγαλύτερο μειονέκτημα του Βαλντές ήταν ότι δεν ξέφευγε κάπου απ’ τον μέσο όρο. Δηλαδή, δεν είχε ένα στοιχείο στο top και συγκριτικά με τερματοφύλακες όπως ο Καν, ο Μπουφόν, ο Κασίγιας, ο Έντφιν Φαν Ντερ Σάαρ υστερούσε καταλυτικά όπου κι αν συγκρινόταν.

Ταυτόχρονα, ήταν μέλος όμως μιας ομάδας που ανά περιόδους ήταν η καλύτερη του κόσμου, επομένως όταν τέτοια “θηρία” σαν τους προαναφερθέντες συναδέλφους του αλλά και έτερους, βρισκόντουσαν σε σωματεία υποδεέστερα ανά διαστήματα, στον μέσο φίλαθλο αυτόματα τούτο το στοιχείο μεταμόρφωνε τον Βαλντές σε “κόκκινο πανί”.

Αν ο ίδιος φίλαθλος έβλεπε τον ίδιο τερματοφύλακα σε μια μικρομεσαία ομάδα, το πιθανότερο θα είναι να τον χαρακτήριζε ως “καλό τερματοφύλακα”, αλλά στην Μπαρτσελόνα των τόσων αστέρων μια τόσο καίρια θέση, όχι, δεν γινόταν κάτι τέτοιο ελαφρά τη καρδία να γίνει αποδεκτό.

Έτσι λοιπόν όταν έχανε η Μπαρτσελόνα έπρεπε να πέσει κάπου το φταίξιμο και σαφώς είναι ιδιαίτερα ευκολότερο απ’ το να ψέξεις έναν μέτριο, παρά να αποδώσεις μομφές σε ποδοσφαιριστές αστέρια παγκόσμιας κλάσης.

Κάπως έτσι λοιπόν, ο Βίκτορ Βαλντές έκανε μία ποδοσφαιρική καριέρα κατακτώντας τίτλους όπως Champions League, Mundial, Euro, Primera Division κλπ εγκαταλείποντας απ’ την ενεργό δράση σε ηλικία 35 ετών.

Η αλήθεια κατά συνέπεια είναι πως σίγουρα η αξία του δεν προοριζόταν επ’ ουδενί για μία “εξωγήινη” Μπαρτσελόνα, όμως κατά την ταπεινή μου εκτίμηση δεν πρόκειται για έναν τόσο κακό τερματοφύλακα, όπως αφήνει να εννοηθεί ο “αστικός μύθος” γύρω απ’ το όνομά του.

Και για να είμαστε ειλικρινείς, αν είσαι τόσο γκαφατζής τερματοφύλακας, ό,τι μέσο κι αν έχεις ή αν είσαι ευνοημένος από μεταχειρίσεις προπονητών, καθώς προέρχεσαι απ’ τα παιδικά τμήματα του συλλόγου, τουτέστιν απ’ τα σπάργανα και όποια τέλος πάντων περαιτέρω προνομία θα μπορούσε να διαθέτει, δεν θα άντεχε επί τόσα χρόνια σε τόσο υψηλό επίπεδο, καθώς έστω και να θεωρείσαι ως συμπληρωματικό κομμάτι του παζλ, ένα τέτοιο παζλ και η υποχρέωση να πλαισιώνεις ποδοσφαιριστές που αγγίζουν τα όρια του μύθου, πιστέψτε με, δεν είναι διόλου εύκολο!

Αφήστε μια απάντηση

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο